Βούλινο διράνι

lapathiotis.jpg

Ναπολέων Λαπαθιώτης Ναπολέων Λαπαθιώτης

ΠΡΩΤΟΒΛΕΠΕΙ ΤΟ ΦΩΣ σαν σήμερα το 1888 στην Αθήνα. Ο στρατιωτικός πατέρας του τον φανταζόταν ελευθερωτή των αλύτρωτων πατρίδων και του ’δωσε το όνομα Ναπολέων. Ο γιος δεν τον διέψευσε. Ξεσκλάβωσε τα παράφορα πάθη του και βάδισε τροπαιούχος στα λυτρωτικά εδάφη της ποίησης. Τιμούμε τον Λαπαθιώτη –περί αυτού πρόκειται– με ένα χαρακτηριστικό του ύφους του πόνημα και δύο παραγνωρισμένα:

ΕΚΑΤΗΣ ΠΑΘΗ: ...Απόψε πρόβαλε γυμνή, σαν τέρας, η Σελήνη/ κι άβυσσος πόθου τη δονεί:/ την είδαν όλοι από νωρίς τις πόρπες της να λύνει,/ σα να διψούσεν ηδονή...// Τι να ’δε ξάφνου, εδώ, στη γη και τόσο το λυμπίστη/ που έχουν με πάθος κρεμαστεί,/ σαν να ’θελαν να λυτρωθούν απ’ τη παλιά την πίστη/ κι οι δυο της οι νεκροί μαστοί; // Παρθένα, στείρα και βουβή, όμοια με σαλαμάντρα,/ στα βαθιά βράδυα τ’ αττικά/ πώς έτσι απόψε φρένιασε να σμίξει τρελά μ’ άντρα/ και φλογερά, κι εκστατικά;/... Τι κι αν η νύχτα γέρνει αργά μες στα πυκνά τα ερέβη/ κι αλλόκοτα μεθούν οι ανθοί;/ Στη δύση, εκείνη, μοναχή που κείτεται και ρεύει,/ ζητεί του κάκου να ευφρανθεί...

ΒΑΟ, ΓΑΟ, ΔΑΟ: Ζινώντας αποβίδονο σαβίνι/ κι απονιβώντας ερομιδαλιό,/ κουμάνισα το βίρο του λαβίνι/ με σάβαλο γιδένι τού θαλιό.// Κι ανέδοντας έν’ άκονο λαβίνι/ που ραδαγοπαλούσε τον αλιό/ σινέρωσα τον άβο του ραβίνι,/ σ’ έν’ άφαρο δαμένικο ραλιό.// Σουβέροδα στ’ αλίκοπα σουνέκια/ μεσ’ στ’ άλινα που δεν εσιβονεί/ βαρίλωσα σ’ ακίμορα κουνέκια.// Και λαδαμποσαλώντας την ονή,/ καράμπωσα το βούλινο διράνι,/ σαν άλιφο τουνέσι που κιράνει...

ΑΤΙΤΛΟ: Κάτω στου Μήτσου τον τεκέ/ κάναν οι μπάτσοι μπλόκο/ και βρήκαν ντουμανότρυπες/ κι ένα γιαπί λουλάδες/ πενηνταδυό διμούτσουνες/ και δεκαοχτώ μαρκούτσια./ Σουρτά-σουρτά με μπαμπεσιά/ ζυγώσαν οι ρουφιάνοι/ με ζούλα ήρθαν οι πούστηδες/ και μας εβάναν μπόστα:/ τσιμπήσαν πρώτα τον Μπαλήν,/ όπου φυλούσε τσίλλιες/ και μπήκαν στο τσαρδάκι μας/ και μας τα κάναν λίμπα./ Πήραν τις ντουμανότρυπες/ πήραν και τους λουλάδες/ πήραν και τις διμούτσουνες/ τα δεκαοχτώ μαρκούτσια/ πήραν και τους ντερβίσηδες/ και στο πλεχτό τους πάνε./ Πήραν τον Μίκα τον Ντουρντή/ τον τζε του Ντελαβέρη/ τον Μπάμπουλα, τον Μπούμπουλα/ και τον Μπαλή τον Μήτσο/ πήρανε και τον Ντερτιλή/ τον Ντάτα το θερίο/ που ’κανε πέντε στην Παλιά/ και δώδεκα στ’ Ανάπλι/ κι όταν μιλάει τσακίζεται/ και λέει: Οφ, τ’ αδρεφάκι./ Πήραν και τον Σκουντή τον Λια/ με τα σμιχτά τα φρύδια/ κι ο Λιάκος βαρυγκόμαγε/ κι ο Λιάκος βλαστημούσε./ Λιάκο μ’ τι έχεις και θλίβεσαι/ τι έχεις κι αναστενάζεις;/ Δεν κλαίω που με τσιμπήσανε/ και στο πλεχτό με πάνε/ μόν’ κλαίω που μου τη σκάσανε/ κι ακόμα είμαι χαρμάνι...

ΝΑΠΟΛΕΩΝ ΛΑΠΑΘΙΩΤΗΣ: «Γιαννάκη Ραζηκότσικα / τσακάλι του Μεσολογγιού / πού να το φανταζόσουνα / πως ένας σου δισέγγονος / και μάλιστα τοιούτος / θα σου ’κλεβε τη δόξα./ Για τα τρανά μουστάκια σου / δεν βρήκα λέξη πουθενά / για τα αβρά του ποιήματα / κατεβατά ολόκληρα». Ο ενέχων θέση συνοπτικής βιογραφίας επίλογος ανήκει στον Ντίνο Χριστιανόπουλο.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