Οι νεκροί… βγαίνουν περιοδεία

diogram.jpg

Μήπως ξεπερνάμε τα όρια με τα ολογράμματα των μουσικών; Πόσο τεχνητή μπορεί να γίνει πια η ζωή μας;

Εάν υπάρχει κάτι που μπορεί να καταφέρει ένας επιτυχημένος καλλιτέχνης με το έργο του είναι να περάσει στην αιωνιότητα και να «αποκτήσει» μία σχετική «αθανασία». Τα συνεχή άλματα της τεχνολογίας, όμως, μπορούν, πλέον να προσφέρουν κάτι παραπάνω, το οποίο αγγίζει όρια και ευαίσθητες ηθικές χορδές.

Ο λόγος για τα ολογράμματα μουσικών που έχουν αρχίσει δειλά δειλά να προωθούνται ως το επόμενο βήμα στη μουσική βιομηχανία. Ένα βήμα που για καλλιτέχνες (ιδιαίτερα τους κληρονόμους εκείνων που μας έχουν αφήσει) και εταιρείες ανοίγει νέες δυνατότητες, όμως δημιουργεί πολλά ηθικά διλήμματα και ζητήματα για το πόσο τεχνητή είναι τελικά η καθημερινότητά μας.

Διάβαζα πρόσφατα πως ο Roy Orbison, ο οποίος έχει πεθάνει εδώ και τριάντα χρόνια, θα βγει σε περιοδεία με κλασική ορχήστρα για να ερμηνεύσει τις αμέτρητες επιτυχίες του. Βέβαια, όχι ο ίδιος, αλλά το ολόγραμμά του, ενώ ο γιος του πρότεινε να υπάρξει και εμφάνιση στο Glastonbury το καλοκαίρι!

Είχαν προηγηθεί αντίστοιχες «εμφανίσεις» από τον Elvis στο American Idol, το 2007, από τον Michael Jackson, αλλά και τον Tupac Shakur, ο οποίος «τραγούδησε» το 2012 στο Coachella.

Ένα από τα τελευταία «χτυπήματα» είναι μία μάλλον θλιβερή προσπάθεια να βγει σε περιοδεία το ολόγραμμα του Ronnie James Dio με τα βίντεο από τις συγκεκριμένες συναυλίες να καταγράφουν το μάλλον αποτυχημένο εγχείρημα.

Και σα να μην έφτανε αυτό οι Abba έχουν δηλώσει ότι θα βγουν και εκείνοι σε περιοδεία με ολογράμματα, παρά το γεγονός ότι τα μέλη του συγκροτήματος είναι όλα εν ζωή. Απλά δεν… τρελαίνονται να μπουν ξανά σε μία νέα κουραστική ρουτίνα.

Η διαδικασία, φυσικά, δεν είναι καθόλου απλή και αρκετά δαπανηρή, κάτι που σημαίνει ότι το αντίτιμο θα κληθούν να πληρώσουν οι νοσταλγικοί καταναλωτές. Ειδικοί εκτιμούν ότι εκτός από το να «εξυπηρετηθεί» η ζήτηση για νεκρούς καλλιτέχνες, η νέα τεχνολογία θα βοηθήσει ακόμη και εκείνους που είναι εν ζωή να διαχειριστούν καλύτερα την καριέρα τους. Ενδεχομένως να μπορούν να εμφανίζονται σε πολλά μέρη την ίδια στιγμή ή να μην βγαίνουν καθόλου σε περιοδείες κλπ.

Τα ερωτηματικά είναι, όμως, πολλά και μεγάλα. Μέχρι που φθάνει η ανάγκη να απολαύσεις έναν καλλιτέχνη; Και μέχρι που το κυνήγι του κέρδους;

Και γιατί θα πρέπει ακόμη μία πλήρως ανθρώπινη και επικοινωνιακή εμπειρία, όπως είναι μία συναυλία να πρέπει να εξελιχθεί σε video game;

Πόσο τεχνητή μπορεί να γίνει πια η ζωή μας;

ΥΓ: Ας ρίξουμε μία ματιά στον αυθεντικό, αλλά, δυστυχώς, πεθαμένο Ronnie James Dio για να θυμηθούμε τη διαφορά...