Στον «λαβύρινθο» που στήθηκε στο Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης δεν κινδυνεύει κανείς να χαθεί, παρά μόνο στο αισθητικό ξάφνιασμα που δημιουργούν τα έργα στην εγκατάσταση της εικαστικού Ελενας Παπαδημητρίου. Τα 24 έργα αντιπροσωπεύουν το σύνολο των χωρών της Μεσογείου και αποτυπώνουν στίχους προσευχής, που έγραψε η ίδια, και προσωπογραφίες γυναικών.
Η Ελ. Παπαδημητρίου ανακαλεί ένα γλωσσικό όχημα, γνωστό κάποια εποχή ως «Σαμπίρ» -λέξη που τιτλοφορεί την έκθεση- και ήταν λατινογενής γλώσσα επικοινωνίας με χρήση δανείων από όλες τις γλώσσες της Μεσογείου, προκειμένου να συνεννοούνται οι άνθρωποι στα λιμάνια. Η γλώσσα αυτή δεν ήταν, δυστυχώς, καταγεγραμμένη, οπότε περί τα τέλη του 19ου αιώνα ξεχάστηκε και έσβησε.
Η αναφορά που κάνει με την έκθεσή της η καλλιτέχνις στην προσφυγιά και τη μετανάστευση, τον καημό, τον πόνο και την αγωνία, είναι καθαρή και ανεπιτήδευτη. Τα γυναικεία πρόσωπα που βάζει στην εγκατάστασή της είναι αυτά που αντικρίζει κανείς στα προσφυγικά στρατόπεδα ή στους δρόμους των πόλεών μας. Υπ’ αυτή την έννοια, έχει και κάτι επίφοβο η έκθεση, αφού αναφέρεται στην ευθραυστότητα του ευρωπαϊκού δεδομένου.
«Το στήσιμο της έκθεσης έγινε έτσι που να θυμίζει στον θεατή ερείπια οικισμού ή ανασκαφή σε εξέλιξη και ως προς αυτό έμπνευσή μου αποτέλεσαν οι κατόψεις αρχαίων οικισμών», λέει η Ελ. Παπαδημητρίου.
Οπως αναφέρει η νέα διευθύντρια του Αρχαιολογικού Μουσείου Θεσσαλονίκης, Ευαγγελία Στεφανή, στο εισηγητικό κείμενό της στον κατάλογο της έκθεσης: «Περιδιαβαίνοντας κανείς την έκθεση, νιώθει ότι βαδίζει μέσα στα ερείπια ενός χωριού ή μιας πόλης της Μεσογείου. Αν είναι η Κόρινθος, η Σύβαρις, η Καρχηδόνα, η Παλμύρα ή η Ράκκα τού χθες ή του τώρα δεν έχει τελικά τόση σημασία, όσο η κατανόηση ότι ο πόνος της φυγής είναι πανανθρώπινος και ως τέτοιος είναι πιο ελαφρύς όταν μοιράζεται».
-320x213.png)
