(Ξανα) Πάμε σαν άλλοτε…

koronis_-_filandros.jpg

Το ντουέτο Κορώνης – Φίλανδρος, σε φωτογραφία «εποχής» Το ντουέτο Κορώνης – Φίλανδρος, σε φωτογραφία «εποχής»

Στον καιρό της κυριαρχίας των μουσικών ντουέτων

Πριν έναν σχεδόν χρόνο (22 Ιουνίου 2016) έφυγε από τη ζωή η Ελίζα Μαρέλλι, που δεν ήταν μόνο μια τραγουδίστρια, της οποίας η φωνή είναι συνδεδεμένη με την εποχή της ακμής –του ανθεκτικού ωστόσο μέχρι τις μέρες μας –λεγόμενου ελαφρού ελληνικού τραγουδιού, αλλά κι ένας άνθρωπος που ώς τα τελευταία του, έχοντας προστατέψει τη φωνή της από τη φθοροποιό νύχτα, εμφανιζόταν σε μουσικές εκδηλώσεις – οι περισσότερες για φιλανθρωπικό σκοπό.

Με δική της πρωτοβουλία η δημιουργία του συλλόγου «Φίλοι του Ελαφρού Τραγουδιού», στον οποίο δόθηκε από τους συνεχιστές του (στους οποίους περιλαμβάνονται και τα τρία παιδιά της – δυο κόρες κι ένας γιος), τ’ όνομά της.

Δική της έγνοια και το ετήσιο ημερολόγιο του συλλόγου, που κυκλοφόρησε και φέτος με μια διαφορά: «Κρατάτε στα χέρια σας αυτή τη φορά ένα Λεύκωμα και όχι Ημερολόγιο», γράφει στον πρόλογό του ο πρόεδρος του συλλόγου, δημοσιογράφος Παύλος Ναθαναήλ.

Η Ελίζα Μαρέλλι, σε μια από τις τελευταίες εμφανίσεις της Η Ελίζα Μαρέλλι, σε μια από τις τελευταίες εμφανίσεις της |

Κάθε χρόνο το εν λόγω ημερολόγιο ήταν αφιερωμένο σε κάποιους καλλιτέχνες του ελαφρού τραγουδιού. «Αυτή τη φορά παρουσιάζονται τα πιο γνωστά ντουέτα που άρχισαν και σταδιοδρόμησαν με τη μορφή αυτή», προσθέτει ο Ναθαναήλ.

Ας μνημονεύσω λοιπόν κι από εδώ τους καλλιτέχνες αυτούς, οι περισσότεροι από τους οποίους έχουν φύγει από τη ζωή, παραμένουν όμως οι φωνές τους.

Τα συνοδευτικά, με ανάλογο φωτογραφικό υλικό, κείμενα επιμελήθηκε ο δημοσιογράφος–σκιτσογράφος Ντένης Τζαννάτος, ενώ, πλην του Ναθαναήλ, προλογίζουν οι δημοσιογράφοι Χάρης Συμβουλίδης και Κώστας Μπλιάτκας. Οπότε περνάω στους μνημονευόμενους καλλιτέχνες (και ως μια ακόμη «απόδραση» από τα τρέχοντα…):

Τα ντουέτα

■ Κορώνης – Φίλανδρος. Ηταν ο Σπύρος Κορώνης και ο Φίλανδρος Μάρκου. Εμφανίσεις σε όλη την Ελλάδα, αλλά και σε Κύπρο, Ευρώπη, Αμερική. Ερμήνευσαν πολλά τραγούδια, μεταξύ των οποίων και δικά τους: Μίλα μας και μη μας αγαπάς, Τι ωραία που είσαι απόψε, Στης Πλάκας τις ανηφοριές, Κάτι με τραβάει κοντά σου, Τι έχεις και όλο κλαις, Κελαηδήστε ωραία μου πουλάκια…

■ Μουζάς – Λιγνός. Ή αλλιώς Λευτέρης Λιγνός και Τάκης Μουζάς. Με συναυλίες και εμφανίσεις σε κοσμικά κέντρα, αλλά και κινηματογραφικές ταινίες (σε κάποιες από τις οποίες δάνειζαν τις φωνές τους σε ηθοποιούς). Από δίσκους: Τον παλιό καιρό, 24 τραγούδια του τόπου μας, Τραγούδια μιας εποχής…

■ Ντούο Χάρμα. Ηγουν: Απόστολος Χαρμάνης και (η σύζυγός του) Λίτσα Ζέρβα. Διέπρεψαν κυρίως σε επιθεωρησιακά θέατρα, βαριετέ και κινηματογραφικές ταινίες. Και ακόμη σε κέντρα της ομογένειας - Κωνσταντινούπολης και Καναδά. Στο ρεπερτόριό τους κυρίως ρεμπέτικα και αρχοντορεμπέτικα, αρκετά από τα οποία δικά τους.

■ Τα Κατσαμπάκια. Είναι οι αδελφοί Γιάννης και Γιώργος Κατσάμπας – καλλιτεχνικό δίδυμο από το 1955. Εμφανίσεις με λατινοαμερικάνικα και συμμετοχή σε πολλές κινηματογραφικές ταινίες, μεταξύ των οποίων και το «Ξεφάντωμα στο Ακαπούλκο», με τον Ελβις Πρίσλεϊ.

■ Ερρικα και Μαργαρίτα Μπρόγερ. Ελληνας ο πατέρας, Αυστριακή η μητέρα, της οποίας κράτησαν το επίθετο. Διέπρεψαν ως τραγουδιστικό και χορευτικό ντουέτο σε θεατρικές παραστάσεις και κινηματογραφικές ταινίες.

■ Αδελφοί Τζαβάρα – γνωστοί και ως Τζαβαράκια, Γιώργος και Νίκος. Με εμφανίσεις σε κέντρα, εδώ και στο εξωτερικό, καθώς και σε μπουάτ της Πλάκας και στη δισκογραφία. Σε ελαφρά τραγούδια, αλλά και Θεοδωράκη, Χατζιδάκι, Ξαρχάκο…

Τα περιστασιακά

Στη συνέχεια του λευκώματος αναφέρονται και άλλα ντουέτα, τα οποία συνδέθηκαν περιστασιακά, για να κάνουν στη συνέχεια προσωπική καριέρα: Εύα Στυλ – Σταύρος Παρούσης (συνδεδεμένοι κυρίως με το τραγούδι Τώρα βρέξε όσο θες). Τζένη Βάνου – Ορέστης Μακρής (τραγούδησαν Της μιας δραχμής τα γιασεμιά του Αττίκ, που ήταν και ο τίτλος ταινίας του Ανδρέα Λαμπρινού).

Νίκος Γούναρης – Φώτης Πολυμέρης (με τον δεύτερο να έχει κάνει ένα ντουέτο και με τη Δανάη). Αννα Καλουτά – Λάμπρος Κωνσταντάρας, (συνεργάστηκαν κυρίως σε κινηματογραφικές ταινίες). Σοφία Λόρεν – Τώνης Μαρούδας, με τον δεύτερο να έχει εντυπωσιάσει την πρώτη με το τραγούδι Τι ειν’ αυτό που το λένε αγάπη (μουσική Τάκη Μωράκη, στίχοι –διεκδικούμενοι– Γιάννη Φερμάνογλου ή Δανάης), που έγινε παγκόσμιο σουξέ από την ταινία «Το παιδί και το δελφίνι». Αυτά.

(Ο σύλλογος Φίλοι του Ελαφρού Τραγουδιού έχει τηλέφωνο: 210 6527910 και e-mail: fetra08@gmail.com)

Στο πλαίσιο

Στερνό αντίο στον Αδαμάντιο Πεπελάση - διεθνούς κύρους οικονομολόγο, πανεπιστημιακό, αλλά και διανοητή με πλούσιο συγγραφικό έργο, συμπεριλαμβανομένης της αυτοβιογραφίας «Στην άκρη του αιώνα, Γαστούνη - Μπέρκλεϊ» (εκδ. Καστανιώτη). Και ως άνθρωπος, μόνο με προτερήματα – ευπατρίδης, πατριώτης.

Εξ ου και το ευρύ κοινό στην κηδεία του στο Α' Κοιμητήριο Αθηνών – κυρίως από τον ακαδημαϊκό χώρο (και τι πιο σημαντικό από την εκτίμηση των συναδέλφων). Διορατικός, διαχρονικός, γράφει σε κείμενο του 2005 (από τότε…) με τίτλο «Αντισταθείτε» (που θυμίζει Μιχάλη Κατσαρό): «θερίζουμε τώρα τους καρπούς της σποράς της αφροσύνης πολλών δεκαετιών»…

Με τον Περικλή Κοροβέση γνωρίζομαι πριν από τη δικτατορία, όταν επιχειρούσε να σταθεί ως ηθοποιός στο Θέατρο Νέας Ιωνίας. Οπότε πλάκωσε η χούντα, με τον Περικλή, που ήταν από τους πρώτους που της εναντιώθηκαν, να συλληφθεί και να τραβήξει των παθών του. Γνωστά –διεθνώς– και καταλυτικά.

Εκτοτε, κι αφού επιβίωσε, δοκιμάστηκε με θερμή ανταπόκριση στο γράψιμο: λογοτεχνία, θεατρικό έργο, επιφυλλίδες – αυτές που κοσμούν τα Σάββατα το ημέτερο φύλλο. Αγαπησιάρικη η εκδήλωση την περασμένη Κυριακή στο κατάμεστο «Τριανόν», για το νέο του πόνημα «Η αδράνεια ροκανίζει το μέλλον» (εκδ. Opportuna). «Xωρίς εσάς δεν θα υπήρχα», είπε. Ανθρωπός μας.

Μια ακόμη –ευπρόσδεκτη– πολιτιστική εκπομπή (πού αλλού;) στη δημόσια ΕΡΤ2. Είναι η «Επί τούτω», Τρίτη 9-10 βράδυ, με παρουσιάστρια τη δοκιμασμένη και στη μικρή οθόνη Εύη Κυριακοπούλου – συγκάτοικο στα καλά χρόνια της «Ελευθεροτυπίας».

Με πρόσωπα που –εκτιμώ– έχουν κάτι να πουν και ξέρουν πώς, αν κρίνω από τον πρώτο καλεσμένο, τον Διονύση Σαββόπουλο, που είδα. Ακόμα κι όταν δεν ομονοούμε.

ΚΑΙ… Φιλάθλιοι.