«Θα τα πούμε του χρόνου, Χιόνη»

«Θα τα πούμε του χρόνου, Χιόνη», άκουσα να λέει μια παιδική φωνή. Είχα προσπεράσει ανεβαίνοντας βιαστικά, για να προλάβω, μα η γλύκα της αγάπης που χρωμάτιζε τη φωνή και ο τόνος, που ήταν προστακτικός σαν ελαφρό αεράκι αλλά και συνάμα υποσχόταν, με έκαναν να γυρίσω το κεφάλι.

Το βλέμμα μου αντίκρισε ένα αγόρι, που είχε-δεν είχε συμπληρώσει την πρώτη δεκαετία της ζωής του, γονατισμένο στο σκληρό τσιμέντο του δρόμου. Δεν μπορούσα να δω καθαρά το πρόσωπό του όπως είχε χωθεί ανάμεσα στο πυκνό τρίχωμα του λαιμού τού κατάλευκου σαν χιόνι τσοπανόσκυλου, που μοναδικό του ψεγάδι ήταν δυο μαύρες βούλες που πολιορκούσαν σαν στρόγγυλες λίμνες και τα δυο του μάτια, δίνοντάς του όψη πειρατή.

«Ψυχή μου», σκέφτηκα, «τι ποταμός όμορφων στιγμών αναβλύζει από τη φωνή του και μόνο. Τι δύσκολο για ένα παιδί ο αποχωρισμός! Να αφήσει πίσω του τη γλύκα, τη χαρά των ημερών που έζησε και δεν χόρτασε. Τι όμορφα όμως που διαχειρίζεται το συναίσθημά του για να αντέξει τα μελλούμενα. Υπόσχεται -ουσιαστικά στον εαυτό του- ότι το επόμενο καλοκαίρι θα είναι πάλι εδώ.

Δεσμεύεται ότι θα ξανακάτσουν στα πέτρινα σκαλοπάτια να αγναντεύουν απέναντί τους το βουνό, θα ξανακούσουν το βουητό από τα νερά του ποταμιού καθώς αφήνουν πίσω τους τα βράχια που στέκονται εμπόδιο στο διάβα τους.

Θα παίξουν πάλι κυνηγητό με τα γατάκια -τους φίλους του Χιόνη- ανάμεσα στους ψιλόλιγνους με το μεγάλο κεφάλι ηλίανθους του κατάφορτου μποστανιού και πάλι θα του ρίχνει ξυλαράκια για να τρέξει να τα βρει και να του τα φέρει πίσω, στο χέρι του. Ποιος ξέρει τι εκμυστηρεύσεις έγιναν, τι τρυφερόλογα ξεστομίστηκαν, τι ανάγκες βρήκαν αναπαμό».

Μνήμες ανακλήθηκαν, θραύσματα της ιστορίας μιας φιλίας, βγαλμένες από τις σελίδες ενός παραμυθιού, «Το παιδί και το δελφίνι» που με καθόρισε ως παιδί.

Ο Χιόνης δεχόταν στωικά το ξέσπασμα για τον αποχωρισμό. Στο βλέμμα του μα και από τη στάση του κορμού του, μπορούσες να «δεις» την κατανόηση της στιγμής, το αντιγύρισμα του συναισθήματος, την αποδοχή της υπόσχεσης.

«Θα τα πούμε του χρόνου, Χιόνη», ξανάπε το παιδί καθώς οι γονείς έδωσαν το πρόσταγμα της αναχώρησης και κίνησε να φύγει, δίνοντάς του στο μάγουλο ένα τελευταίο βαθύ φιλί. Ο Χιόνης, όπως ήταν καθισμένος στα πίσω του πόδια, αγέρωχος κι έβλεπε το αγόρι να απομακρύνεται με το κεφάλι στραμμένο προς το μέρος του, μου φάνηκε όπως ένας παππούς που ξεπροβοδίζει το εγγόνι του.

Είχε όλη την ομορφιά που χαρίζει η σοφία στους γεροντότερους.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας