Σου σηκώνεται η τρίχα κάγκελο διαβάζοντας τα στοιχεία αξιόπιστων ερευνών για την κατάσταση ανισότητας που επικρατεί στην Ευρώπη. Στο κείμενο του Μπάμπη Μιχάλη στην «Εφημερίδα των Συντακτών» (14/10/2025) παρουσιάζεται η έκθεση της Oxfam. Τι αναφέρει σε γενικές γραμμές; Ανατριχιαστικά τα ευρήματα. Κατά 400 δισεκατομμύρια ευρώ ή δύο δισεκατομμύρια ευρώ την ημέρα αύξησαν τον πλούτο τους οι δισεκατομμυριούχοι της Ευρωπαϊκής Ενωσης στο πρώτο εξάμηνο του 2025. Οι 3.600 πλουσιότεροι άνθρωποι της Ε.Ε. κατέχουν τόσο πλούτο όσο τα φτωχότερα 181 εκατομμύρια των Ευρωπαίων, δηλαδή όσο οι πληθυσμοί Γερμανίας, Ιταλίας και Ισπανίας μαζί. Σήμερα πάνω από το 80% των φορολογικών εσόδων στην Ευρωπαϊκή Ενωση προέρχεται από φόρους που βαρύνουν κυρίως τους απλούς πολίτες, ενώ οι πλουσιότεροι μπορούν να εκμεταλλευτούν τα κενά στη φορολογική νομοθεσία (κενά που βρίσκουν με ευκολία οι στρατιές ειδικών δικηγόρων που έχουν στη δούλεψή τους) και τα ειδικά καθεστώτα για να πληρώνουν χαμηλότερους φορολογικούς συντελεστές.
Πρόκειται για πολιτικές αποφάσεις. Ποιοι είναι οι δράστες; Οι κυβερνήσεις. Ποιες παρατάξεις κάνουν κουμάντο στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια; Η Δεξιά, είτε μόνη της, είτε παρέα με την Ακρα Δεξιά, είτε μαζί με τη συμβιβασμένη Σοσιαλδημοκρατία στο πλαίσιο μεγάλου συνασπισμού και σε λίγες χώρες το τιμόνι της διοίκησης κρατά η μεταλλαγμένη Σοσιαλδημοκρατία, υλοποιώντας ακριβώς τις ίδιες πολιτικές με αυτές της Χριστιανοδημοκρατίας. Θα αναρωτηθεί κάποιος: Δεν υπάρχουν προτάσεις για αντιμετώπιση αυτού του ακραίου φαινομένου; Υπάρχουν, έχουν κατατεθεί, βρίσκουν σύμφωνους τους περισσότερους πολίτες, αλλά έχουν απορριφθεί μετά βδελυγμίας από τις οικονομικές ελίτ και τις κυβερνήσεις που λειτουργούν σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις ως μηχανισμοί εξυπηρέτησης των συμφερόντων των ισχυρών.
Για παράδειγμα η έκθεση της Oxfam εκτιμά ότι ένας φόρος περιουσίας έως και 5% στους εκατομμυριούχους και τους δισεκατομμυριούχους της Ε.Ε. θα μπορούσε να αποφέρει ετήσια έσοδα 286,5 δισεκατομμύρια ευρώ, «αρκετά για να χρηματοδοτήσουν τις ετήσιες δαπάνες του προτεινόμενου νέου μακροπρόθεσμου κοινοτικού προϋπολογισμού». Ακούνε οι πλούσιοι παρόμοιες προτάσεις και εξεγείρονται. Προσφάτως στη Γαλλία ο οικονομολόγος Γκαμπριέλ Ζουκμάν έριξε την ιδέα να επιβληθεί φόρος 2% σε όσους έχουν περιουσία πάνω από 100 εκατομμύρια ευρώ. Οι εννιά στους δέκα Γάλλους συμφώνησαν, όμως οι εργοδότες τον είπαν αριστεριστή, μαρξιστή-λενινιστή και τον κατηγόρησαν ότι θέλει να καταστρέψει την οικονομία της Γαλλίας προτείνοντας πολιτικές που είχαν εφαρμοστεί στη Σοβιετική Ενωση. Ποιο είναι το επιχείρημα των νεοφιλελεύθερων κυβερνήσεων (ανάμεσά τους και η δική μας); Η αύξηση των κερδών θα φέρει αύξηση των επενδύσεων. Μύθος. Οι πλούσιοι προτιμούν τα κερδοσκοπικά παιχνίδια, τους φορολογικούς παραδείσους και προειδοποιούν ότι αν μπει στον πειρασμό κάποια κυβέρνηση να τους φορολογήσει, θα μεταφέρουν τα κεφάλαιά τους και τις επιχειρήσεις τους σε περιοχές με φιλικά γι’ αυτούς φορολογικά καθεστώτα.
