Οταν η Αθήνα «έφερνε» τη Βιέννη στην Ευρωπαϊκή Ενωση

Σημαδιακή επέτειος για την ίδια την Αυστρία, όπως και για τις σχέσεις της με την Ελλάδα, καθώς αυτές τις ημέρες πριν από τριάντα χρόνια επισφραγιζόταν στη Σύνοδο Κορυφής στην Κέρκυρα, υπό τη σκέπη της τότε ελληνικής προεδρίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση το πρώτο εξάμηνο εκείνης της χρονιάς, η ένταξη της χώρας αυτής στην Ενωμένη Ευρώπη.

Μια ένταξη που, κατά γενική ομολογία, είχε επιτευχθεί χάρη στις προσπάθειες και στην επιμονή της Αθήνας να φέρει νωρίτερα, στις 3 Μαρτίου της ίδιας χρονιάς, σε θετικό πέρας την τελευταία και αποφασιστική φάση των εξαιρετικά δύσκολων, όπως χαρακτηρίζονταν, ενταξιακών διαπραγματεύσεων της Βιέννης με τις Βρυξέλλες.

Πριν από αυτό το αίσιο τέλος, η αυστριακή αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον υπουργό Εξωτερικών Αλοϊς Μοκ διαπραγματευόταν επί 70 «εξαιρετικά κρίσιμες» ώρες με τους εκπροσώπους της Ε.Ε., που είχαν επικεφαλής τους τον τότε Ελληνα υπουργό Εξωτερικών Θεόδωρο Πάγκαλο.

Ο τότε ομοσπονδιακός πρόεδρος της Αυστρίας Τόμας Κλέστιλ είχε απονείμει, μήνες αργότερα σε λαμπρή τελετή στη Βιέννη, στον Θεόδωρο Πάγκαλο την ανώτατη τιμητική διάκριση της Αυστριακής Δημοκρατίας, σε αναγνώριση της καθοριστικής συμβολής του Ελληνα υπουργού Εξωτερικών στην ολοκλήρωση των διαπραγματεύσεων.

Σχολιάζοντας τις φήμες που ήθελαν τον τότε Γερμανό υπουργό Εξωτερικών Κλάους Κίνκελ –και όχι τον Θεόδωρο Πάγκαλο– να έχει παίξει τον αποφασιστικό ρόλο στη θετική κατάληξη των αυστριακών ενταξιακών διαπραγματεύσεων, ο Αυστριακός ομοσπονδιακός καγκελάριος (μεταξύ 1986 και 1997) Φραντς Βρανίτσκι είχε δηλώσει τότε στη Βιέννη χαρακτηριστικά στον υπογράφοντα αυτές τις γραμμές: «Μεταξύ άλλων, ήταν παρών εκεί και ο κύριος Κλάους Κίνκελ».

Ο επόμενος σημαδιακός σταθμός της ενταξιακής πορείας της Αυστρίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση είχε επίσης καθαρό άρωμα Ελλάδας, καθώς, τριάντα χρόνια από σήμερα, στις 25 Ιουνίου του 1994, οι αρχηγοί κρατών και κυβερνήσεων των 15 (πλέον) χωρών-μελών της Ενωσης υπέγραφαν στην Κέρκυρα τις συμφωνίες ένταξης των τριών νέων χωρών-μελών, της Αυστρίας, της Σουηδίας και της Φινλανδίας.

Είχε προηγηθεί, στις 12 Ιουνίου της ίδιας χρονιάς, το «Ναι» και μάλιστα σε ποσοστό 66,6% και συμμετοχή πάνω από 80%, με το οποίο είχαν απαντήσει οι πολίτες στο δημοψήφισμα που διενεργήθηκε εκείνη την ημέρα στην Αυστρία ως προς την ένταξη της χώρας τους στην Ε.Ε., που ο πρώην καγκελάριος Φραντς Βρανίτσκι –ο αποκαλούμενος «καγκελάριος της ένταξης»– θεωρεί έως σήμερα «ιδιαίτερα σημαντικό σταθμό» στη μεταπολεμική τάξη πραγμάτων.

Καθοριστικός παράγοντας, από εκείνους που οδήγησαν στην απόφαση για μια πλήρη ένταξη της Αυστρίας στην Ε.Ε., υπήρξε η οικονομία, καθώς δύο τρίτα του εξωτερικού εμπορίου της χώρας αυτής διεκπεραιώνονταν με τις τότε δώδεκα χώρες της Ε.Ε., της οποίας πολλές αποφάσεις αφορούσαν άμεσα την Αυστρία, παρόλο που αυτή δεν ήταν μέλος της.

Τερματικός σταθμός αυτής της ενταξιακής πορείας, «με πολύ άρωμα Ελλάδας», υπήρξε η επίσημη πλέον ένταξη της Αυστρίας στην Ευρωπαϊκή Ενωση την 1η Ιανουαρίου 1995, ένταξη για την οποία, σε διάφορες μετέπειτα δημοσκοπήσεις και με εναλλασσόμενες διακυμάνσεις, η πλειονότητα των πολιτών της χώρας εκτιμούν, μέχρι τις ημέρες μας, άλλοτε θετικά και άλλοτε αρνητικά.

«Μελανό» σημείο στην τριακονταετή αυστριακή συμμετοχή στην Ευρωπαϊκή Ενωση θεωρείται σήμερα η εντυπωσιακή επικράτηση του ακροδεξιού εθνικιστικού Κόμματος των Ελευθέρων στις πρόσφατες ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου στην Αυστρία με ένα πρωτοφανές ποσοστό 25,4%, έναντι 24,5% του δεξιού Λαϊκού Κόμματος, 23,2% των Σοσιαλδημοκρατών, 11,1% των Πράσινων και 10,1% του νεοφιλελεύθερου ΝΕΟS.