Το τέλος της γραφειοκρατικής Κεντροαριστεράς

ekloges_kentroaristera.jpg

Ουρές και «πηγαδάκια» EUROKINISSI/ΣΤΕΛΙΟΣ ΜΙΣΙΝΑΣ

Μετά τις εκλεκτορικές διαδικασίες της 12ης Νοεμβρίου 2017, ολόκληρη η πολιτική κοινωνία μας έχει προβληματισθεί σχετικά με δύο μείζονα ζητήματα: το πρώτο αναφέρεται στην ίδια την αντιπροσωπευτική διαδικασία, η οποία και ως προς τους δύο παράγοντές της και ως προς τα δύο επίπεδά της, τους εκλέκτορες και τους αντιπροσώπους, παραποιήθηκε μέχρι τέτοιου σημείου ώστε και ο ίδιος ο ψηφοφόρος να μην αναγνωρίζει τον εαυτό του, αλλά και ο ίδιος ο υποψήφιος για την εκλογή του (όπως π.χ. ο Καμίνης ή ο Θεοδωράκης) να μη γνωρίζει σε ποια διαδικασία συμμετέχει.

Το δεύτερο ζήτημα έχει να κάνει με τα πρωτεία της αντιπροσώπευσης χωρίς ιδεολογία, ενώ η κλασική εκδοχή κάθε εκλογικής διαδικασίας επιβάλλει στον ψηφοφόρο να αποφασίζει όχι για πρόσωπα, αλλά για προγράμματα και σχέδια.

Οι οπαδοί και οι υποστηρικτές της σχετικής διαδικασίας, η οποία ας σημειωθεί ότι θα επαναληφθεί την επόμενη Κυριακή (19 Νοεμβρίου 2017), πανηγυρίζουν για την προσέλευση στις κάλπες ενός αριθμού πολιτών, ο οποίος, όπως φαίνεται, είναι και ο αριθμός των ψηφοφόρων στις κοινοβουλευτικές εκλογές.

Δεν είμαι πολιτικός αναλυτής, ούτε πολύ περισσότερο δρων πολιτικός, αλλά από τη σκοπιά της πολιτικής φιλοσοφίας μπορώ να τονίσω τα εξής: μετά το έτος-επιτομή 1981, ο ελληνικός πληθυσμός, οι κοινωνικές τάξεις, οι επιμέρους ομάδες, τα συνδικάτα, οι επαγγελματικές ομαδοποιήσεις, οι παραδοσιακές συντεχνίες και πολλές άλλες κοινωνικές ομάδες, μέσω του «κοινωνικού συμβολαίου», δηλαδή μέσω του κοινοβουλευτισμού, αντιπροσωπεύτηκαν στο επίπεδο της πολιτικής εξουσίας με το ΠΑΣΟΚ.

Αυτό συνέβη, επαναλαμβάνω, από το έτος 1981 μέχρι το τέλος της Μεταπολίτευσης, κατά το έτος 2010, οπότε και θεσμικά χρονολογείται η έναρξη της οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Τα σχήματα ή τα μορφώματα που κινούνται και δραστηριοποιούνται στον ενδιάμεσο χώρο ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Δημοκρατία είναι πάμπολλα: το ΠΑΣΟΚ που απομένει ως κομματικό κατάλοιπο, η ΔΗΜΑΡ, το Ποτάμι, οι Κινήσεις Πολιτών κ.ά.

Το δομικό χαρακτηριστικό τους είναι το εξής: δεν έχουν, ακόμη και το ΠΑΣΟΚ ως γραφειοκρατικό κατάλοιπο (Γεννηματά), εγγενή σχέση με την κοινωνία και τα προβλήματά της. Η ίδια η κοινωνία μετατρέπει τα πράγματα που διαχειρίζεται σε υπολείμματα και άλλα σε «φαντασιακές δημιουργικές δυνάμεις» (Καστοριάδης).

Δυστυχώς για το ΠΑΣΟΚ, ενώ θα έπρεπε εδώ και χρόνια και όνομα να αλλάξει και να διαμορφώσει συνθήκες πραγματικής ανασυγκρότησης, κατέληξε να γράφει τον «βαθμό μηδέν» της πολιτικής και ταυτόχρονα να μεταμορφώνεται σε κίνημα «υπο-πολιτικής». Τι σημαίνει αυτό; Δεν χρειάζεται κανείς παρά να διατρέξει την απόσταση που χωρίζει τον Ανδρέα Παπανδρέου από τη Φώφη Γεννηματά.

Η απόσταση και σε επίπεδο ηγεσίας και σε επίπεδο πολιτικού πολιτισμού και σε επίπεδο παγκόσμιας ακτινοβολίας είναι αυτή που χωρίζει τον Ηλιο από τη Γη. Στην πολιτική διαδρομή η σκυτάλη έχει δοθεί σε άλλον.

*Καθηγητής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας