Τελικά με ποιον είμαστε;

syriza.jpg

ΣΥΡΙΖΑ EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Απ’ ό,τι ακούω και διαβάζω υπάρχουν άνθρωποι που στηρίζουν την προσπάθεια της κυβέρνησης να κλείσει επιτέλους το περιβόητο Μακεδονικό, παρά το γεγονός ότι αντιμετωπίζουν τον ΣΥΡΙΖΑ αρνητικά (από έντονη κριτική μέχρι απέχθεια). Και νομίζω ότι πολύ καλά κάνουν που τον στηρίζουν.

Απ’ ό,τι ακούω και διαβάζω επίσης, υπάρχουν Συριζαίοι που αισθάνονται ανακούφιση, για να μην πω λύτρωση, επειδή το θέμα συζήτησης δεν είναι τα άσχιστα μνημόνια, η προσκόλληση στην εξουσία και διάφορα παρεμφερή, αλλά η θεραπεία μιας ιδεολογικής παράκρουσης που η Αριστερά είχε σωστά διαγνώσει τη δεκαετία του ’90.

Επιπλέον υποθέτω ότι οι τεταμένες σχέσεις με τους ΑΝ.ΕΛΛ. μπορεί τελικά να αποδειχθούν διαχειρίσιμες, δίνουν όμως την ευκαιρία σε πολλούς να φανερώσουν τα διόλου φιλικά αισθήματά τους προς τη σκληρή Δεξιά που η προφανής σκοπιμότητα δεν τους επέτρεπε να εκφράσουν ανοιχτά. Κοντολογίς αισθάνονται ανακουφισμένοι επειδή η κυβέρνηση τόλμησε να κάνει κάτι σαφώς «αριστερό».

Αυτά για τον ΣΥΡΙΖΑ γενικά. Οσον αφορά τώρα τη μικρή ηγετική ομάδα που παίρνει τις στρατηγικές αποφάσεις, νομίζω ότι άλλα ισχύουν. Κατά τη γνώμη μου, η στάση τους στο πρόβλημα του ονόματος δεν υπαγορεύτηκε από την ιδεολογία τους, αλλά είναι μια κίνηση στην κόντρα με την αντιπολίτευση μάλλον έξυπνη (θα δείξει), με την οποία προσπαθούν να τονίσουν το αριστερό προφίλ του κόμματος, αναγκάζοντας ταυτόχρονα τη Νέα Δημοκρατία να φανερώσει το «παραδοσιακό» και διόλου ελκυστικό πρόσωπό της.

Για να το πω αλλιώς, η λογική πίσω από την απόφαση του ΣΥΡΙΖΑ να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση με την ΠΓΔΜ είναι η ίδια με εκείνη που πρυτάνευσε στην πορεία προς το Μαξίμου και εξακολουθεί να ισχύει: «Μας συμφέρει γιατί συσπειρώνει τους δικούς μας και στριμώχνει τους απέναντι».

Για να προλάβω την ένσταση ότι όλα αυτά τα βγάζω από το κεφάλι μου για να κακολογήσω τον ΣΥΡΙΖΑ, θα επικαλεστώ (ξανά) ως ισχυρή ένδειξη ένα πρόσφατο γεγονός: όταν η Χρυσή Αυγή είχε σηκώσει κεφάλι, με προκλήσεις, τραμπουκισμούς και συσσίτια μόνο για Ελληνες, ο ΣΥΡΙΖΑ, στην αντιπολίτευση τότε, ζήτησε να δημιουργηθεί ένα ευρύ αντιφασιστικό μέτωπο που θα του φράξει τον δρόμο. Τι πιο «προοδευτικό»; Πώς θα μπορούσε κάποιος δημοκράτης να μη συμμετάσχει, έστω και νοερά, σε μια τέτοια προσπάθεια;

Η τύχη το 'φερε να αντιδράσει πρώτος ο δήμαρχος της Αθήνας. Η Χρυσή Αυγή ζήτησε άδεια να μοιράσει τρόφιμα στο Σύνταγμα σε Ελληνες μόνο, ο Καμίνης είπε όχι, και οι χρυσαυγίτες θέλησαν να περάσει το δικό τους με τη βία. Τελικά επενέβη με αίτημα του δημάρχου η αστυνομία, τους συνέλαβε και τους απομάκρυνε.

Το θέμα έπαιξε πολύ στα ΜΜΕ, ακόμα και στα ξένα. Θα περίμενε κανείς τη χειρονομία αυτή του δημάρχου ο ΣΥΡΙΖΑ να τη χαιρετίσει ως εμβληματική πράξη του μετώπου στο οποίο υποτίθεται ότι πρέπει να ενταχθούν όλοι οι Ελληνες αντιφασίστες.

Δεν συνέβη όμως. Την επόμενη μέρα η «Αυγή» κάλυψε το θέμα όσο πιο υποτονικά μπορούσε –όποιος έχει πείρα από δημοσιογραφία γνωρίζει το κόλπο «καλύπτω μεν για να μη λένε, θάβω δε»– και οι λαλίστατοι Συριζαίοι αντιστασιακοί που δεν έβαζαν γλώσσα μέσα το άφησαν να περάσει ασχολίαστο. Γιατί; Απλούστατα, για τον ΣΥΡΙΖΑ το ευρύ αντιφασιστικό μέτωπο ήταν ένας τρόπος να κερδίσει ψήφους, όχι να αναδείξει τους Καμίνηδες του κόσμου τούτου.

Τι σημασία έχουν όλα αυτά για το Μακεδονικό; Νομίζω ότι οδηγούν σε δύο σκέψεις: πρώτον, ότι η διάκριση του τι λέγεται και ποιος το λέει πρέπει μεν να λαμβάνεται υπ’ όψιν, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει πως το σωστό γίνεται λάθος όταν το λέει ο λάθος άνθρωπος για λάθος λόγους. Οσοι πίστευαν ότι το ’92 η μόνη λύση είναι ο έντιμος συμβιβασμός, μακριά από εθνικιστικές υστερίες, οφείλουν να υποστηρίξουν τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ σήμερα.

Γιατί το εν λόγω κακόηθες απόστημα πρέπει κάποτε να σπάσει, ακόμα κι αν ωφεληθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Και δεύτερο και πιο σημαντικό, γιατί η απόλυτη απόρριψη της κυβέρνησης, αν δεν προσέξουμε, ενδέχεται να εξελιχθεί σε ταλιμπανισμό αντι-ΣΥΡΙΖΑ που τον δαιμονοποιεί.

Ετσι φτάνουμε σε συμπεράσματα του τύπου «το θέμα είναι να φύγουνε, όλα τα υπόλοιπα έπονται». Κι αυτό δεν το έβγαλα από το μυαλό μου· το άκουσα και το διάβασα. Μπορώ να καταλάβω την κριτική, την ανελέητη κριτική στην κυβέρνηση. Οσοι όμως την ασκούν οφείλουν να σκεφτούν ότι στην περίπτωση του Μακεδονικού συντάσσονται με τους απόστρατους και τους παπάδες. Οταν κατηγορούν τον ΣΥΡΙΖΑ για τη σύμπραξη με τους ΑΝ.ΕΛΛ., δεν δικαιούνται να τον πολεμάνε με συμμάχους την ακόμα πιο ακραία Δεξιά.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας