Η εκδίκηση του «στρατηγού»

Χριστουγεννιάτικο παραμύθι θα διαβάσετε... Για Ολλανδούς πρίγκιπες και πράσινα ονειροπόλα ξωτικά... Οσους αποφάσισαν, κοντά στα γηρατειά τους, όχι απλά να συναντηθούν πάλι όπως είχαν κάνει 29 χρόνια νωρίτερα στο ποδοσφαιρικό τέμενος του Γουέμπλεϊ, αλλά να θυμίσουν ποιοι είναι! Ηταν παραμυθένια η ατμόσφαιρα, σαν σήμερα, 20 Δεκεμβρίου του 2000 στην -ούτως ή άλλως- εορταστική ατμόσφαιρα του Αμστερνταμ. Ο Αγιαξ, η ομάδα που άλλαξε, υπό τη μοναδικότητα του Γιόχαν Κρόιφ τον τρόπο σκέψης και ανάπτυξης του ποδοσφαίρου με το επαναστατικό «ολοκληρωτικό ποδόσφαιρό» του, γιόρταζε τότε (2000) τα εκατό χρόνια ζωής και θέλησε να υπογράψει τους εορτασμούς του Ιωβηλαίου με μια επανάληψη του πρώτου από τους τρεις διαδοχικούς νικηφόρους τελικούς Κυπέλλου Πρωταθλητριών, στην αυγή της δεκαετίας του ’70. Αντίπαλος ήταν ο Παναθηναϊκός του Φέρεντς Πούσκας και το σκορ 2-0 υπέρ των Ολλανδών, το 1971.

Η καλή μάγισσα του ίδιου παραμυθιού έκανε απρόσμενα δώρα στον υπογράφοντα: τα αεροπορικά εισιτήρια ήταν στις ίδιες πτήσεις με την αποστολή των παλαιμάχων του Παναθηναϊκού. Η «Ελευθεροτυπία» είχε κλείσει δωμάτιο στο ίδιο ξενοδοχείο, στον πεζόδρομο της κεντρικής αγοράς. Το προηγούμενο πρωί στο... αείμνηστο αεροδρόμιο του Ελληνικού, από νωρίς βλέπαμε να φτάνουν οι αστέρες της παλιάς εποχής. Πρώτα ο Οικονομόπουλος, μετά ο Σούρπης, ο Καμάρας και όλοι τους να αγκαλιάζονται σαν παλιοί συμμαθητές. Χαμόγελα, ανταλλαγή προσωπικών και οικογενειακών νέων, βουβή συγκίνηση σαν σύννεφο πάνω από τα κεφάλια τους. Κάποιοι είχαν χρόνια να συναντηθούν...

Το πέπλο της συναισθηματικής φόρτισης έσπασε η δυνατή φωνή του -γεννημένου χωρατατζή- Τότη Φυλακούρη: «Παππού ήρθες; Θα παίξεις; Αντέχεις;». Μόλις είχε μπει στην αίθουσα αναχωρήσεων ο 58χρονος Μίμης Δομάζος. Τον κοίταξε, χαμογέλασε, χάθηκε περικυκλωμένος απ’ όλους... Τους στρατιώτες του! Εκείνος, ο επονομαζόμενος «στρατηγός» του ελληνικού ποδοσφαίρου...

Ησυχη πτήση, από κοντινή θέση ο Αντώνης Αντωνιάδης μας έδειξε τον «κοντό» και μας είχε πει εμπιστευτικά: «Τον βλέπεις; Μόλις του είπαμε πως μας κάλεσε ο Αγιαξ, εδώ κι ένα μήνα προπονείται εντατικά για να είναι αυτός που πρέπει στο ματς». Δίπλα του ο γιατρός Φραγκίσκος Σούρπης: «Αν δεν το έκανε αυτό δεν θα ήταν ο Δομάζος»!

Το ίδιο απόγευμα στο ξενοδοχείο, ο Φυλακούρης μάς πήγε κοντά σε ένα παράθυρο: «Ασε με να λέω... Τον βλέπεις;». Μας έδειξε τον Δομάζο σε εξωτερικό χώρο, με τη μορφή βοηθητικού γηπέδου, να τρέχει, ενώ λίγο μακρύτερα τρεις άλλοι συμπαίκτες του έτρεχαν χαλαρά. «Μην πάθουμε και κράμπες αύριο» είπε χαμογελαστός ο αμυντικός Γιάννης Τομαράς και συμπλήρωσε «όλοι τρέξαμε τις τελευταίες μέρες στην Ελλάδα... Οχι όμως όπως ο Μίμης».

Στο βραδινό φαγητό, ο Αντωνιάδης είπε «έχουν κανονιστεί τα πάντα. Οι φανέλες, οι δικές μας και οι δικές τους, θα είναι αντίγραφα αυτών που φορούσαμε στο Γουέμπλεϊ. Θα παίξουμε δύο 12λεπτα ημίχρονα». Για να ακουστεί ο Δομάζος: «Ψηλέ, μεγαλύτερα ημίχρονα θέλω! Τι να προλάβουμε να κάνουμε σε δύο 12λεπτα;», για να προσθέσει ο Βασίλης Κωνσταντίνου: «Σωστά! Ασ’ το όμως... Γιορτάζουν οι Ολλανδοί, ας παίξουμε όπως έχουν αποφασίσει». Μας πλησίασε ο Ανθιμος Καψής και μας έδειξε τον «στρατηγό»: «Ακουσες τι είπε; Δεν κρατιέται».

