Μπέρνι Σάντερς: «Δεν αρκεί να λέμε ότι ο Τραμπ είναι επικίνδυνος»

«Σκεφτείτε ότι αυτό που πραγματεύεται ο Τραμπισμός είναι η κατανόηση ότι το σύστημα στην Αμερική δεν λειτουργεί για τους ανθρώπους της εργατικής τάξης», λέει ο Μπέρνι Σάντερς, καθισμένος στα γραφεία του Guardian στο Λονδίνο.

«Με έναν ψεύτικο, υποκριτικό τρόπο, ο Τραμπ το έχει εκμεταλλευτεί αυτό.

Οι «λύσεις» του, εντός εισαγωγικών, μόνο θα χειροτερέψουν μια κακή κατάσταση».

Πλησιάζοντας τα 83 του χρόνια Σάντερς αντιφάσκουν με τη φωτογραφία του, ίσως λόγω του πόσο ομιλητικός είναι.

Η φωνή του μαγνητίζει, η προφορά του Μπρούκλιν που είναι ταυτόχρονα ζεστή και σκληρή.

«Αλλά αυτό που γνωρίζω, και το έχω συζητήσει εδώ και χρόνια, είναι ότι στην Αμερική, οι υπερπλούσιοι άνθρωποι τα πάνε εκπληκτικά καλά, ενώ το 60% του λαού μας ζει από μισθό σε μισθό».

Αργότερα, θα πει το ίδιο πράγμα σε ένα κοινό στο Λονδίνο - μόνο με μεγαλύτερη έμφαση και πάθος. «Εξήντα τοις εκατό. Έξι μηδέν. Ξέρετε τι σημαίνει από μισθό σε μισθό σε μισθό;» Είναι συναρπαστικό να ακούς τον Σάντερς να μιλάει σε ένα πλήθος: ο ζήλος του αντανακλάται στα πρόσωπά τους, η ηθική του διαύγεια είναι τόσο ανακουφιστική, σε αντίθεση με τον κυνισμό και την παραίτηση του μεγαλύτερου μέρους της αντιπολίτευσης του Δημοκρατικού κόμματος στον Τραμπ και την κυβέρνησή του.  

Ο ταξικός πόλεμος είναι τόσο παλιός όσο ο χρόνος, αλλά είναι μια ιδιαιτερότητα αυτής της εποχής που σπάνια ακούς έναν πολιτικό να τον ονομάζει. «Το ξέρω», μου λέει. «Υπάρχει ένας ταξικός πόλεμος σε εξέλιξη. Οι άνθρωποι στην κορυφή διεξάγουν αυτόν τον πόλεμο».

Είναι μια ματιά σε αυτό που θα μπορούσε να είχε συμβεί. Ο Σάντερς έθεσε, φυσικά, υποψηφιότητα για την προεδρία των Δημοκρατικών το 2016 και ξανά το 2020.

Την πρώτη φορά, υπήρχε μια πραγματική αίσθηση, στις ΗΠΑ και στο εξωτερικό, ότι κάτι απίστευτο θα μπορούσε να συμβεί: ότι κάποιος με «σχεδόν μηδενική αναγνώριση ονόματος», λέει, ένας γερουσιαστής από τη μικρή πολιτεία του Βερμόντ, θα μπορούσε να αμφισβητήσει με επιτυχία την Χίλαρι Κλίντον, την οποία το κόμμα είχε ήδη χρίσει.

Όλοι ξέρουμε πώς εξελίχθηκε αυτό. Ήταν η μεγαλύτερη απογοήτευση της πολιτικής του ζωής; «Λοιπόν, είσαι πολύ απασχολημένος για να νιώσεις πράγματα», λέει. «Απλώς δουλεύεις πολύ σκληρά».

Σ' αυτό που είναι απολύτως κατηγορηματικός είναι η κριτική του προς τους Δημοκρατικούς. Το κόμμα, πιστεύει, δεν έχει καμία πραγματική προοδευτική υπόσχεση.

«Αυτό που λένε είναι, "Το status quo λειτουργεί αρκετά καλά και θα ψάξουμε γύρω από τις άκρες", και αυτό δεν είναι ένα μήνυμα που βρίσκει απήχηση στους εργαζόμενους».

Αρνείται να επιδοθεί σε οποιαδήποτε προσωπική κακή πρόθεση προς τον Τζο Μπάιντεν ή την Καμάλα Χάρις. Το μόνο που θα εκφράσει είναι μια κουρασμένη παραίτηση για το 2020, όταν η καμπάνια του «κέρδισε τις τρεις πρώτες πολιτείες, τις προκριματικές πολιτείες, όσον αφορά τις λαϊκές ψήφους.

Στη συνέχεια, το Δημοκρατικό κατεστημένο φρόντισε ώστε οι άλλοι υποψήφιοι να αποσυρθούν και να συσπειρωθούν γύρω από τον Τζο Μπάιντεν. Ξέρετε, αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο ζούμε.

Δεν αντιμετωπίζουμε μόνο την ηγεσία των Ρεπουμπλικανών, αντιμετωπίζουμε ένα Δημοκρατικό κατεστημένο που είναι συνδεδεμένο με στοιχεία της εταιρικής Αμερικής».

Ο Σάντερς ξεκίνησε την πολιτική του καριέρα το 1981, όταν εξελέγη δήμαρχος του Μπέρλινγκτον του Βερμόντ.

Ο αδελφός του, Λάρι, είναι 90 ετών και ζει στο Οξφορντσάιρ.

Ήταν υποψήφιος των Πρασίνων στην παλιά κοινοβουλευτική έδρα του Ντέιβιντ Κάμερον το 2016.

Σε μια ομιλία του εκείνη τη χρονιά, υποστηρίζοντας τον Σάντερς ως υποψήφια των Δημοκρατικών, ο Λάρι έκανε μια σύντομη περιγραφή των γονιών τους.

«Ο Έλι Σάντερς και η Ντόροθι Γουέξφορντ Σάντερς. Δεν είχαν εύκολη ζωή και πέθαναν νέοι», είπε.

Η Ντόροθι γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη, από Εβραίους γονείς μετανάστες που διέφυγαν από τα ρωσικά πογκρόμ.

Ο Έλι έφτασε στις ΗΠΑ το 1921, με το μεγαλύτερο μέρος της οικογένειάς του να παραμένει σε αυτό που είναι τώρα η Πολωνία και η τότε αυστριακή Γαλικία, για να «εξολοθρευτεί από τον Χίτλερ», όπως έχει πει ο Σάντερς στο παρελθόν. Ο Έλι ανησυχούσε συνεχώς για το πώς θα συντηρούσε την οικογένειά του και τόσο αυτός όσο και η Ντόροθι ήταν πολιτικοί, είπε ο Λάρι στην ομιλία: «Αγαπούσαν το New Deal του Φράνκλιν Ντ. Ρούσβελτ και θα ήταν ιδιαίτερα περήφανοι που ο Μπέρναρντ ανανεώνει αυτό το όραμα».