Μια μυθιστορηματική φυσιογνωμία. Γεννημένος το 1948 στη Γερμανία και μεγαλωμένος στον Καναδά, ο ουκρανικής καταγωγής Λούμπομιρ Μέλνικ χαρακτηρίζεται ο πιο γρήγορος πιανίστας στον κόσμο: το 1985 όρισε δύο παγκόσμια ρεκόρ, όταν κινηματογραφήθηκε να παίζει, με το κάθε του χέρι, πάνω από 19,5 νότες το δευτερόλεπτο σε μια μουσική σύνθεση κατά την οποία κατάφερε να παίζει για μία ώρα κατά μέσο όρο 13-14 νότες το δευτερόλεπτο.
Μπορεί να εμπνεύστηκε μια νέα πιανιστική γλώσσα, τη Συνεχή Μουσική, τεχνική που απαιτεί υψηλού επιπέδου δεξιότητες, ωστόσο υπήρξε για χρόνια μια παραγνωρισμένη μουσική ιδιοφυΐα που μόλις σε τούτον τον αιώνα άρχισε να αναγνωρίζεται στους πειραματικούς κύκλους η δεξιοτεχνία του, η οποία τον κατατάσσει όχι ανάμεσα στους πιο γρήγορους αλλά στους πιο βιρτουόζους πιανίστες και περίφημους συνθέτες. Η μουσική του Mέλνικ έχει τις ρίζες της στο κλασικό πιάνο. Ο ίδιος έχει επηρεαστεί από συνθέτες όπως ο Λιστ και ο Μπραμς, ωστόσο εξίσου σημαντικές είναι οι επιρροές του από την ανατολική φιλοσοφία και τη μινιμαλιστική μουσική.
Η μορφή του είναι ασκητική, τον αποκαλούν «προφήτη», ενώ η παραμονή του στην αφάνεια τον έσπρωξε να αναζητά στον δρόμο το φαγητό του, όταν ήταν στο Παρίσι στις αρχές του 1970 και ζούσε σαν χίπης, εμπειρία που συνέβαλε στην ανάπτυξη της μοναδικής τεχνικής του όπως παραδέχεται και ο ίδιος αφού η πείνα τον οδήγησε σε μια μορφή διαλογισμού και... παραισθήσεων: «Θυμάμαι ήμουν τόσο πεινασμένος μερικές μέρες που είχα παραισθήσεις ότι έβλεπα το ηλιοβασίλεμα» εκμυστηρεύεται σε μια συνέντευξή του. Από τους κύριους εκπροσώπους της μίνιμαλ μουσικής σήμερα, ήταν σίγουρα προφήτης όταν ξεκίνησε το μουσικό του ταξίδι που κανείς τότε δεν κατανοούσε, θεωρούσαν τη μουσική του ακόμη και επικίνδυνη, για να αρχίσει να γίνεται γνωστός μόλις 11 χρόνια πριν, όταν εξέδωσε το άλμπουμ «Corollaries» στην εταιρεία Erased Tapes. Σήμερα είναι οι νέοι με υπόβαθρο ηλεκτρονικής μουσικής στις καλλιτεχνικές αναζητήσεις τους αυτοί που τον παρακολουθούν με ενδιαφέρον.
Ο άνθρωπος που παίζει «τη μουσική που αναβλύζει από την ψυχή» του, σπούδασε Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο και παρομοιάζει το πιάνο με την ίδια τη ζωή: «Εχει τόσα διαφορετικά πρόσωπα, τόσες προσωπικότητες και ανησυχίες, είναι σαν την ίδια τη ζωή που αλλάζει συνεχώς, αλλά πάντα κατέχει μια μόνιμη ομορφιά. Οπως και οι πεταλούδες που δεν πετούν ποτέ σε ευθεία γραμμή, αλλά πάντα φέρνουν την ομορφιά μαζί τους στα πολυγωνικά μονοπάτια τους». Στο «The Continuous Music Man», μια σύντομη βιντεο-βιογραφία του, δεν μιλάει μόνο για μουσική. Τα βάζει με τη «σύγχρονη ηλιθιότητα που κυριαρχεί», λέει για τη χαρά της μουσικής πως είναι σαν να σε κατακλύζει «το φως του ήλιου» και όλα τα στοιχεία της φύσης, και οικτίρει όσους βλάπτουν τους άλλους επειδή είναι ανίκανοι να νιώσουν και να καταλάβουν ότι δεν έχει πλάκα το να πληγώνεις, το να αγαπάς και να νοιάζεσαι είναι πιο διασκεδαστικό...
♦ Πληροφορίες: Τετάρτη 18 Οκτωβρίου στις 20.30. Αίθουσα «Χρήστος Λαμπράκης». Εισιτήρια 9-45 €.
Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.
Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.
Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.
Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.
Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας