«Το βινύλιο είναι ένα σίγουρο και σταθερό αποκούμπι»

yannis-vinyl.jpg

Ο Γιάννης Αλεξίου, εκ των διοργανωτών του Vinyl is Back μας μιλάει για τα πέντε πιο… περίεργα μέρη που έχει αγοράσει δίσκους, για τα βινύλια που πρέπει να έχει κάθε συλλέκτης και για την jazz που είναι το «τιμώμενο» είδος στο φετινό φεστιβάλ.

Ο Γιάννης Αλεξίου, εκ των διοργανωτών του Vinyl is Back μας μιλάει για τα πέντε πιο… περίεργα μέρη που έχει αγοράσει δίσκους, για τα βινύλια που πρέπει να έχει κάθε συλλέκτης και για την jazz που είναι το «τιμώμενο» είδος στο φετινό φεστιβάλ.

Το φετινό Vinyl Is Back ξεκινά την Παρασκευή στο Cine Κεραμεικός.

Μπορεί το φεστιβάλ να είναι πλέον θεσμός, όμως πες μας λίγα λόγια για το πώς εμπνευστήκατε τη διοργάνωση και πώς έχετε βιώσει την εμπειρία όλα αυτά τα χρόνια;

Η χώρα μας έχει πολύ μεγάλη παράδοση στο βινύλιο. Η ιδέα και το στήσιμο ενός μεγάλου παζαριού δίσκων ανήκει στον Δημήτρη Αντωνάκο που με βρήκε για να επικοινωνήσω και να προβάλλω το πρώτο φεστιβάλ τον Μάρτιο του 2013. Η επιτυχία που σημείωσε μας έδωσε ώθηση να το συνεχίσουμε και να το μεγαλώνουμε από διοργάνωση σε διοργάνωση. Φτάσαμε αισίως στο 14ο (ένα εξ αυτών πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη τον περασμένο Δεκέμβριο). Σήμερα είναι μια πολύ μεγάλη παραγωγή για την οποία συνεργάζονται περισσότερα άτομα για να παρουσιάσουμε κάτι άρτιο.

Η εμπειρία μου όλα αυτά τα χρόνια στο Vinyl is Back είναι τεράστια καθώς έρχομαι σε επαφή με βινυλιάδες, μουσικούς, d.j.’s, τέχνες συγγενικές στην κουλτούρα του βινυλίου, συλλέκτες, δισκοπώλες, δισκογραφικές εταιρίες, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς, δημοσιογράφους, εφημερίδες, περιοδικά και ανθρώπους απ’ όλη την Ελλάδα που ρωτούν διάφορα για το βινύλιο. Είμαι στο στοιχείο μου από οργανωτικής και επικοινωνιακής πλευράς. Αισθάνομαι ότι γίνομαι καλύτερος άνθρωπος μέσα από τον κόσμο του βινυλίου. Επίσης νοιώθω ίλιγγο με τόσες χιλιάδες βινύλια σε ένα χώρο συγκεντρωμένα κάθε φορά. Ψάχνω μέσα στο όλο τρέξιμο ευκαιρία να ψάξω τους δίσκους !   

Μέχρι πού πιστεύετε και θέλετε να φτάσει το Vinyl is Back; Υπάρχουν περιθώρια βελτίωσης και περαιτέρω ανάπτυξης;

Κάθε φεστιβάλ του Vinyl is Back εμπλουτίζεται και έτσι μεγαλώνει η γκάμα γύρω από την μουσική μας εκδήλωση και την κουλτούρα του βινυλίου. Ήδη έχουμε προχωρήσει στην παραγωγή δίσκων βινυλίου και θα παρουσιάσουμε το 3ήμερο το δεύτερο δίσκο της σειράς “Live Sessions” των Locomondo, που θα είναι σημείο αναφοράς. Μέσα στο σχεδιασμό μας είναι να καταφέρουμε να έχουμε παρουσία σε ανάλογες εκδηλώσεις στο εξωτερικό και να καλέσουμε ανθρώπους του βινυλίου από τον κόσμο, όπως έγινε στην προηγούμενη εκδήλωσή μας με το Discogs που συμμετείχε θέλοντας να επικοινωνήσει και να ευχαριστήσει το ελληνικό κοινό για το μεγάλο  ενδιαφέρον του στο βινύλιο.   



