Βελγική μυσταγωγία σε εκκλησία

virtouozi

Ο κορυφαίος Βέλγος φλαουτίστας Μαρκ Χράουελς και ο βιολιστής Ζαν-Φρεντερίκ Μολάρ ερμηνεύουν το «Κοντσέρτο για φλάουτο και βιολί» του Τσιμαρόζα Ο κορυφαίος Βέλγος φλαουτίστας Μαρκ Χράουελς και ο βιολιστής Ζαν-Φρεντερίκ Μολάρ ερμηνεύουν το «Κοντσέρτο για φλάουτο και βιολί» του Τσιμαρόζα | ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΚΙΤΖΑΚΟΣ

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, μοναδικά απολαυστική ήταν η συναυλία της Ορχήστρας Βιρτουόζων των Βρυξελλών, που παρακολουθήσαμε τις προάλλες στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου (1/12/2015). Ιδρυμένο το 1981 από τον κορυφαίο, δεξιοτέχνη φλαουτίστα Μαρκ Χράουελς (Marc Grauwels), που επίσης το διευθύνει και είναι καλλιτεχνικός διευθυντής του, το ευέλικτης σύνθεσης ολιγομελές σύνολο ειδικεύεται στην ερμηνεία σπάνιου ρεπερτορίου, προτείνει προγράμματα με ψαγμένη, γεμάτη εκπλήξεις σύνθεση, έχει κάνει διεθνή σταδιοδρομία και διαθέτει μεγάλη δισκογραφία.

Μεταξύ 28/11 και 30/12/2015, οι Βέλγοι μουσικοί έδωσαν συναυλίες σε Σέρρες, Καβάλα και Πειραιά. Σ’ αυτές πρότειναν ένα ευπρόσδεκτα ανάλαφρο πρόγραμμα, εστιασμένο κυρίως στο γεμάτο κρυφές χάρες, παραμελημένο ορχηστρικό ρεπερτόριο της μετάβασης από το μπαρόκ στον κλασικισμό, με αναμενόμενη έμφαση στα έργα με φλάουτο, μεταξύ των οποίων κοντσέρτα των Ντομένικο Τσιμαρόζα, Καρλ Φίλιπ και Γιόχαν Σεμπάστιαν Μπαχ.

Στην αθηναϊκή τους εμφάνιση, που επαναλήφθηκε δις την ίδια μέρα στον ίδιο χώρο, πρόσθεσαν φωνητικά έργα.

Αναλαμβάνοντας τον διπλό ρόλο σολίστα/αρχιμουσικού, ο Χράουελς ερμήνευσε στην αρχή της συναυλίας το μενουέτο για φλάουτο και ορχήστρα («Χορός των μακαρίων πνευμάτων») από την όπερα «Ορφέας και Ευρυδίκη» του Γκλουκ και το σπάνια παρουσιαζόμενο «Κοντσέρτο για βιολί, φλάουτο και ορχήστρα» του Ντομένικο Τσιμαρόζα.

Σολίστες και ορχήστρα έπαιξαν σε απόλυτο συντονισμό: όχι απλώς τεχνικά, στη ροή της μουσικής, αλλά, κυρίως, με αμοιβαία ανταπόκριση ασύλληπτης αμεσότητας όσον αφορά την εύπλαστη διαμόρφωση της φραστικής από τους πρώτους.

Ο ήχος του φλάουτου ήταν αιθέριος, με άρθρωση κρυστάλλινης καθαρότητας, φωνητική εκφραστικότητα στη μελωδική εκφορά και σαγηνευτικά ελαστική απόδοση του χορευτικού ρυθμού της μουσικής, ενώ η συνομιλία του με το βιολί (Ζαν-Φρεντερίκ Μολάρ) υπήρξε απολαυστικά παιχνιδιάρικη.

Ολα αυτά στοιχειοθέτησαν ένα ακρόαμα υψηλής μουσικότητας, παλλόμενο από ευφορία. Συναρπαστικά πλούσιας εκφραστικής παλέτας ήταν και το παίξιμο του εννεαμελούς συνόλου.

Και ελληνικές φωνές

Στο υπόλοιπο πρόγραμμα οι Βέλγοι μουσικοί συνόδευσαν την υψίφωνο Βασιλική Καραγιάννη και τον κόντρα τενόρο Νίκο Σπανάτη σε έργα φωνητικής μουσικής.

Ο πρώτος ερμήνευσε άριες από όπερες των Βιβάλντι και Μότσαρτ. Σονάροντας ωραία στον μικρό χώρο της εκκλησίας, η βελούδινη, ηδονικά σκουρόχρωμη, άλτο φωνή του συνομίλησε μαγευτικά με το φλάουτο στην άρια από τον «Μαινόμενο Ορλάνδο» του Βιβάλντι, ενώ το καλαίσθητο, ευγενούς συναισθηματικής φόρτισης τραγούδι του απέδωσε συγκινητικά την άρια από τον «Ασκάνιο στην Αλμπα» του Μότσαρτ.

Αντί για κάτι σχετικό προς το πνεύμα του προγράμματος -π.χ. άριες κοντσέρτου του Μότσαρτ- η υψίφωνος Βασιλική Καραγιάννη αξιοποίησε την κρυστάλλινη φωνή της στο «Vocalise» (1915) του Ραχμάνινοφ και στο «Αηδόνι» (1892-93) για υψίφωνο, φλάουτο και ορχήστρα του Ντελίμπ.

Τα απέδωσε εξαίρετα, πλην όμως, η ασυνέχεια προς το συνολικό πνεύμα της βραδιάς υπήρξε απογοητευτικά έκδηλη.

Ολοκληρώνοντας, οι δύο μονωδοί, συνοδευόμενοι από το φλάουτο του Χράουελς, τραγούδησαν μαζί το ντουέτο Ανιο-Σερβίλιας από τη «Μεγαλοψυχία του Τίτου», συνηχώντας ηδονικά τις διαμετρικά διαφορετικές χροιές -σκούρα/φωτεινή- των φωνών τους.

Μετά το τέλος της συναυλίας βγήκαμε στην πολύβουη οδό Φιλελλήνων έχοντας κάνει ένα πολύτιμο διάλειμμα στην ασήκωτη κατήφεια της εγχώριας καθημερινότητάς μας! Ενα θαυμάσιο σύνολο που πολύ θα θέλαμε και θα άξιζε να ξανακούγαμε σε εκτενέστερα, πλουσιότερα προγράμματα.