Την ίδια στιγμή οι χώρες της Ευρώπης, με εξαίρεση την Ισπανία, τον πρωθυπουργό της οποίας, Σάντσεθ, δεν συμπαθεί καθόλου ο Τραμπ, έχουν αποφασίσει να υπερεξοπλιστούν για να αντιμετωπίσουν τη ρωσική απειλή. Πού θα βρουν τους πόρους; Κόβοντας από τις… πολυτελείς κοινωνικές δαπάνες. Τι να τα κάνεις τα νοσοκομεία, τα σχολεία και τις άλλες υποδομές όταν απέναντί σου έχεις τον αναθεωρητή Πούτιν. Ταυτοχρόνως, για να πείσουν τους υπηκόους τους, δραματοποιούν την κατάσταση. Μη διαμαρτύρεστε, λένε στους πολίτες, για τις υπέρογκες αμυντικές δαπάνες και για τη λιτότητα γιατί μέχρι το 2030 (αύριο δηλαδή) θα έχουμε πόλεμο με τη Ρωσία. Οι αυτοφωράκηδες πρωθυπουργοί του αιρετού μονάρχη Μακρόν φωνάζουν ότι «αν δεν πάρουμε αμέσως μέτρα (σ.σ. διάβαζε σκληρή λιτότητα), θα γίνουμε σαν την Ελλάδα της κρίσης».
Ο καγκελάριος της Γερμανίας, Φρίντριχ Μερτς, είπε κάτι που ακούγαμε στην Ελλάδα σε καθημερινή βάση την περίοδο των πρώτων μνημονίων: «Εδώ και χρόνια ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας». Μάλιστα. Η Ελλάδα λοιπόν το κακό παράδειγμα. Μπορεί όμως να γίνει και για τη Γαλλία και για τη Γερμανία το καλό παράδειγμα. Πώς; Να εφαρμόσουν κι αυτές το 13ωρο επιστρέφοντας στα παλιά, καλά για τις ολιγαρχίες, χρόνια. Να υπολογίζουν όμως ότι εκείνα τα ωραία χρόνια έδωσαν και επαναστάσεις. Αναρωτιέται κανείς: Δεν φοβούνται οι οικονομικές και πολιτικές ελίτ; Εχουν άγνοια του κινδύνου, όπως οι ομόλογές τους στη Γαλλία το 1789 και στη Ρωσία το 1917; Είναι απολύτως σίγουρες ότι δεν υπάρχει περίπτωση να ξεπηδήσουν από αφύλακτες χαραμάδες οι σύγχρονοι Ροβεσπιέροι, Λένιν, Τρότσκι; Εχουν πάρει τα μέτρα τους και νιώθουν ασφαλείς; Αυτό πίστευαν η γαλλική αριστοκρατία και ο ρωσικός τσαρισμός. Και μετά έπιασε δουλειά η λαιμητόμος.
Aνάγωγα
Αντιγράφω από την «Εφημερίδα των Συντακτών», δηλαδή τον Guardian της Ελλάδας, σύμφωνα με τον Κυριάκο Μητσοτάκη: «Σχεδόν ένα στα δύο ελληνικά νοικοκυριά έχει ληξιπρόθεσμες οφειλές για στεγαστικό δάνειο ή ενοίκιο, λογαριασμούς κοινής ωφέλειας ή αγορές με δόσεις ● Μακράν πρώτη στην Ε.Ε. η χώρα μας, με το ποσοστό όσων χρωστούν να φτάνει στο 42,8% ● Δεύτερη η Βουλγαρία με 18,7% και τρίτη η Ρουμανία με 15,3% ● Μεγάλη αποκλιμάκωση του ποσοστού σε όλες τις χώρες μεταξύ 2014 και 2024, πλην της Ελλάδας». Ε, δεν το λες οικονομικό θαύμα αυτό, κύριε πρωθυπουργέ.
Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.
Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.
Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.
Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.
Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας