Xαμένος στην παλιρροιακή δίνη της εποχής

vivlio

Μάκης Μαλαφέκας «Δε λες κουβέντα» Μυθιστόρημα Εκδόσεις Μελάνι Μάιος 2018 Σελ. 268

► Η παρουσίαση του βιβλίου θα γίνει την Τετάρτη 6 Ιουνίου στις 20.00 στον κήπο του Νομισματικού Μουσείου (Πανεπιστημίου 12, Αθήνα).

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Μαρία Μαγκανάρη, σκηνοθέτρια, Διονύσης Μαρίνος, συγγραφέας, και ο Θάνος Αργυρόπουλος. Αποσπάσματα θα διαβάσει η ηθοποιός Βάλια Πάτσιου.

(...)Τελευταία μπουκιά. Οδός Φυλής. Μπουρδέλα, κωλόμπαρα, αφτεράδικα, νυχτερινά μίνι-μάρκετ και μπιράδικα του ενός ευρώ, καφενεία με γέρους που παίζουν πρέφα μέχρι το ξημέρωμα, μεγάλες αποστάσεις ερημιάς και σιγής, και το προαίσθημα, πού και πού, ότι μπορεί να χρειαστεί να τρέξεις. Αναγνώρισα το Lefty’s απ’ το μωβ νέον που αναβόσβηνε με νεύρο στο βάθος του δρόμου. Πριν από έξι-εφτά χρόνια ερχόμουν πολύ συχνά εδώ. Για ένα καλοκαίρι, σχεδόν κάθε βράδυ. Ηταν η εποχή αμέσως μετά τη Στιγμή της τρέλας, τότε που έγραφα ένα βιβλίο με νυχτερινές ιστορίες της Αθήνας. Ολες τους συνδέονταν κάπως με το Lefty’s. Ολες συναντιόντουσαν εκεί. Πήγαινα αργά, μετά τις τρεις-τέσσερις, και καθόμουν μέχρι τις εννιά-δέκα το πρωί. Είχα γνωριστεί με τα πλάσματα της νύχτας. Της μαύρης νύχτας, της καταστροφής. Είχα γίνει φίλος τους. Είχαμε ενωθεί. Γκέι ομοφοβικοί οικογενειάρχες, υπουργοί με βίτσια υφυπουργού, μυθομανείς πρώην κυπατζήδες που γνωρίζουν τα πάντα για τα πάντα, σέξι τερματοφύλακες κυνηγημένοι απ’ την επαρχία για στημένα παιχνίδια, κορίτσια με τατουάζ χτυπημένα πριν το ’95, εκδιδόμενοι μετανάστες κάτω των 16, τραβεστί με περισσότερα τραύματα κι από βετεράνους του Κόλπου... Το βιβλίο δεν βγήκε ποτέ. Πέντε εκδότες το είχαν απορρίψει ως σκληρό, σεξιστικό, βίαιο, εύκολο... Και τώρα, η Ντοκουμέντα και ο φόνος του Ολλανδού συντηρητή με έφερναν πίσω στο Lefty’s.

Στα πέντε μέτρα από την είσοδο, ένα παρκαρισμένο μπατσικό. Λίγος κόσμος απέξω, και σε ένα στενό λίγο πιο μακριά, μια κορδέλα της Ασφάλειας. Χαλαρωμένη. Η αστυνομική έρευνα είχε τελειώσει. Μπήκα στο μπαρ. Ολα ήταν σεξ. Κατευθείαν. Κουρασμένο και ακούραστο σεξ. Κι όλα ήταν δέρμα. Τα χαμηλά φώτα, οι κόκκινοι τοίχοι, ο διάδρομος με τα λουλούδια.... Δεν είχε αλλάξει τίποτα. Μόνο λίγη τσίτα παραπάνω στα πρόσωπα – ήταν κι ο φόνος χθες... Δέκα άτομα, το πολύ. Δυο-τρεις ημίγυμνοι, ένας με τατουάζ μαορί γύρω απ’ τον τρικέφαλο. Γύρισαν να με κοιτάξουν. Κανένας παλιός γνωστός – ήταν νωρίς για τους τακτικούς. Εκατσα στην μπάρα. Βότκα τόνικ. Ο χρόνος άρχισε να κυλάει πιο αργά.

«Τι γίνεται με τους μπάτσους έξω;» ρώτησα τον μπάρμαν. Αυτός με κοίταξε αδιάφορα και δεν είπε τίποτα. Πιο ήρεμα, Κρόκο. Πιο ήρεμα.

Εκατσε δίπλα μου ένας εξηντάρης, λεπτός με t-shirt και δερμάτινο γιλέκο. Γνώριμη φιγούρα, αλλά δεν θυμόμουν όνομα. Ο μπάρμαν τού έφερε μια σόδα Tuborg με πάγο. Μετά από λίγο, απάντησε και στην ερώτησή μου.

