Υποτίθεται ότι η ενότητα της λεγόμενης Κεντροαριστεράς επιβάλλεται από την κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα. Από την ανάγκη της κοινωνίας να έχει τουλάχιστον μια δεύτερη κυβερνητική επιλογή πέραν της υπάρχουσας. Από το εκλογικό αποτέλεσμα της 9ης Ιουνίου το οποίο -λόγω της μεγάλης αποχής- συνιστά κρίση αντιπροσώπευσης και απονομιμοποίησή της ενώ στη μείζονα αντιπολίτευση αναδείχτηκαν δύο σχεδόν ισοδύναμα, συγγενικά, κόμματα.
Αυτή η ενότητα, όμως, δεν έχει μόνο ένα περιεχόμενο. Για την ακρίβεια, θα αποκτήσει το περιεχόμενο που θα προκύψει από την ίδια τη ζωή. Από την πράξη των κεντροαριστερών πολιτικών δυνάμεων. Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ την αποδέχονται μεν, υπό την προϋπόθεση ότι θα γίνει υπό τη δική τους ομπρέλα, ενώ ένας τρίτος -αδιαμόρφωτος ακόμα- πόλος, ο οποίος βρίσκεται στο στάδιο των ατομικών πρωτοβουλιών, τη θέλει εκτός των υπαρχoυσών κομματικών ηγεσιών.
Στην πραγματικότητα αυτό που συμβαίνει δεν συνάδει με προσπάθειες ενότητας. Είναι ένας πόλεμος επικράτησης ως προϋπόθεση για την ενότητα. Συνήθως έτσι συμβαίνει με κάθε επιχείρηση ενότητας εντός και εκτός πολιτικής. Χρειάζεται πάντα ένας ισχυρός πόλος που θα τραβήξει κοντά του ή θα απορροφήσει τους λιγότερο ισχυρούς. Κάτι τέτοιο σήμερα στον χώρο της λεγόμενης Κεντροαριστεράς δεν υπάρχει και κανείς δεν ξέρει αν και πότε θα δημιουργηθεί.
Ενα δεύτερο αξιοπρόσεκτο στοιχείο σε αυτή την υπόθεση αφορά το γεγονός ότι υπάρχουν δυνάμεις εντός και εκτός ΣΥΡΙΖΑ και ΠΑΣΟΚ που όχι μόνο επιθυμούν την ενότητα αλλά και βιάζονται για να την επιτύχουν. Η κυριότερη αιτία αυτής της βιασύνης εδράζεται στον φόβο πρόωρων εκλογών, ακόμη και μέσα στο 2025, τις οποίες θεωρείται βέβαιο πως θα κερδίσει ο Κυρ. Μητσοτάκης αν δεν έχει απέναντί του υπολογίσιμο αντίπαλο δέος.
Ακριβώς σε αυτό, στο ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών, εναποθέτουν τις ελπίδες τους και οι ηγεσίες των δύο προαναφερόμενων κομμάτων ώστε να κυριαρχήσουν στον χώρο και να επιβάλουν την ενότητα με τους δικούς τους όρους. Πράγμα που σημαίνει πως θα κάνουν ό,τι μπορούν για να μη χάσουν τον έλεγχο των πραγμάτων και κυρίως των εξελίξεων.
Με δυο λόγια, μάλλον θα διαψευστούν όσοι πιστεύουν ότι η ενότητα του λεγόμενου κεντροαριστερού χώρου είναι μια σχετικά εύκολη υπόθεση. Ο Λένιν έλεγε κάτι που έχει κι εδώ απόλυτη ισχύ: «Πριν ενωθούμε πρέπει να χωριστούμε για τα καλά».
Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.
Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.
Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.
Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.
Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας