Της Αλλοπάρ

Ο Αρης, ο πρώτος σκύλος που υιοθέτησαν οι δικοί μας, και άρα ο ιδρυτής της αγέλης μας, ήρθε από την Αθήνα στο σπίτι του Μαραθώνα σε ηλικία περίπου 4 ετών. Ηταν ένας τύπος «γκέκα», βάρους 23-25 κιλών και κυριαρχικός ως χαρακτήρας -και ως... μοναχογιός.

Εδώ, στον Μαραθώνα, ο Αρης γνώρισε τον Μπόμπι, ένα «λυκάκι» ενός έτους, που ανήκε μεν σε κάποιον γείτονα, αλλά ήταν μονίμως έξω στον δρόμο, καθώς στο σπίτι του δεν υπήρχε περίφραξη ακόμα.

Ετσι, επειδή και στο δικό μας σπίτι δεν υπήρχε τότε περίφραξη, Αρης και Μπόμπι έκαναν κάθε μέρα παρέα, δηλαδή βόλτες και αλητεία. Μεταξύ τους υπήρχε σχέση αφέντη (Αρης) και ακολούθου (Μπόμπι).

Ο Μπόμπι θαύμαζε τον Αρη, τον ακολουθούσε -μπρος ο Αρης, πίσω ο Μπόμπι- και, αν παρουσιαζόταν κάποιος ξένος σκύλος στον δρόμο τους, πρώτος ο Αρης πήγαινε να μυρίσει και να «καθαρίσει».

Ειδικά όταν εμφανιζόταν κάποια θηλυκιά «στις μέρες της», ο Αρης ήταν εκείνος που την πλησίαζε -ο Μπόμπι κρατούσε «φανάρι» και απόσταση ασφαλείας απ' το ζευγαράκι.

Τα θυμήθηκα αυτά, διαβάζοντας το περίφημο βιβλίο «Η φεουδαλική κοινωνία» του Γάλλου ιστορικού Μαρκ Μπλοκ, του κορυφαίου ίσως μελετητή της μεσαιωνικής Ευρώπης του περασμένου αιώνα, που σκοτώθηκε, ως αντιστασιακός, απ' τους ναζί κατά τη γερμανική Κατοχή.

Στο κεφάλαιο «Το ομάζ στη φεουδαλική περίοδο», ο Μπλοκ αναφέρεται στην κατάσταση εκείνη, όπου ο κάθε άνθρωπος έπρεπε να βρει κάποιον ισχυρότερο για να του υποταχθεί, εξασφαλίζοντας έτσι προστασία (της ζωής του αλλά και της οικογένειάς του) αλλά και τροφή και στέγη.

Γινόταν, έτσι, ο «άνθρωπός» του: Ο χωρικός γινόταν ο «άνθρωπος» του γαιοκτήμονα, ο νεαρός ιππότης γινόταν «άνθρωπος» του πυργοδεσπότη βαρόνου, ο οποίος γινόταν «άνθρωπος» του βασιλιά.

Στις περιπτώσεις μάλιστα των αξιωματούχων, υπήρχε και η σχετική τελετή: Αυτός που ζητούσε προστασία στεκόταν γονατιστός μπροστά στον ισχυρό, έδινε τα χέρια του, ενωμένα, μέσα στα χέρια του ισχυρού και τον φιλούσε στο στόμα.

Ετσι γινόταν η σύναψη ενός απ' τους ισχυρότερους δεσμούς της φεουδαλικής περιόδου.

Ο ισχυρός λεγόταν «σενίερ» και ο υποταγμένος «άνθρωπός» του ή «άνθρωπος με το στόμα και τα χέρια» ή, ακόμα, «βασάλος».

Βασικό στοιχείο αυτής της σχέσης (του ομάζ) ήταν η άνευ όρων υποταγή και η απόλυτη πίστη του βασάλου, αλλά και η με κάθε τρόπο προστασία που παρείχε ο ισχυρός σ' αυτόν.

* Το Αλλοπαράκι μου τα 'μαθε αυτά από «στόμα σε στόμα», όπως μαθαίνεται η ιστορία της αγέλης μας απ' τα παλιά στα νεότερα μέλη της.

Στάθηκα στη λέξη «βασάλος», κελτικής καταγωγής, γιατί είχα (στο 7ο Γυμνάσιο, στο Παγκράτι) έναν συμμαθητή Βασσάλο, που ο πατέρας του είχε μεσιτικό γραφείο στην πλατεία Πλαστήρα.