«Ξεκοίλιασαν έναν τύπο χθες, εδώ πιο κάτω. Κι είναι μαζεμένοι απ’ το πρωί. Μάρτυρες, αποτυπώματα, ιστορίες... Εχουν πιάσει έναν Αφγανό, ένα παιδί που ερχόταν εδώ. Αλλά δεν το ’κανε αυτός. Με την καμία. Οι πρεζάκηδες το ’καναν αυτό, στάνταρ».

Ο τύπος με το γιλέκο κούνησε το κεφάλι του και σήκωσε τα φρύδια.

«Τα πρεζάκια έχουν πάρει πούλο από ’δώ τρεις μήνες τώρα» είπε με χαμηλή φωνή. «Το ’χουν καθαρίσει όλο, απ’ την Αμερικής μέχρι κάτω».

«Και ποιος το ’κανε τότε, μανίτσα μου;» ρώτησε ο μπάρμαν. Ο άλλος ξαναμίλησε μετά από δύο ολόκληρα λεπτά.

«Γιατί κάνεις ότι δεν ξέρεις Τακούλη; Κάνας Γεωργιανός, Μολδαβός... Θέλει δύναμη για να τον σφάξεις έτσι όπως τον έσφαξαν. Τον είδες πώς ήταν όταν τον πήρανε; Ή μπορεί να είχε προηγούμενα το άτομο. “Ξεκαθάρισμα λογαριασμών”, που λένε. Δεν το ’χεις ξανακούσει;»

Ο Τακούλης τον κοίταξε με το ίδιο αδιάφορο ύφος κι έπιασε να σκουπίσει κάτι ποτήρια. Τέλειωσα τη βότκα, πήρα άλλη μία. Ο τύπος με το γιλέκο με κοίταξε παρατηρητικά.

«Εσύ δεν είσαι ο Χαρδαβέλλας;» με ρώτησε.

Και όντως, ήμουν ο Χαρδαβέλλας. Τώρα το θυμήθηκα. Στο Lefty’s, ένα βράδυ κάποιος με είπε Χαρδαβέλλα –«Γεια σου, ρε Χαρδαβέλλα, πες τα όλα!»– επειδή τους είχα πει ότι γράφω διηγήματα. Και μερικοί το κρατήσανε. Καλά κάνανε... Ηταν ο τρόπος της νύχτας να σε βάζει στη θέση σου, να σου λέει ποιος είσαι και ποιος δεν είσαι. Πολύ καλύτερος απ’ αυτόν της μέρας: «Ο Μιχάλης γράφει πολύ ωραία!...»

«Ναι» του είπα. «Εγώ είμαι».

«Τι έγινε τελικά μ’ εκείνη την υπόθεση;»

«Ποια υπόθεση;»

«Κάτι έγραφες, δεν έγραφες;»

«Ναι... Αλλά δεν εκδόθηκε ποτέ».

«Και γιατί;» ρώτησε ενοχλημένος.

«Ο,τι έπρεπε να δείχνει βρόμικο, ήταν καθαρό. Και το αντίστροφο».

Ο τύπος με το γιλέκο χαμογέλασε ανεπαίσθητα. Υστερα έκανε μια γκριμάτσα σαν να πονούσε. Με πλησίασε και χαμήλωσε κι άλλο τη φωνή του.

«Γάμα τους, φιλαράκο. Να μου το φέρεις να το διαβάσω εγώ και θα σου πω τι είναι καθαρό και τι δεν είναι. Τώρα; Γράφεις; Μη μου πεις ότι δεν γράφεις... Ο Χαρδαβέλλας δουλεύει νον-στοπ».

«Θα σ’ το φέρω» είπα. «Κάνω κι εγώ ρεπορτάζ, σαν τον Χαρδαβέλλα. Με εξαφανισμένα πρόσωπα και τέτοια. Και γράφω άλλο ένα βιβλίο που δεν θα εκδοθεί. Ιστορίες από τη σύγχρονη τέχνη».

«Ω... Μάλιστα. Τη σύγχρονη τέχνη, ε;» είπε και έξυσε τη φαβορίτα του. «Μην ξεχάσεις λοιπόν να γράψεις για τον καθρέφτη».

«Ποιον καθρέφτη;»

Ο Τακούλης έκατσε απέναντί μας πίσω απ’ την μπάρα. Μας κοίταξε αδιάφορα.

«Είναι απλό: Οταν ένα έργο δεν υπάρχει, πρέπει να το αγοράσεις με λεφτά που δεν υπάρχουν. Ετσι πάει. Οπως και μ’ όλα τα πράματα. Τα λεφτά και η τέχνη είναι δυο ίδιες φάτσες που κοιτάζονται αντικριστά στον καθρέφτη. Το κασέρι κάνει σπέκουλα για να γεννήσει κι άλλο κασέρι απ’ το πουθενά, σαν πλαστό, φαντάσου. Το κασέρι στο κασέρι. Και μετά, αγοράζεις το τίποτα. Αγοράζεις ένα έργο που δεν υπάρχει – που είναι, και καλά, μια ιδέα. Το ένα τίποτα έρχεται και κολλάει πάνω στο άλλο τίποτα, και δίνουν φιλάκι». (...)

  

Έντυπη έκδοση
Επιμέλεια κειμένου: Γιώργος Σταματόπουλος

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας