Τώρα η σκέψη μου πηγαίνει
μες στα μαύρα βουτηγμένη
και με βήμα αργό
στου Πολυτεχνείου τα νιάτα
που όρμησαν φωτιά γεμάτα
στον φασίστα εχθρό.
Σε καμάρωσα αγόρι
κοπελιά μοναχοκόρη
κι έκανα μια ευχή
τέτοιους γιους να ’χα αναθρέψει
τέτοιες κόρες να ’χα θρέψει μάνα τυχερή.
Παιδιά τιμημένα παιδιά
και τα τανκς γονατίσαν εκείνη τη βραδιά
παιδιά απ’ αυτή τη βραδιά ανασαίνει η Ελλάδα έφυγε η σκλαβιά
με το αίμα σας παιδιά ήρθε η λευτεριά.
Οι στίχοι αυτοί γράφτηκαν από τον Μίμη Τραϊφόρο πάνω στη μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ που πρώτα φιλοξένησε το τραγούδι «Ζεχρά», το ’40 έγινε το «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» και το καλοκαίρι του ’74 στη μεγάλη γιορτή για την επιστροφή της Δημοκρατίας που έγινε στο Καλλιμάρμαρο ανάμεσα σε άλλους προστέθηκε και η Βέμπο και τραγούδησε αυτό το τραγούδι. Μάλιστα ο Καραμανλής, που έμενε σε μια πολυκατοικία απέναντι σε ένα διαμέρισμα του Γουλανδρή που τον φιλοξενούσε, είχε ζητήσει όταν είναι να βγει η Βέμπο να τον ειδοποιήσουν λίγο πριν για να πάει να την ακούσει. Για την ιστορία να πούμε ότι αυτή η διασκευή είχε και ακόμα ένα κομμάτι για την επίθεση των Τούρκων στην Κύπρο που μόλις είχε γίνει.
Ευτυχώς έχει διασωθεί αυτή η ηχογράφηση, όπως έχει διασωθεί και ο εκφωνητής του Πολυτεχνείου να λέει πως το διαμέρισμα της Βέμπο στη γωνία των οδών Πατησίων και Στουρνάρη έχει γίνει νοσοκομείο για χτυπημένους φοιτητές. Η Βέμπο τούς δέχτηκε, τους περιέθαλψε, έδιωξε με άγριο, είναι η αλήθεια, τρόπο κάποιους αστυνομικούς που τόλμησαν να της χτυπήσουν την πόρτα –ποιος θα τα έβαζε με το εθνικό σύμβολο–, τους μαγείρεψε, φάγανε και το πρωί έβαλε το τσεμπέρι που φορούσε πάντα και ένα παλτό και έναν έναν τους πήρε αγκαζέ και τους πήγε παρέα πιο μακριά για να μην πέσουν στα χέρια της αστυνομίας.
Τη βραδιά του Πολυτεχνείου ήμουν μόνο οχτώ χρονώ και από το μπαλκόνι του σπιτιού μας στην οδό Δεριγνύ είδα τα τανκς να ανεβαίνουν από την Παρασίου στη Δεριγνύ για να στρίψουν μετά Πατησίων και να φτάσουν στο Πολυτεχνείο. Οπως έμαθα αργότερα, είχαν ξεκινήσει από το φρουραρχείο που ήταν τότε στον σταθμό Λαρίσης. Πιο νωρίς είχαμε πάει με τους δικούς μου σε κάτι φίλους, αλλά η Αθήνα ήταν αφόρητη από τα δακρυγόνα. Και την άλλη μέρα το πρωί η οδός Αχαρνών ήταν σχεδόν έρημη και είχε δυο-τρεις φωτιές. Ημασταν δεξιοί, βασιλικοί, αλλά δεν ήμασταν φασίστες και από τότε πέρασαν 50 χρόνια!
Πενήντα χρόνια δεν είναι τίποτα μπροστά στην αιωνιότητα, αλλά για τη ζωούλα μας την περιορισμένη είναι πολλά. Κάποιων η ζωή δεν φτάνει καν τα 50 χρόνια. Το θυμάμαι σαν να είναι τώρα και τις φωτιές και τα τανκς κάτω από το σπίτι, και αν έγραψα την ιστορία με τη Βέμπο ήταν για να πω πως πολύς κόσμος «μπλέχτηκε» σε αυτή την ιστορία, που δεν ήταν κατ’ ανάγκη αριστερός, πως επίσης και δεξιοί και αριστεροί που μπλέχτηκαν σ’ αυτό δεν το εισέπραξαν όλοι. Πολλοί προτίμησαν τη σιωπή.
Οπως και να έχει, να ’ναι καλά όσοι συμμετείχαν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο και όσοι δεν είναι πια μαζί μας να είναι καλά εκεί που είναι.
Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.
Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.
Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.
Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.
Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας