Υπάρχουν αρκετές καβάντζες για διλημματικού τύπου συναινέσεις

vouli-olomeleia.jpg

Βουλή, ολομέλεια EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Δεν βρισκόμαστε σε κάποια εποχιακή συγκυρία ευκολίας. Ίσα-ίσα. Επομένως, όποιος «βγαίνει μπροστά» σε υποθέσεις που σχετίζονται με τη δημόσια ζωή, θα δεχτεί με μεγαλύτερη ευκολία βέλη. Κάθε είδους και κάθε ηθικής διάπλασης... Είναι άλλο πράγμα η «επικρισία της ευκολίας», και άλλο «η κραυγή του πληγωμένου». Και σε τέτοιες περιστάσεις μοιάζει με πολυτέλεια κάθε νηφάλια προσέγγιση, κάθε ουδέτερη προδιάθεση. Ίσως, μάλιστα, η στάση αυτή να προκαλεί ενόχληση με μεγαλύτερη ευκολία, παρά το να εναντιώνεσαι ευθέως και άμεσα σε κάτι. Σε εποχές που οι συνέπειες είναι μεγαλύτερες και πιο οδυνηρές (σε σχέση με το παρελθόν...), δεν συγχωρείται και πολύ η ουδετερότητα, γιατί γίνεται αντιληπτή ως διαφυγή, ως τακτική Πόντιου Πιλάτου, ακόμα και ως δειλία ή φυγοπονία.

Για να γυρίσουμε, όμως, στην καθημερινότητα. Και πιο συγκεκριμένα στην πολιτική πραγματικότητα του σήμερα, που είναι -είτε θετικά, είτε αρνητικά- παραδομένη ακόμα στον αστερισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα γινόταν αλλιώς, αλλά βρισκόμαστε σε κάπως σχετικά προχωρημένο στάδιο της πρώτης «αριστερής διακυβέρνησης». Άρα, η ιστορική διάσταση του εγχειρήματος μεγαλώνει το ειδικό βάρος του. Μπορεί να μιλάμε για διαχειριστές των κυβερνητικών καθηκόντων, αλλά επουδενί για απόλυτους κατόχους της εξουσίας στο ευρύτερο κοινωνικό πεδίο.

Υπάρχει διαφορά ανάμεσα στα δύο αυτά, και είτε θα το αντιληφθείς ως άλλοθι, είτε ως αδιατάρακτη εδώ και δεκαετίες συνθήκη που προσκαλεί σε μεγαλύτερη κινητοποίηση για περαιτέρω μετασχηματισμούς. Το ΠΑΣΟΚ του 1981 μπόρεσε να προωθήσει ορισμένους (εκείνους που ήταν αποδεκτοί από τις κυρίαρχες ελίτ του τόπου), ο ΣΥΡΙΖΑ του σήμερα έτσι και αλλιώς έχει περιορισμένο «οπτικό πεδίο», επομένως οφείλει να είναι προσεκτικότερος και εξυπνότερος... Για να λέμε την αλήθεια, προς ώρας, το κύριο βάρος δίνεται προς δύο κατευθύνσεις: από τη μία, στην ανταπόκριση στις βασικές υποχρεώσεις με τις ελάχιστες δυνατές αποκλίσεις, και από την άλλη στο να μπορούν να κυλάνε τα πράγματα δίχως παρεκτροπές ή μεγάλες καθυστερήσεις...

Πλέον, υπάρχει επαρκέστατο δείγμα συριζαϊκής διακυβερνησιμότητας. Αφήνουμε στην άκρη τους φανατικούς, τους επιλήσμονες και τους εντεταλμένους που είναι ενάντια γιατί προτιμούν παλινορθώσεις δεξιόστροφης κοπής. Έχουμε ακούσει πολλά τους τελευταίους μήνες. Από σοβαρές προσεγγίσεις μέχρι γελοίες και ανόητες συνάμα «βεβαιότητες» που δεν τεκμηριώνονται από την ουσία των πραγμάτων, αλλά μόνο από μία τεμαχισμένη «επανάσταση του αυτονόητου» που είναι τόσο λειψή που προκαλεί μειδιάματα για την επαγγελματική επάρκεια των «εκτελεστών» του γενικότερου σχεδιασμού.

