Ήρεμη και βαθιά χαρά μπροστά στην απέραντη ομορφιά...

Ό,τι στ’ αλήθεια χάνουμε, στα ψεύτικα το ζούμε
μες στου μυαλού τη θύελλα, εκεί στα σκοτεινά,
κόβοντας όλα τα σκοινιά που μας κρατούν στο χώμα,
που μας κρατούν και στη φωτιά δεν πέσαμε ακόμα
.
«Η λάθος μοιρασιά» - Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Όταν μαθεύτηκε η είδηση ότι θα συνεργαστούν ξανά δισκογραφικά, ύστερα από 12 χρόνια, ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου με τον Σωκράτη Μάλαμα, η χαρά μου ήταν πολύ μεγάλη καθώς μαζί έχουν γράψει κάποιες από τις πιο σημαντικές σελίδες στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Οι δύο καλλιτέχνες, φίλοι και συνοδοιπόροι, βρίσκουν πάντα τρόπο να ανταμώνουν καλλιτεχνικά, αφού τρέφουν απεριόριστο θαυμασμό ο ένας για τον άλλο και εκμπέμπουν στο ίδιο μήκος κύματος και όχι μόνο σε ό,τι αφορά τη μουσική.

Το επόμενο συναίσθημα που με κατέλαβε ήταν η αδημονία να ακούσω την καινούργια δουλειά τους, που έλαβε τέλος το πρωί της περασμένης Πέμπτης, όταν ανέβηκε στο επίσημο κανάλι του Θανάση Παπακωνσταντίνου στο youtube το νέο άλμπουμ τους, που φέρει τον τίτλο «Με στόμα που γελά». Πρέπει να σας εξομολογηθώ ότι είχα πολύ καιρό να απολαύσω τόσο πολύ τον πρωινό καφέ μου, αφού άκουγα τις θεσπέσιες μουσικές και τους εξαιρετικούς στίχους-ποιήματα του Θ. Παπακωνσταντίνου και έναν Μάλαμα στα καλύτερά του ερμηνευτικά.

Τρίτο συναίσθημα, απόρροια της ακρόασης πια του δίσκου, η συγκίνηση που μόνο ένα σπουδαίο έργο τέχνης μπορεί να σε κάνει να νιώσεις. Και πώς να μη συγκινηθείς, όταν ακούς τον συνθέτη να ερμηνεύει, στο μοναδικό τραγούδι του δίσκου που το κάνει, ένα μελοποιημένο απόσπασμα από το ποίημα του Τάσου Λειβαδίτη «Καντάτα», που τιτλοφορείται «Στα πόδια της»;

Εκείνος έστριψε τη γωνία και χάθηκε καταντροπιασμένος.
Κανείς δεν τον ξανάδε πια. Και μόνο εκείνη η γυναίκα,
θαρθεί η αναπότρεπτη ώρα
μια νύχτα, που θα νιώσει με τρόμο ξαφνικά,
πως στέρησε τον εαυτό της απ’ την πιο βαθιά,
την πιο μεγάλη ερωτική πράξη
μην αφήνοντας έναν άντρα να κλάψει στα πόδια της

Ο Θ. Παπακωνσταντίνου κινείται στα γνώριμα μουσικά και στιχουργικά μονοπάτια, που τον καθιέρωσαν ως έναν από τους σημαντικότερους δημιουργούς της εγχώριας μουσικής σκηνής, αφήνοντας τις πειραματικές φόρμες των τελευταίων χρόνων. Ωραίες οι λαϊκές-παραδοσιακές στιγμές του δίσκου, όπως τα «Η λάθος μοιρασιά», «Είχα τον κήπο της Εδέμ» «Το ζητιανόξυλο» και «Η καλύβα», που υπερτερούν αριθμητικά σε σχέση με τις λυρικές-ροκ μπαλάντες. Υπέροχος ο ύμνος του για το δεύτερο φύλο στο «Γυναίκες».

Γυναίκες αγαπώ που δεν τις έχω δει ακόμα,
γιατί κοιμούνται αγέννητες στου χρόνου το περβάζι.
Η ομορφιά τους, σα θα 'ρθουν, -δε θα 'μαι, μα το ξέρω-
χλωμή, σαν των ονείρων μου την ομορφιά, θα μοιάζει

Συγκινεί το «Τάλα», που μιλάει για το δράμα των προσφύγων. Αυτό όμως που εγώ αγάπησα πιο πολύ είναι η «Απόδραση».

Τοτέμ αυτοκίνητα, βυθισμένα στη λάσπη,
σκουριά ξερνάνε με μπόλικο θράσος,
ενώ τα σκυλιά που παρασύραν στο δρόμο,
γίνανε λύκοι κι ουρλιάζουν στο δάσος.
Να λύσεις τη βάρκα, στο νερό να τη σπρώξεις
και λάμνοντας φύγε, μη γυρνάς το κεφάλι.
Μόλις τελειώσει το "A casa d’ Irene",
το ποτάμι θα γίνει άσφαλτος πάλι»

Η ακρόαση τελειώνει και το συναίσθημα που με πλημμυρίζει είναι η ευφροσύνη: αυτή η ήρεμη και βαθιά χαρά που νιώθει κάποιος μπροστά στην απέραντη ομορφιά...