Τραπεζίτες και φρονιμίτες

Τι να χαρώ δηλαδή. Που μόνο που το κάνω εικόνα, έξαλλη γίνομαι ωσάν την Κατερίνα των Μεδίκων, διαβόητη για τις δημόσιες εκρήξεις θυμού βασίλισσα της Γαλλίας τον 16ο αιώνα. Να περάσω, δηλαδή, των παθών μου τον τάραχο για εννέα ολάκερους μήνες, ν’ ακούω κάθε βλακεία κάθε βλάκα για το πώς να γίνω «σωστή μάνα», να κοιλοπονάω για ώρες μπας και πάρει γραμμή και ξεμπουκάρει το μούλικο, να βάλω τη ζωή μου στην μπάντα μπας και γίνει άνθρωπος, να το στείλω σχολείο μπας και δεν μείνει κούτσουρο απελέκητο και να έχω να αντιμετωπίσω την πρώτη αυτή μέρα της παιδευτικής του διαδικασίας από τη μια τους παπάδες κι απ’ την άλλη τους τραπεζίτες! Δεν το ’πνιγα στον ασβέστη καλύτερα, από το να βρεθεί ανάμεσά τους; Και πού; Στο σχολείο! Βρε σαπάκια της κυβέρνησης (όχι και ότι αρκετοί εκ των δασκάλων πάνε πίσω - καλά κουμάσια και του λόγου τους), πού το είδατε γραμμένο να μου φωνάζετε τραπεζίτες και φρονιμίτες να ’ρθουν την πρώτη μέρα του σχολείου «ν’ αγιάζουν» τα παιδιά;

Εδωσαν, λέει, κάποια εκατομμύρια οι τράπεζες για να «αναβαθμιστούν» 2.500 σχολικές μονάδες, από δικά μας λεφτά. Και ήθελαν οι απαυτοί τους να μοστράρονται πρώτη γραμμή αγιασμός, για να καταλάβουν οι γονείς πού οφείλουν τι, και τα παιδιά τι ισχύει τι. Τουτέστιν, ποιος κάνει κουμάντο. Ο ίδιος ο Μητσοτάρχας -Θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου!- πήγε σε Δημοτικό σχολείο της Νέας Φιλαδέλφειας, έτσι, για να τους πάει γούρι η χρονιά. Και πήρε μαζί του (βγάλε δάχτυλα και μέτρα και μόλις φτάσεις τα πέντε, κάνε ό,τι καταλαβαίνεις): τον πρόεδρο της Ελληνικής Ενωσης Τραπεζών, Γκίκα Χαρδούβελη, και τους διευθύνοντες των τεσσάρων μεγάλων τραπεζών: Φωκίωνα Καραβία (Eurobank), Βασίλη Ψάλτη (Alpha Bank), Χρήστο Μεγάλου (Πειραιώς) και Παύλο Μυλωνά (Εθνική).

«Ξέρεις από στουρνάρια;». Ετσι μου έλεγε ο παππούς μου ο Ηπειρώτης. Απ’ το ιστορικό Κομπότι ήταν που καταγόταν κι ο Σκουφάς της Φιλικής Εταιρείας. Κι από το διπλανό χωριό, τις Σελλάδες, που μυρίζονταν τους στουρναραίους από μακριά. Πανέξυπνοι είναι οι Ηπειρώτες, βλέπεις. Αγύριστα κεφάλια μεν, αλλά πανέξυπνοι. «Αυτό να θυμάσαι τώρα που θα πας στο σχολείο» μου είχε πει η γιαγιά μου η Κομποτέα. «Ο δρόμος είναι προς την ελευθερία. Αλλά για να πας προς τα εκεί, περνάς από την αρετή. Και αρετή δεν θ’ αποκτήσεις, αν δεν έχεις παιδεία. Να θυμάσαι τη σειρά: παιδεία-αρετή-ελευθερία». Αυτά μου ’λεγε. Οχι για να κοιμηθώ, μα για να ξυπνήσω.

Για να κοιμηθώ, μου διάβαζε τη Βίβλο. Στην καθαρεύουσα τη διάβαζε και μετά μου έκανε τη μετάφραση στα ηπειρώτικα! Σαν τώρα θυμάμαι την ιστορία με τον Χριστό στον Ναό: «Ολους τούς έδιωξε. Μήτε έναν δεν άφηκε! Μπήκε μέσα με τη βίτσα κι άρχισε τα καντήλια. Σαν ζουλάπια κούσευαν οι φιλαργυραίοι. “Το σπίτι μου είναι οίκος προσευχής κι εσείς τον κάματε σπλιά λησταρχαίων” - αυτά τους έλεγε ο Ιησούς!». Αυτά μου έλεγε κι εμένα η κυρα-Λένη. Πού να ’ξερε πως οι Εμποροι των Ναών θα γίνονταν Εμποροι των Εθνών και πλέον των Σχολειών.

Λες και τα παπαδαριά δεν ήταν αρκετά στα σχολεία, κάθε που αρχίζουν. Αλλά να μου πεις, πάντα μαζί πήγαιναν: παπάδες και τραπεζίτες, ένα και το αυτό. Πώς ξεκίνησαν οι τράπεζες νομίζεις; Πήγαιναν οι ιππότες στις Σταυροφορίες, αλλά κάπου έπρεπε ν’ αφήνουν τα χρήματά τους (τα κλεμμένα τους δηλαδή) για ασφάλεια. Ετσι έγινε το πρώιμο τραπεζικό σύστημα: από τους Ναΐτες. Μετά ήρθε ο Καλβίνος και νομιμοποίησε θρησκευτικά τον τόκο. Και μετά ήρθε ο Μητσοτάρχας και τους ένωσε εις μία τριάδα ομοούσια τω πατρί... του. Πού να ξεραθεί, Παναγιά μου Τοκοφυλούσα! Πού να ξεραθεί και φύτρο να μη βγάλει! Μπορεί;