Αν κρίνουμε με γνώμονα κάποιες συγκεκριμένες ριζικές αλλαγές προς όφελος ευρύτερων κοινωνικών στρωμάτων (π.χ. ενάντια στον παρατεταμένο εργασιακό μεσαίωνα των καιρών μας), όχι, δεν μπορούμε να είμαστε ικανοποιημένοι. Αν συγκρίνουμε σε σχέση με τους προηγούμενους (Ν.Δ. και ΠΑΣΟΚ) και το περιεχόμενο των δραστηριοποιήσεων τους, θα δώσουμε πολλά ελαφρυντικά. Γιατί σε τέτοιες περιστάσεις συνειδητοποιούν όλοι την απόσταση της θεωρίας από την πράξη, την πραγματική διάσταση του να έχεις απλά μια διαφορετική πρόταση από αυτήν που έχει -για παράδειγμα- ένας επιχειρηματικός όμιλος με τεράστια ισχύ. Η ανανεωτική Αριστερά από τα γεννοφάσκια της δεν απείλησε την ατομική ιδιοκτησία, αυτό όμως δεν σημαίνει πως συμφωνεί σε όλα μαζί της. Η ουσία, όμως, βρίσκεται στο τι ήταν σίγουρο πως έπρεπε να γίνει και κατά πόσο επιτεύχθηκε αυτό.

Σε κάθε περίπτωση, το «παιχνίδι της νομής προνομίων» είναι ακόμα ανοιχτό. Ο (κάθε) εγωισμός αν γίνει καύσιμο για να πάρει μπρος η μηχανή της δημιουργίας είναι αποδεκτός, και ίσως χρειάζεται και σε αρκετή δόση. Δεν πολεμάς τους εγωιστές των άλλων στρατοπέδων με λουλούδια στα χέρια, αλλά με τα κατάλληλα όπλα που θα σου επιτρέψουν να τους τα μοιράσεις κάποια μέρα αυτά τα λουλούδια με χαμόγελα και από θέση υπεροχής... Αν, όμως, κατρακυλάει τούτος ο εγωισμός στις κατηφόρες της αλαζονείας και του ατομικού βολέματος, όχι μόνο δεν είναι αποδεκτός, αλλά γίνεται αιτία για δυσχερείς συνέπειες, που θα βλάψουν, και το επιμέρους, και το ευρύτερο...  

Η σημερινή κυβέρνηση βολεύεται, και από την ουσιαστική ανυπαρξία σοβαρού (πολιτικού) αντιπάλου, και από την κοινωνική μαζική στασιμότητα. Η τελευταία δεν σηματοδοτεί κάποιο είδος τυφλής και αμέριστης εμπιστοσύνης, αλλά τουναντίον είναι εκδήλωση ολικής απογοήτευσης (που συμπεριλαμβάνει αναφανδόν και την παρούσα κρατούσα τάξη πραγμάτων). Αντίπαλοι υπάρχουν πολλοί, πάντως, και μάλιστα έχουν μετατρέψει μεγάλο μέρος του πολιτικού φάσματος σε πιόνι σε φρεσκοβαμμένη σκακιέρα, πρώτη φορά στη μεταπολίτευση σε τέτοιο εύρος...

Όμως, υπάρχουν αρκετές καβάντζες για διλημματικού τύπου συναινέσεις, που μπορούν να γείρουν τα πράγματα προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση. Όταν ξέρεις πως το μέρος που βρίσκεσαι είναι το καλύτερο δυνατό που θα μπορούσες να έχεις στο σήμερα, τότε αναγκάζεσαι να συμβιβαστείς με τους ήχους που βγαίνουν από το διπλανό δωμάτιο... Ο ΣΥΡΙΖΑ στο σήμερα φαίνεται πιο ικανός σε σχέση με λίγους μήνες πριν στο να διαρρυθμίσει το δικό του χώρο όπως θέλει, παρά να μοιράσει ωτοασπίδες στους πολλούς. 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