Κάθε χρόνο τέτοια μέρα, η χώρα φοράει δήθεν τα καλά της. Στελέχη, κανάλια, πρωθυπουργοί, υπουργοί, κοινοβουλευτικά κόμματα, πανεπιστημιακές αρχές - όλοι (ή σχεδόν όλοι) βουτάνε στο λουτρό της μνήμης για μια μέρα, πριν επιστρέψουν καθαγιασμένοι στην κανονική τους ρουτίνα. Δεκαετίες τώρα πολλοί έχουν επινοήσει ένα Πολυτεχνείο που τους βολεύει.
Ομως το Πολυτεχνείο δεν είναι άδειο κέλυφος για να στεγάζεται η συστημική προπαγάνδα. Δεν είναι η ευκαιρία να ξεπλύνει κάποιος τις δικές του ευθύνες μιλώντας για «ανομία». Δεν είναι σφραγίδα νομιμότητας ούτε για όσους το μισούν ούτε για όσους το διαστρεβλώνουν.
Δεν είναι, όμως, ούτε και διάφορες ομάδες που μιλούν για «επανάσταση» σπάζοντας κεφάλια συμφοιτητών τους και προσφέροντας στο «κράτος-εχθρό» το καλύτερο άλλοθι. Δεν είναι ούτε το παρακρατικό νταηλίκι ούτε οι ιδιοκτησιακές αντιλήψεις.
Φυσικά, δεν είναι το Πολυτεχνείο των «ειδικών εκκαθαρίσεων» των ΜΑΤ, πρυτάνεων που λειτουργούν σαν σερίφηδες και μαγαζάτορες μαζί, πειθαρχικών απέναντι σε φοιτητές που τόλμησαν να έχουν πολιτική δράση στο ίδιο προαύλιο όπου άλλοι φοιτητές το ’73 σήκωναν κεραίες για να σπάσουν τη σιωπή. Δεν είναι τουρνικέ, κάμερες, face control.
Δεν είναι η εύκολη λάσπη περί «γενιάς του Πολυτεχνείου» που τάχα ευθύνεται για όλα. Δεν είναι ο ανιστόρητος ακροδεξιός μύθος πως «αν δεν υπήρχε η εξέγερση, δεν θα υπήρχε Κύπρος». Και πάνω απ’ όλα: το Πολυτεχνείο δεν είναι μνημόσυνο.
Και τι είναι, λοιπόν, το Πολυτεχνείο; Πρώτα και πάνω από όλα, ήταν μια εξέγερση από λίγους που μίλησε στην καρδιά του λαού. Είναι οι 26 νεκροί και οι περίπου 1.100 τραυματίες του. Είναι το σκίρτημα που ’χει ο 20χρονος όταν βλέπει τους συλληφθέντες συμφοιτητές του σήμερα και σκέφτεται «κι εγώ θα μπορούσα να είμαι εκεί».
Είναι πάντα το «Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία», επίκαιρο, όχι από νοσταλγία αλλά από ανάγκη. Είναι κι ένα διαχρονικό μάθημα πως τα ρυάκια μπορούν να γίνουν ποταμός. Πως η Ιστορία γράφεται από τους λαούς.
Το Πολυτεχνείο, χωρίς ηρωοποιήσεις και εξευγενισμούς, παραμένει και μια άσκηση συνέπειας και ένας φάρος αξιοπρέπειας για όλους. Να μην καταπίνεις τη γλώσσα σου όταν βλέπεις αδικία. Να μη συνηθίζεις τον θάνατο - ούτε στα Τέμπη, ούτε στα σύνορα, ούτε στην Παλαιστίνη, ούτε στα χαρακώματα της καθημερινότητας. Να μην περιμένεις την Ιστορία να σε δικαιώσει· να τη γράφεις.
Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.
Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.
Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.
Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.
Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας