Στο Σικάγο της ποτοαπαγόρευσης δεν είναι ομαλός ο πολιτικός βίος

Τελικά θα χάσουμε. Ενώ η κυρίαρχη πολιτική αναλίσκεται στη συγκάλυψη πρωτοφανών σκανδάλων, η κοινωνία περιφρονείται προκλητικά και καταθλίβεται στα αδιέξοδά της, η οικονομία παραδέρνει χωρίς προσανατολισμό και η διεθνής κοινότητα μας έχει ζαλίσει στις σφαλιάρες, αυτοί που στο οικονομικό και πολιτικό παρασκήνιο έχουν την πλήρη ευθύνη για το κατάντημα από τη μια καμώνονται ότι η χώρα ζει περίοδο ζηλευτής ομαλότητας κι από την άλλη απεργάζονται αποκατάσταση του πολιτικού βίου χωρίς κόστος μέσα από τους ένοχους μηχανισμούς της Ν.Δ. ή κάτι άλλο, πάντα με φθαρμένα υλικά, κοινώς μπάζα.

Στημένο παιχνίδι που ανεβάζει τους βαθμούς βρασμού του δοκιμαζόμενου Ελληνα. Το βρόμικο χρήμα έχει ξεχειλίσει στους υπονόμους των ύποπτων συναλλαγών και οι διακινητές του σφυρίζουν στον αέρα με τη βεβαιότητα της ατιμωρησίας. Εγκληματικές οργανώσεις, κυκλώματα διασπάθισης του δημόσιου χρήματος και ύποπτα πρόσωπα του πολιτικού και παραπολιτικού (όπως λέμε παρακρατικού) κόσμου έχουν τον έλεγχο μιας κατάστασης που παραπέμπει σε Σικάγο της περιόδου της ποτοαπαγόρευσης και το κυβερνητικό στρατόπεδο προπαγανδίζει τη… σταθερότητα.

Το απογοητευτικότερο όλων είναι ότι για το αδιέξοδο δεν ευθύνεται μόνο ο πρωθυπουργικός ετσιθελισμός. Ευθύνεται και η άπνοη αντιπολίτευση. Δεν έχει τα αξιόπιστα πρόσωπα, δεν έχει στρατηγική και τακτική, δεν έχει συσπειρώσεις και σχέδιο για την ανατροπή, δεν έχει να παρουσιάσει διάδοχο σχήμα στιβαρό και όλοι παραδέρνουν μέχρι να έρθει η ώρα της τελικής κρίσης ελπίζοντας απλώς στη διάσωσή τους. Ετσι προς το παρόν ακούγονται μόνο οι φωνές από τη συντηρητική πλευρά του πολιτικού φάσματος, που μέσω του Αντ. Σαμαρά καλούν τον Κ. Καραμανλή να επανέλθει για να μπουν τα πράγματα στη θέση τους.

Ωστόσο ούτε η λύση του ενός προσώπου είναι επαρκής, ούτε εκείνο που χρειάζεται η χώρα είναι μια συντηρητική αναδίπλωση. Απαιτούνται βαθιές τομές για να λειτουργήσει η δημοκρατία:

-  Αποκατάσταση εν πρώτοις της συνταγματικής νομιμότητας και ακολούθως βαθιά συζήτηση για την αναθεώρηση του Συντάγματος στην κατεύθυνση της ανασύστασης των θεσμών και της ομαλής λειτουργίας μιας νέας δημοκρατικής τάξης με κατάργηση του αυθαίρετου πρωθυπουργικοκεντρικού συστήματος.

- Πλήρης απαγόρευση στην οικογένεια του πρωθυπουργού και στα μέλη του υπουργικού συμβουλίου επιχειρηματικών δραστηριοτήτων ή πρόσβασης σε θολούς τραπεζικούς δανεισμούς (συμπεριλαμβανομένων των δανείων στα κόμματα).

- Ελεγχος όλων των υπουργείων και οργανισμών για ύποπτους διαγωνισμούς προμηθειών και απευθείας αναθέσεις, οι οποίες μόνο στο πρώτο εξάμηνο του 2025 ξεπερνούν τις 70.000.

-  Μέτρα για την ουσιαστική ενίσχυση του εισοδήματος των μεσαίων και χαμηλών οικονομικών στρωμάτων.

-  Ανάδειξη νέας ηγεσίας της Δικαιοσύνης σύμφωνα με τις προτάσεις των λειτουργών της.

Αφετηρία για τις βαθιές αλλαγές μπορούν να αποτελέσουν μόνο οι εκλογές. Δεν ανταποκρίνεται η σημερινή σύνθεση της Βουλής στις διαθέσεις του εκλογικού σώματος. Από τις κάλπες θα προκύψει ανασύνθεση τόσο των πολιτικών συσχετισμών όσο και του εσωτερικού των κοινοβουλευτικών ομάδων, οι οποίες προέκυψαν είτε ανεπαρκείς (στην περίπτωση της αντιπολίτευσης) ή και προκλητικές απέναντι στο κοινό περί δικαίου αίσθημα (στην περίπτωση της Ν.Δ.), επευφημούσες σκανδαλωδώς πότε τον ελεγχόμενο πρωθυπουργό και πότε τους επίσης ελεγχόμενους υπουργούς του.

Κοινή είναι η πεποίθηση ότι με καθόλου ευνοϊκές διαθέσεις απέναντι στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα ετοιμάζει αποσκευές η Αμερικανίδα πρέσβειρα Κίμπερλι Γκίλφοϊλ. Θα αποτελέσει βαθύτατη προσβολή για τη χώρα, αν οι πρωτοβουλίες για την πολιτική ανασυγκρότηση αφεθούν για ακόμα μία φορά στον ξένο παράγοντα∙ με όρους αποικίας. Οι οποίες πιθανότατα θα έχουν και κόστος εθνικό.