Το one woman show της Tash Sultana

tash-sult-.png

Όταν η μουσική του δρόμου περνάει σε άλλα επίπεδα [βίντεο]

Πείτε το ψυχαναγκασμό, αλλά πάντα ένιωθα ότι είναι απαραίτητο να υπάρχει ένας σοβαρός λόγος πίσω από οτιδήποτε κάνω επισταμένα. Ακόμα και σε πράγματα που απλά αγαπάμε, εφόσον τρώνε κομμάτια της κάθε μέρας, επιβάλλεται να έχουν ένα mission statement από πίσω τους. Όπως εδω για παράδειγμα. Δεν είναι ότι γράφουμε για μουσική, τέχνες κοινωνία επειδή είναι το χόμπι μας. 

Πιστεύω ότι έχουμε ευθύνη να καταγράφουμε την εποχή μας, να μοιραζόμαστε τα πάθη μας και να μην αφήνουμε τα ξεχωριστά πράγματα να περνούν απαρατήρητα.

Σε αυτό το πλαίσιο, πως μπορείς να προσπεράσεις αυτή τη μικροσκοπική μπάλα ενέργειας από την Αυστραλία, που ακούει στο όνομα Natasha Sultana; 

Η Tash, ήταν από εκείνα τα χαρισματικά πιτσιρίκια που βλέπουμε συχνά στο YouTube να χειρίζονται μουσικά όργανα με αφύσικη για την ηλικία τους άνεση και υποθέτω πως είναι φυσιολογικό να συμβεί αυτό αν δεν έχεις αφήσει την κιθάρα από τα χέρια σου ούτε μια ημέρα από τότε που ήσουν 3 ετών. Από τότε και μετά, η μικρή με τις Μαλτέζικες ρίζες έχει μάθει να παίζει άλλα 6 όργανα, σθεναρά αρνούμενη να ενταχθεί στις μουσικές τάξεις των σχολείων της και οταν αποφάσισε να βγει από το δωμάτιο της, το έκανε σαν busker. 

Buskering είναι η παράσταση δρόμου, η δραστηριότητα εκείνων των υπέροχων τύπων που έχουμε ήδη πει ότι τους χρωστάμε πολλά και η ηρωίδα μας το πήρε πολύ σοβαρά από την πρώτη στιγμή. Ναι μεν παίζει πάντα μόνη, όμως δεν αφήνει τη μουσική της απογυμνωμένη και αυτό σημαίνει ένα πράγμα. Εξοπλισμός. Από τις ημέρες του δρόμου ακόμα, έστηνε ένα μικρό κάστρο με πετάλια, μικρόφωνα, samples και μια μπαταρία αυτοκινήτου ώστε να έχει τη δυνατότητα χρησιμοποιώντας ολόκληρο το σώμα της, να αναπαράγει οτιδήποτε ήθελε. Στο πρώτο επεισόδιο της σειράς «Busker Stories» εξηγεί τα πάντα, σε ένα απολαυστικό 7λεπτο. 

Δεν ξέρω πόσο μακριά μπορεί να σε πάει το buskering, σίγουρα όμως στο κέντρο μιας μεγάλης πόλης όπως η Μελβούρνη είναι πολύς ο κόσμος που θα σε δει. Ζώντας στη σημερινή κοινωνία της πληροφορίας αυτό σημαίνει internet, η διάδοση της φήμης γίνεται πολύ διαφορετικά από την εποχή που ο Bob Dylan έπαιζε μπροστά από ένα αναποδογυρισμένο καπέλο στους δρόμους του Greenwich Village και το underground δίκτυο τσίμπησε αυτο το απροσδιόριστο και αφαιρετικό ethnic-κάτι πράγμα που έπαιζε. Η ίδια το ονομάζει “alternative roots reggae folk-ish” αλλά πραγματικά δεν έχει καμία σημασία. Ο δρόμος για τα ακροατήρια άνοιξε, έγινε η κάτοχος του “Unearthed Artist Of The Year 2016” του αυστραλιανού ραδιοσταθμου Triple J και σήμερα μιλάμε για περιοδεία 45 στάσεων σε Ευρώπη, Αμερική και Ωκεανία, για μια κοπέλα με ένα EP 6 τραγουδιών, ένα viral video του «Jungle» και πολύ, μα πολύ πάθος επί σκηνής. 

Αν ρωτάτε εμένα, με γοήτευσε η συνειδητοποίηση ότι κάθε ηχογραφημένη της στιγμή θα ωχριά για πάντα μπροστά στην οποιαδήποτε ζωντανή της εμφάνιση, με ενέπνευσε η εικόνα μιας κοπέλας 22 ετών που έχει πιάσει τη ζωη από τα μαλλιά και την οδηγεί όπου αυτή θέλει (οι περισσότεροι γνωστοί μου πανικοβάλλονται στην αίσθηση της ανεξαρτησίας ακόμα και μετά τα 30) και με έκανε να θέλω να δω από κοντά την αίσθηση που αφήνει σε μια live εμφάνιση αυτή η millennial μίξη Manu Chao και Jimi Hendrix. Τα YouTube videos ήταν, είναι και θα είναι φτηνό υποκατάστατο...

Μέλος της
ΕΝΕΔ