Η Χάρις Αλεξίου στον θαυμαστό κόσμο του Ζαμπέτα

xarxakos-alexiou-copyright-souvatzi.jpg

Σταύρος Ξαρχάκος και Χάρις Αλεξίου στο Gazarte Τι ακούσαμε στον «κατά Ξαρχάκο Ζαμπέτα» | Φωτογραφία: VASILIKI SOUVATZI

Μία συναρπαστική μουσική παράσταση ξεδιπλώνεται από το πρώτο λεπτό εδώ και δύο μήνες κάθε Σάββατο και Κυριακή στη σκηνή του «Gazarte», όπου η Χάρις Αλεξίου και ο Σταύρος Ξαρχάκος αφιερώνονται στο μεγαλείο του ανεπανάληπτου Γιώργου Ζαμπέτα.

Ο αεικίνητος μαέστρος με ευφυείς και ανατρεπτικές συχνά ενορχηστρώσεις καταφέρνει να υπηρετήσει με απόλυτο σεβασμό και παράλληλα να πειράξει τις μελωδίες του συγγενικού του συνθέτη, χωρίς φόβο αλλά με πολύ πάθος και νεύρο.

Με τολμηρές και αναπάντεχες επιλογές ο Ξαρχάκος μας προσφέρει αξέχαστες στιγμές από τη θάλασσα της μουσικής του Ζαμπέτα σε ένα πρόγραμμα, το οποίο ξεκίνησε με την «Αγωνία» και «το Αδιέξοδο» σε ρυθμούς τάνγκο.

Συγκινητικές με την ευρεία σημασία της λέξης οι ερμηνείες της Αλεξίου σε κομμάτια που είχαν πει άλλες σπουδαίες φωνές, όπως «Τα δειλινά» και «Ο ξενύχτης», αλλά και ερμηνείες διαφορετικές ακόμα κι από παλαιότερες εκτελέσεις που είχε κάνει η ίδια στα αγαπημένα «Μάλιστα κύριε», «Ξημερώματα», «Το γράμμα και η φωτογραφία».

Βουτηγμένη στα λόγια των στιχουργών Πυθαγόρα, Βασιλειάδη, Χριστοδούλου, Καγιάντα, η Χαρούλα –αν και ο χρόνος έχει αγγίξει τη φωνή της όπως είναι φυσικό– άγγιξε τις ψυχές μας ακόμα μία φορά με τον μαγευτικό τρόπο της, τη θεατρικότητά της, αξιοποιώντας τη σχεδόν μισού αιώνα εμπειρία της και δίνοντάς μας πίσω όπως πάντα την αγάπη που έχει πάρει.

Μία Χαρούλα μέλι, όχι «μόνο» στα τραγούδια του έρωτα ή του χωρισμού, αλλά κι όταν «αντιμετώπισε» τον ρημάδη «Αλήτη» και τον τραγικό «Τζακ Ο’Χάρα», τον οποίο ο Ξαρχάκος απελευθέρωσε μετά τον θάνατό του στο τέλος του κομματιού με το «Libertango» του Άστορ Πιατσόλα.

Ο Ξαρχάκος δεν δίστασε επίσης να βάλει τον «Θανάση» στο «In the Hall of the Mountain King» του Έντβαρντ Γκριγκ και τους «Κουλτουριτζήδες» στο «Take Five» του Ντέιβ Μπρούμπεκ. Και ήταν κι όλοι οι άλλοι στο «Gazarte». «Ο Κυρ Αλέκος», «Ο Ρωμιός», «O Πενηντάρης», «O πιο ο καλός ο μαθητής» και «H παλιοπαρέα».

Καταπληκτική και η παρέα των επτά ταλαντούχων δεξιοτεχνών πάνω στη σκηνή. Η ορχήστρα, που κέντησε με μεράκι τα κομμάτια,  αποτελείται από τους Νεοκλή Nεοφυτίδη στο πιάνο, Αλέξανδρο Καψοκαβάδη στην κλασική, ακουστική και πορτογαλική κιθάρα, Γιώργο Λιμάκη στην κλασική και ακουστική κιθάρα, Ηρακλή Ζάκκα και Δημήτρη Ρέππα στο μπουζούκι, Βασίλη Δρογκάρη στο ακορντεόν και Αντώνη Τζίκα στο κοντραμπάσο.

Σημαντικό στη σημερινή εποχή, που δεν έχει δρόμο να διαβούμε, ότι σε αυτόν τον κύκλο συναυλιών ακούγεται ο κοινωνικός Ζαμπέτας με τις θυμοσοφίες των λαϊκών τραγουδιών του αλλά και με δικά του λόγια που αφηγείται η Αλεξίου. Ιστορίες είτε για τον έρωτα που «όταν μπαίνει μέσα σου στο πετσί σου καταντάς ρεντίκολο», για την «μεγαλύτερη αμαρτία» του που ήταν ότι δεν αμάρτησε «χοντρά», για τα όνειρα «που κάνουν τους ανθρώπους ευτυχισμένους», αφού «χωρίς οράματα, είσαι ο κύριος τίποτας, ο κύριος πουθενάς -έτσι και χαθεί η ελπίδα χάθηκε και ο άνθρωπος-», είτε επίκαιρα αποστάγματα της σκέψης του για τα στραβά της σύγχρονης κοινωνικοπολιτικής ζωής.

«Τι να φταίει που δεν πήγαμε μπροστά;» «Δεν υπάρχει αξιοκρατία, είναι παραπλανητική,  βρώμικια λέξη. Ο κοσμάκης αρκετά έχει ακούσει και θα ακούσει. Η διαφορά είναι ότι δεν πιστεύω πως έχει ακούσει ποτέ τη λέξη “ξέσφιξε”, όλα τα χρόνια ακούμε “σφίξε”. Μας έχει γίνει βίωμα κι όσο το σφίγγουμε τόσο λασκάρει. Δεν μπορούμε ρε φίλε να κάτσουμε να φάμε και χώμα. Δεν φταίω εγώ που ‘φάγαν τον προϋπολογισμό και τα λεφτά» είχε πει ο Ζαμπέτας.

Εμείς στο τέλος τραγουδήσαμε –μεταξύ άλλων- σε όλους τους συντελεστές «να σου φιλούν τα χέρια κι εγώ να σ’ αγαπώ» για τις αξέχαστες στιγμές που μας χάρισαν από τον θαυμαστό κόσμο του Ζαμπέτα.

 Info:

Κάθε Σάββατο (21.30) και Κυριακή (20.00) μέχρι τις 17 Φεβρουαρίου. «Gazarte», Βουτάδων 34, τηλ. 210-3460347.