Φέτος επικεντρώνεστε στη jazz. Ένα δύσκολο μουσικό είδος, το οποίο... ενδείκνυται για βινυλιάδες;

Η τζαζ επί χρόνια ήταν απαξιωμένη στα ράφια των δισκοπωλείων, εκτός βέβαια των φανατικών της αγοραστών, και οι εκθέτες δεν έφεραν μαζικά τζαζ βινύλια να πουλήσουν γιατί τους έπιαναν το χώρο, από άλλους δίσκους που είχαν ζήτηση. Όμως στα τελευταία φεστιβάλ βινυλίου παρατηρήθηκε μια τάση αναζήτησης δίσκων τζαζ, κυρίως από νεώτερους. Αυτή τη φορά οι πάγκοι των εκθετών θα είναι ενισχυμένοι ως προς το κομμάτι τζαζ και λόγω του αφιερώματος μας σε αυτό το μουσικό είδος. Θέλουμε με αυτό τον τρόπο να τιμήσουμε τους Έλληνες μουσικούς της τζαζ που έχουν εξελιχθεί στο χρόνο και δεν υπολείπονται σε τίποτα από τους διεθνείς τζαζίστες.  

Το βινύλιο έχει κάνει τη μεγάλη επιστροφή. Είναι η «ζεστασιά» του ήχου που έφερε το αγαπημένο format ξανά στην πρώτη γραμμή ή ακόμη μία πιθανότητα κέρδους; Έχουν μπει πλέον και οι μεγάλες εταιρείες ξανά στο κόλπο, αλλά και πολύ εμπορικοί καλλιτέχνες.

Προσωπική μου εκτίμηση είναι πως με βάση ειδικά τις ψηφιακές πωλήσεις στο εξωτερικό, το βινύλιο δεν θα μπορούσε να γίνει η σανίδα σωτηρίας για την μουσική βιομηχανία αφού τα νούμερα πωλήσεων του '80 και '90 δεν θα είναι εύκολο να ξεπεραστούν. Είναι όμως ένα σίγουρο και σταθερό αποκούμπι στην διαδικασία της μελλοντικής πώλησης της μουσικής, αφού όπου και να καταλήξει το πράγμα, πάντα θα υπάρχει ένα στήριγμα των σταθερών πωλήσεων του βινυλίου, ακόμα και εάν καταργηθούν όλα τα υπόλοιπα φυσικά φορμάτ.

Είσαι από τους γνωστούς «βινυλιάδες» της Αθήνας και έχεις καταγράψει τις εμπειρίες σου και σε βιβλίο που έχεις κυκλοφορήσει. Θες να μας πεις τα πέντε πιο περίεργα σημεία όπου βρήκες και αγόρασες έναν δίσκο;

  1. Στην Κριστιάνια (τον αυτόνομο ελευθεριακό χώρο) στην Κοπεγχάγη από δύο κούτες με βινύλια που πουλούσε μια χίπισσα
  2. Στο πατάρι ενός καφέ, σε ένα δωματιάκι δίπλα στην τουαλέτα όπου πήγα για την ανάγκη μου, στο Χέλσινμποργκ της Σουηδίας. Εκεί ταξίδεψα να για τον αγώνα του Πανιωνίου με την τοπική ομάδα
  3. Σε μια χαώδη αποθήκη του «Αμερικάνου» Ν. Σταθόπουλου, ενός κτιρίου στην Καλλιθέα στα 90ς, όπου ξημεροβραδιαζόμουν
  4. Σε ένα εγκαταλειμμένο σπίτι στους Αγ. Αναργύρους που ήταν κλειστό επί 15 χρόνια κι άνοιξε για μια μέρα να πουληθούν όσα είχε μέσα
  5. Σε ένα σπίτι στην Πράγα που πουλούσε μόνο ιντερνετικά διάφορα πράγματα και παρακάλεσα τον ιδιοκτήτη να δω μόνο τα βινύλια του.    


Και τώρα η δύσκολη ερώτηση. Πες μας πέντε βινύλια που θεωρείς ότι επιβάλλεται να έχει κάθε συλλέκτης στη δισκοθήκη του;

  1. Mothers Of Invention / Frank Zappa – Freak Out (Verve, 1966)
  2. Graham Bond – Love Is The Law (Pulsar Records, 1968)
  3. The Doors – Strange Days (Electra, 1968)
  4. Socrates – Waiting For Something (Minos, 1980)
  5. Love – Forever Changes (1967)