Μια συνηθισμένη ημέρα ενός εργαζόμενου στην ψυχική υγεία

Ο χρόνος είναι αμείλικτος

9 το πρωί πιάνουμε δουλειά. Μετά την εναρκτήρια καλημέρα και για όσο διαρκεί ο πρώτος καφές, ένας σύντομος απολογισμός της προηγούμενης μέρας που ακολουθείται από το σχεδιασμό της σημερινής: εκκρεμότητες προς ολοκλήρωση, προβλήματα προς επίλυση, ανησυχίες για μοίρασμα, τηλέφωνα από και προς συνεργαζόμενες υπηρεσίες και αν προλαβαίνουμε-που συνήθως δεν- καταθέτουμε 2-3 προσδοκίες για το αύριο ίσως και για τον επόμενο μήνα. Πρώτα τα βασικά και μετά ό,τι προλαβαίνουμε.

Ο χρόνος είναι δρόμος

Κατά τις 10 και, βρισκόμαστε εν κινήσει. Δύο αμάξια μετακινούνται καθημερινώς στο βόρειο τομέα Αττικής: από Αγίους Αναργύρους μέχρι Μαραθώνα, για παροχή ψυχοθεραπευτικών υπηρεσιών σε εφήβους και οικογένειες που βρίσκονται σε κρίση- για πρώτη φορά ή ανέκαθεν. Συναντιόμαστε μαζί τους σε χώρους που παραχωρούν γι’ αυτό το σκοπό, πρόθυμοι δήμοι, ευαισθητοποιημένοι επαγγελματίες και συνεργαζόμενες υπηρεσίες ψυχικής υγείας: Δημοτικά Ιατρεία με εξεταστικές κλίνες και οφθαλμικούς πίνακες στον τοίχο, φρεσκοβαμμένα ή πολυκαιρισμένα αλλά πάντα φιλόξενα γραφεία κοινωνικών υπηρεσιών, κοντέινερ παντός καιρού αλλά και σπίτια ανθρώπων με δυσκολίες μετακίνησης, εφήβων ταμπουρωμένων πεισματικά σε ένα δωμάτιο, οικογενειών στο μεταίχμιο ανάμεσα στο τρομερό τώρα και το αδύνατο μετά. Όπου χρειαστεί κι όπως μπορούμε. Για να είμαστε όσο πιο κοντά γίνεται.

Ο χρόνος είναι δικός τους

Περίπου στις 11: ένας 15χρονος, σε ένα χώρο μόνο γι’ αυτόν, προσπαθεί να συνδεθεί με αυτό που του συμβαίνει, να βρει έναν τρόπο να μιλήσει για την οδύνη του να μεγαλώνεις σε έναν κόσμο σαν κι αυτόν, να εκπροσωπήσει τον εαυτό του με θάρρος πρώτα εδώ μέσα και μετά εκεί έξω. Έχει μία ώρα μπροστά του και μετά θα γυρίσει στο σπίτι. Μια μητέρα που προσπαθεί να βάλει στη σειρά την ιστορία της μετά από μία ακόμα νοσηλεία του παιδιού της, ένας πατέρας που αδυνατεί να πείσει την κόρη του να επιστρέψει στο σχολείο μετά από ένα επεισόδιο εκφοβισμού, στη συνέχεια μια πενταμελής οικογένεια που προσπαθεί να ανακαλύψει νέους τρόπους να μιλήσει, να μοιραστεί και να προσπαθήσει να είναι ξανά οικογένεια μετά την οικονομική κατάρρευση. Έχουν γύρω στα 90 λεπτά και μετά από βδομάδα πάλι. Ανάμεσα στις συνεδρίες, προκύπτουν νέα δεδομένα, νέες περιπέτειες, σκέψεις για μοίρασμα, προβληματισμοί για διερεύνηση, ελπίδες για αναζωπύρωση. Ευκαιρίες χαμένες, εμπειρίες κερδισμένες. Η ζωή απ’ την καλή και απ’ την ανάποδη. Κι εμείς κάπου ανάμεσα.

Ο υπόλοιπος χρόνος είναι για μας

Κατά τις 4 το πολύ 5 παρά, επιστροφή στη βάση. Ένα γρήγορο μεσημεριανό για όσους από μας δεν προλάβαμε και παράλληλα καταγραφές θεραπευτικών σημειώσεων, συνεννοήσεις, ποιος θα πάρει το αμάξι αύριο, με ποια υπηρεσία χρειάζεται να συνεννοηθώ… μια αληθινή σπαζοκεφαλιά. Οι υπόλοιποι συζητάμε τα όσα ακούσαμε σήμερα στις θεραπείες, προσπαθούμε να καταλάβουμε, να σκεφτούμε τρόπους για την επόμενη φορά, μοιραζόμαστε ανησυχίες για ένα παιδί που μας φάνηκε πιο δυσκολεμένο από ότι συνήθως, για μια οικογένεια που είναι πολύ κοντά στο να βρεθεί στο δρόμο… Α και μην ξεχάσουμε: αύριο έχουμε μία δράση στο σταθμό του ηλεκτρικού. Θα μιλήσουμε με τον κόσμο για την ψυχική υγεία. Σήμερα, ίσα που προλάβαμε.

Κάθε χρόνο στις 10/10 τιμούμε την παγκόσμια ημέρα ψυχικής υγείας.

Ψυχολόγος στην Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων Αττικής, ΕΠΑΨΥ*

*Η Κινητή Μονάδα Ψυχικής Υγείας Παιδιών και Εφήβων ΠΝΟΕΣ της ΕΠΑΨΥ, δραστηριοποιείται στο Βόρειο Τομέα Αττικής, προσφέροντας δωρεάν ψυχοθεραπευτικές υπηρεσίες σε εφήβους 12 με 18 ετών με ψυχικά και ψυχοκοινωνικά ζητήματα καθώς και στις οικογένειές τους, κατόπιν παραπομπής μόνο από δημόσιες υπηρεσίες ψυχικής υγείας, πρόνοιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης. Η μονάδα εποπτεύεται από το Υπουργείο Υγείας.