Πριν πάμε για ύπνο, οι δυο μας με τον Τάκη Οικονομόπουλο στο σαλόνι του ξενοδοχείου. «Είναι σημαντικό για μας το παιχνίδι... Ολοι το λένε!». Για μια στιγμή χαλάσαμε τη μέθεξη: ότι κι αν γίνει στο παιχνίδι, να είστε έτοιμοι να διαβάσετε σε κάποιες ελληνικές εφημερίδες πως γιορτάσατε την «παρουσία στον τελικό του 1971 με τη βοήθεια της χούντας»... Απλωσε τα χέρια: «Στο έχω ξαναπεί. Εμείς μπαίναμε και παίζαμε αυτό που ξέραμε, μόνο Ελληνόπουλα με όνειρο διάκρισης... Η χούντα βοηθήθηκε από την αξία μας, όχι εμείς από τη χούντα». Το είπε δυνατά, τον άκουσε ο Δημητρίου και παρενέβη: «Θυμάσαι τις αποκρούσεις του Κωνσταντίνου στον επαναληπτικό ημιτελικό με τον Ερυθρό Αστέρα στη Λεωφόρο; Είναι αυτές φάσεις “στημένου”; Ο Βασίλης έσωσε σίγουρα γκολ».

«Τι γκολ...»

Τη μέρα του παιχνιδιού, ο Δομάζος κυκλοφορούσε αμίλητος... Πλησιάσαμε τους Ελευθεράκη, Οικονομόπουλο και ρωτήσαμε τι τρέχει... Σαν χαμένος ήταν ο Δομάζος. Κοιτάχτηκαν, χαμογέλασαν και είπαν: «Τίποτα δεν συνέβη... Απλά, όπως και τότε, όπως πάντα λίγες ώρες πριν, φτιάχνει το παιχνίδι στο μυαλό του... Ο γνωστός κοντός». Πριν φύγουμε για το γήπεδο, ένας Ολλανδός δημοσιογράφος μάς επιβεβαίωσε πως «Κρόιφ, Νέεσκενς και Κάιζερ δεν μπόρεσαν να έρθουν. Οι Νανίγκα, Λα Λινγκ (σ.σ.: έπαιξε στον Παναθηναϊκό στο νταμπλ του 1984) και άλλοι πιο σύγχρονοι θα πλαισιώσουν την ομάδα του 1971». Τελικά, οι Σβαρτς, Σουρμπίρ, Μιούρεν, Χάαν, Στούι αγωνίστηκαν από τη νικήτρια του Λονδίνου. Ο Παναθηναϊκός παρατάχθηκε, ενώπιον 15.000 θεατών, με την ίδια ενδεκάδα: Οικονομόπουλος, Τομαράς, Βλάχος, Καψής, Σούρπης, Καμάρας, Ελευθεράκης, Φυλακούρης, Αντωνιάδης, Δομάζος, Γραμμός. Ο κόσμος γιόρταζε, αλλά όλοι σώπασαν στις αρχές του δευτέρου ημιχρόνου. Ο Καψής έδωσε από τη μεσαία γραμμή την μπάλα στον Δομάζο. Αυτή, όπως πάντα, κολλημένη στο δεξί του πόδι, ένα ζύγισμα λίγο έξω από τη γωνία της μεγάλης περιοχής και με ένα άπιαστο σουτ συστημένη στα δίχτυα, για το 0-1. Βοή θαυμασμού από τις εξέδρες! Δίπλα μας, στα δημοσιογραφικά θεωρεία ο διάσημος προπονητής Λουίς φαν Χάαλ αναφώνησε «Τι γκολ! Αυτός είναι ο κοντός αρχηγός; Παίζει και σήμερα, όπως είναι! Τι γκολ...».

Μετά, ακυρώθηκε ως οφσάιντ ένα γκολ του Αντωνιάδη, μπήκαν αλλαγές οι Κωνσταντίνου, Δημητρίου, Δεληγιάννης, Αθανασόπουλος. Και ο Βασίλης έκανε δυο σωτήριες επεμβάσεις για να διαφυλάξει τη νίκη. Διαιτητής ήταν ο Πατ Ράιλι, ένας από τους επόπτες του 1971.

Στην πτήση της επιστροφής έγινε... κατάληψη του καθίσματος δίπλα στον Δομάζο: «Καλά σου είπαν... Και τότε που έπαιζα, πονούσε το κεφάλι μου πριν από τα παιχνίδια! Εφτιαχνα το ματς στο μυαλό μου. Ποιον θα έχω προσωπικό αντίπαλο; “Κοίτα ποια... γκόμενα θα βάλουν πάνω σου και τέλειωσέ τον” μού έλεγε ο Πούσκας! Οποιος κι αν ήταν, τον έτρεχα στα πρώτα λεπτά, τον έσκαγα και μετά έκανα ό,τι ήθελα! Πώς θα βρω τον Αντωνιάδη... Πώς θα βρω κενούς χώρους. Ολα στο κεφάλι μου! Ετσι και τώρα! Είδες, έτσι;»...