Τζετ σκι ή Πώς έκοψα το κάπνισμα

Το «Ανοιχτό βιβλίο», για πέμπτη συνεχή χρονιά, φιλοξενεί στις σελίδες του πρωτότυπα διηγήματα. Δώδεκα συγγραφείς, διαφορετικής ηλικιακής κλίμακας, θεματικού άξονα και αφηγηματικής παλέτας έγραψαν ευσύνοπτες καλοκαιρινές ιστορίες ειδικά για τους αναγνώστες μας (καθώς αυτές οι σελίδες προσφέρουν, εκτός από κριτική πυξίδα, και λογοτεχνική απόλαυση).

Με άλλα λόγια, δώδεκα μυθιστοριογράφοι και διηγηματογράφοι έθεσαν στο κέντρο της μυθοπλασίας τους τη θερινή εμπειρία και μας έστειλαν κείμενα νοσταλγικά, περιπλανητικά, παιγνιώδη ή ειρωνικά, αλλά και δύσθυμα, ευθέως ή πλαγίως πολιτικά, ενδοσκοπικά, ή ανατρεπτικά - διηγήματα που θα μας συντροφεύσουν ώς το τέλος Σεπτεμβρίου.

Μετά την Καρολίνα Μέρμηγκα, τον Δημήτρη Μαμαλούκα, τον Κοσμά Χαρπαντίδη και την Ούρσουλα Φωσκόλου, το αφιέρωμα καλοκαιρινών ιστοριών συνεχίζει ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος.

Επιμέλεια: Μισέλ Φάϊς

Αυτό δεν είναι διήγημα, αλλά η ζωή μου. Τέλη του 2008 φεύγει από άνοια ο πατέρας μου. Το 2010 σβήνει από καρκίνο του πνεύμονα η Λιλή Κουμανταρέα.

Το ’14 δολοφονείται ο Μένης στο σπίτι του στην Κυψέλη. Το ’15 άλλος καρκίνος θερίζει την Κάτια Λεμπέση. Και το ’16 σταματά η καρδιά του σκηνοθέτη Νίκου Παναγιωτόπουλου. 


Μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία έχασα πέντε πολύ δικούς μου ανθρώπους, εξ αίματος ή ψυχικά συγγενείς μου, και η απώλειά τους μου έκοψε τα πόδια.

Ενα δυσαναπλήρωτο κενό, λόγω της καταλυτικής παρουσίας τους στη ζωή μου και του πόσο παραμένουν αναντικατάστατοι. Μια μαύρη τρύπα, που βαθαίνει όταν τη συνδέεις με το αναπόφευκτο δικό σου τέλος.

Ειδικά την ιδιοκτήτρια του Κέδρου και εκδότριά μου την έχω ταυτίσει με το εξοχικό της στις Σπέτσες, με τον σχεδόν ιδιωτικό κολπίσκο από χαμηλά βράχια, όπου κάναμε μπάνιο τόσα Σαββατοκύριακα.

Το παιδί που ήταν ολόψυχα η Κάτια άνθιζε στη θάλασσα και το γάργαρο γέλιο, το πιο παιδικό στοιχείο της, σαν να φούντωνε με το νερό.

Τις καθημερινές, μόλις εκείνη σχολούσε από το γραφείο, αλωνίζαμε την Αττική με το ασημί Γκολφ της, ξεκαρδισμένοι ή φλυαρώντας ακατάσχετα. Από τη θάλασσα του Μαραθώνα ώς την Πάρνηθα, Αγιο Μερκούριο.

Κατακαλόκαιρο, 1992; Ξεκινάμε με την Κάτια για τον Μένη και τη Λιλή, που κάνουν διακοπές στο Ξυλόκαστρο.

Εκείνοι κοιμούνται τα μεσημέρια, όσο εμείς θα κολυμπάμε. Μετά δειπνούμε μαζί τους και επιστρέφουμε.

Η Κάτια και ο Παναγιωτόπουλος αγαπούν τα μεγαλοαστικά θέρετρα, Σπέτσες και Πάτμο, αντιστοίχως. Και απεχθάνονται το μικροαστικό Ξυλόκαστρο.

Από την άλλη, χαίρονται με την καρδιά τους τον λαϊκό κόσμο. Ισχυε εκατό τοις εκατό για το πλουσιοκόριτσο Κάτια, αλλά και για τον μικρομεσαίας καταγωγής Νίκο, που ξεφάντωνε με την επαρχιώτισσα σπιτονοικοκυρά του όταν γράφαμε στο νησί της Αποκάλυψης το σενάριο του «Εργένη».

Ο Κουμανταρέας, πάλι, ερωτευμένος με τα λαϊκά πρόσωπα, απεχθάνεται τα μεγαλοαστικά θέρετρα, κι ας του ταιριάζουν ταξικά, όσο αντιπαθεί και τα κοσμικά, νεοπλουτίστικα, ενώ λατρεύει τα μικροαστικά σαν το Ξυλόκαστρο.

Κάτι τέτοια θέρετρα μου αρέσουν πολύ κι εμένα, νιώθω σαρξ εκ της σαρκός τους, και πιστεύω ότι αυτή είναι η αληθινή Ελλάδα.

Η ακτογραμμή της Αχαΐας μού φαίνεται παραδεισένια. Δεν τοποθέτησα τυχαία εδώ τον επινοημένο οικισμό όπου διαδραματίζονται οκτώ βιβλία μου, τη Λίμνη.

Η παραλία Ξυλοκάστρου, ιδίως ο Πευκιάς, κάτι σαν βαλκανική Κυανή Ακτή, Μπαχάμες του Νεοελληνιστάν.

Βρίσκουμε καταφύγιο με την Κάτια σ’ ένα μπιτσόμπαρο με νεοχίπις, ομπρέλες από φύλλα καλαμποκιού και ρέγκε του Μπομπ Μάρλεϊ.

Νοικιάζουμε τζετ σκι και, σαν πρωτάρηδες, παλεύουμε επί μία ώρα με τα κύματα.

Με ξετρελαίνει να στρίβω απότομα το τιμόνι γκαζώνοντας και να τιναζόμαστε από το κάθισμα της θαλάσσιας μοτοσικλέτας.

Το κλειδί, στερεωμένο στον καρπό μου μ’ ένα σπιράλ σύρμα, πετάγεται μαζί μου μακριά από το όχημα, και η μηχανή σβήνει.

Ξανασκαρφαλώνουμε στο τζετ σκι με την Κάτια, που κακαρίζει γελώντας σαν παλαβή, και επαναλαμβάνουμε ακατάπαυστα τη διαδικασία με την απότομη στροφή και το τίναγμα στο νερό.

Δεν θέλω να θυμάμαι τα άσχημα. Τι σκληρά και υπερφίαλα φερθήκαμε όλοι, λες και ήμαστε αθάνατοι.

Πώς ψυχρανθήκαμε με την Κάτια, και την τετραετή εκδοτική περιπλάνησή μου. Αλλά και τον καβγά με τον Μένη, που νοσούσε ήδη από τον καρκίνο στους λεμφαδένες.

Λόγω της αρρώστιας, έγιναν και οι δυο τους επιθετικοί, τους έπιαναν κακίες. Και εξαιτίας της κρίσης, πιο συντηρητικοί. Ωσπου τους θύμωσα κι εγώ, πιεσμένος από τις οικονομικές αναποδιές που συνέθλιψαν τη μεσαία τάξη, από το 2012.

Πάλι καλά που τα είχαμε ξαναβρεί πριν φύγουν.

Ευτυχώς, με τον Παναγιωτόπουλο ουδέποτε συγκρουστήκαμε, είκοσι χρόνια φίλοι, μολονότι ήταν γεννημένο πνεύμα αντιλογίας.

Με καλομάθατε, Νίκο, Μένη, Λιλή, Κάτια! Και οι τέσσερις υπήρξατε πρωτίστως Φύλακες Αγγελοί μου. Σταθήκατε στο πλευρό μου και με σκλαβώσατε. Πώς να μη νιώθω εγκαταλελειμμένος με την απουσία σας;


Πριν από κανένα εξάμηνο, ανακάλυψα ενδείξεις λευκοπλακίας στις φωνητικές χορδές μου, μια προκαρκινική κατάσταση, κι έκοψα μαχαίρι το κάπνισμα.

Πήρα βάρος, κι ας είχα αρχίσει ήδη κολυμβητήριο. Κάποτε κλέβω τζούρες από ένα τσιγάρο. Αφού απαγορεύεται, επιτρέψτε μου μια παρασπονδία.

Ο Ντοστογιέφσκι γράφει ότι εάν ο άνθρωπος ήταν πλήκτρο πιάνου, το ντο φέρ’ ειπείν, θα έπαιζε λα, επειδή έτσι του κάπνισε!

Η διάγνωση του γιατρού μου μού θύμισε τον καρκίνο του στόματος της Κάτιας, που ξεκίνησε ως λευκοπλακία στον ουρανίσκο της.

Οσους κόβουν το κάπνισμα, οι Αμερικανοί τούς λένε «χήρες του τσιγάρου». Εγινα χήρα του τσιγάρου, μήπως αποτραπεί ο έκτος θάνατος στη σειρά, ο δικός μου.

 Το προσεχές φθινόπωρο επίκειται το νέο μυθιστόρημα του Βαγγέλη Ραπτόπουλου «Ο άνθρωπος που έκαψε την Ελλάδα» (Κέδρος, 2017).

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας