Η δημοκρατία δεν είναι σύστημα διακυβέρνησης, είναι οικοσύστημα και στα οικοσυστήματα αυτό που καθορίζει την ομαλή λειτουργία τους και την ισορροπία των αντιθέσεων που εμπεριέχουν, είναι οι ενδεδειγμένες συμπεριφορές απέναντι σε αυτό και μεταξύ τους, των μονάδων που τα απαρτίζουν. Και με αυτό ως δεδομένο ο ρόλος του κάθε ατόμου που συμμετέχει σε αυτό το οικοσύστημα πρέπει να διέπεται από τις αμιγώς φυσικές αρχές της ισότητας όσον αφορά τη θέση του στο σύνολο, της αναλογικότητας όσον αφορά τις δεξιότητες, τα καθήκοντα και τις υποχρεώσεις και, τέλος, της ακεραιότητας όσον αφορά την αντίληψη περί του τι και πώς πράττει το άτομο στο πλαίσιο αυτού του ρόλου έναντι των υπόλοιπων ατόμων χωριστά και στο σύνολό τους.
Η μεγαλύτερη εκδήλωση Υβρεως απέναντι στη δημοκρατία, που όπως προείπαμε είναι ένα φυσικής δομής οικοσύστημα, δεν είναι η τυραννία ή ο φασισμός που είναι παρά φύσει συστήματα. Αυτά τα μορφώματα είναι εχθροί της δημοκρατίας, όπως είναι και εχθροί κάθε φυσικής εκδήλωσης του ανθρώπου, οπότε ο ρόλος τους είναι ξεκάθαρος και ευχερώς προσδιοριζόμενος ως απολύτως αρνητικός. Υβριν σε βάρος της δημοκρατίας συνιστά η ολιγαρχική φιλελεύθερη δημοκρατία per se. Διότι στην κοινή γνώμη οι αντιφάσεις της, οι αδυναμίες της, η ανικανότητα των προσώπων που την εκπροσωπούν, η διαφθορά η οποία τη δυναστεύει, σε συνδυασμό με την παντελή απουσία της διαδικασίας που συντελεί στην κάθαρση του οικοσυστήματος και λέγεται λογοδοσία, θεωρούνται ότι είναι εγγενή ελαττώματα της δημοκρατίας ως έννοιας και ως πολιτεύματος· και έτσι όλα αυτά τα αρνητικά γίνονται η αιτία να θεωρείται από πολλούς γενικά η δημοκρατία αποτυχημένο πολιτικό σύστημα.
Με αυτό ως δεδομένο, η αστική δημοκρατία βάζει τα χέρια της να βγάλουν τα μάτια της. Ηδη από παλιά οι αστοί ηγέτες φρόντιζαν να συκοφαντούν τη δημοκρατία μη περιοριζόμενοι στο μόρφωμα της δικής τους έμπνευσης αστικής φιλελεύθερης «δημοκρατίας» αλλά βάλλοντας κυρίως κατά της δημοκρατίας γενικά, υποτιμώντας και περιφρονώντας ακόμα και αυτούς τους ίδιους τους ψηφοφόρους τους.
Ο πολύς Τσόρτσιλ είχε πει ότι «το καλύτερο επιχείρημα κατά της δημοκρατίας είναι μια πεντάλεπτη συζήτηση με τον μέσο ψηφοφόρο». Εγώ θα αντέτεινα ότι το καλύτερο επιχείρημα κατά της αστικής δημοκρατίας θα ήταν μια πεντάλεπτη συζήτηση με τον Ουίνστον Τσόρτσιλ, για τον οποίο ο ιστορικός τού σήμερα έχει καταλήξει ότι η μόνη διαφορά του με τον Χίτλερ ήταν ότι αυτός ήταν μεταξύ των νικητών του πολέμου*. Ας μην ξεχνάμε δε και τον δικό μας Γιώργο Ανδρέα Παπανδρέου ο οποίος, για να δικαιολογήσει το κατάντημα της χώρας της οποίας ήταν πρωθυπουργός την περίοδο της οικονομικής κρίσης, είχε πει απολογούμενος στους εκπροσώπους της διεθνούς κλεπτοκρατίας το αδιανόητο για έναν εκλεγμένο ηγέτη: «Κυβερνώ μια διεφθαρμένη χώρα».
Από τη στιγμή λοιπόν που κάποιος θεωρεί την εξουσία που του παραχωρεί το εκλογικό σώμα επί του συνόλου ενός λαού και επί όλων των πόρων της χώρας που κυβερνάει για όσο διάστημα διαρκεί αυτή η παραχώρηση ως κυριότητα και επικαρπία σε ένα χωράφι, η δημοκρατία παύει να είναι ένα ζωντανό οικοσύστημα και γίνεται πεδίο εκμετάλλευσης.
Οπότε δεν είναι απορίας άξιο γιατί όλα τα λεγόμενα φιλελεύθερα αστικά καθεστώτα καταρρέουν. Η κατάρρευσή τους οφείλεται σε ένα εγγενές ελάττωμα το οποίο νομοτελειακά οδήγησε στην Υβριν που βιώνουμε. Το ζητούμενο πλέον δεν είναι η συντήρηση αυτού του συστήματος το οποίο οσονούπω θα μπει σε φάση σήψης, αλλά ποιο θα το αντικαταστήσει. Κάθε τι «σοσιαλιστικό», δυστυχώς λόγω της παρανόησης από τους θεωρητικούς του της έννοιας «δημοκρατία» από τη στιγμή που εντάχθηκε κάτω από τον σιδερένιο θόλο της αυταρχικότητας, αφομοιώθηκε από την παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων και οδηγείται στον αφανισμό. Από την άλλη ο φασισμός, που είναι το οδυνηρό έκτρωμα που κυοφορεί μια κοινωνία υπό κατάρρευση, ετοιμάζεται να ξαναγεννηθεί. Και καθώς το πλανητικό μας οικοσύστημα δείχνει να καταρρέει και αυτό ως αποτέλεσμα της Υβρεως που διαρκώς αναπαράγουμε στον πολιτικοκοινωνικό τομέα, το μόνο που μένει προτού το ρολόι χτυπήσει μεσάνυχτα είναι μια επανάσταση της Λογικής, της Σύνεσης, της Νέμεσης και της Τίσης, της τιμωρίας δηλαδή, που οφείλει να ξεσπάσει όσο το δυνατόν συντομότερα υπακούοντας στην ιστορική αναγκαιότητα που την επιβάλλει.
* Για να καταλάβει κάποιος ποιος ήταν πράγματι ο σερ Ουίνστον δεν έχει παρά να διαβάσει το βιβλίο του Βρετανο-Πακιστανού ιστορικού Tariq Ali με τίτλο: Winston Churchill: His times his crimes (Verso books 2022)
Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.
Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.
Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.
Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.
Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας