«Τα ποτάμια του αίματος»

metanastes.jpg

Πρόσφυγες AP Photo/Emilio Morenatti, File

Αυτές τις μέρες, είναι οι εικόνες των Αφρικανών προσφύγων σπρωγμένων να πεθάνουν από την πείνα και τη δίψα στην έρημο του Νίγηρα, οι εικόνες του πλοίου που πλέει στα νερά της Μεσογείου, ανεπιθύμητο, χωρίς λιμάνι για να ακουμπήσει τους εκατοντάδες μετανάστες, οι αδυσώπητοι αριθμοί για τους δεκάδες που χάνονται στα νερά της Μεσογείου και η κατασκευή της είδησης για τις πολιτικές συναλλαγές πάνω στους μετανάστες που φτιάχνει ψιθύρους ότι δεν θα χρειαστεί να παλέψουμε να γίνει ο κόσμος μια φιλόξενη αυλή για όλα τα παιδιά.

Η πολιτική θα αναλάβει το έργο να κλείσει τον «ξένο» έξω από τις ζωές του πολιτισμένου και χριστιανικού κόσμου. Το βλέμμα της πολιτικής, το βλέμμα της πολιτικής ζυγαριάς πάνω στο δέρμα και στο πολιτιστικό επίπεδο του χρήσιμου μετανάστη για τις γερασμένες δυτικές κοινωνίες και εκείνου του άλλου, που βαραίνει στη ζυγαριά ως αχρείαστος, το μίσος για τον άλλο, τον πρόσφυγα, προσπαθεί να πάρει μαζί του τις κοινωνίες στους νέους κατασκευασμένους κινδύνους.

Για το σκοτάδι του θανάτου, εκεί στα «ποτάμια του αίματος», που έγινε η πολιτική δύναμη στον λόγο του Αγγλου ακραίου Πάουελ, καθηγητή της αρχαίας ελληνικής γλώσσας και βουλευτή του Συντηρητικού Κόμματος, όταν το 1968 έλεγε με πάθος σε ομιλία του: «Καθώς κοιτάω μπροστά μου, είμαι γεμάτος προαισθήματα. Οπως και ο Ρωμαίος, βλέπω “τον ποταμό Τίβερη να αφρίζει από το πολύ αίμα”».

Σε μια ομιλία που έκλεψε τη δύναμη της φράσης του Βιργιλίου και της «Αινειάδας», που μέσω του προφήτη βλέπει «τους πολέμους, τους φρικτούς πολέμους και τον Τίβερη να αφρίζει από πολύ αίμα», για να στεριώσει ο σύγχρονος κόσμος του μίσους για τον μετανάστη, τον πρόσφυγα. Η ομιλία αυτή, λίγες μέρες πριν από τη δεύτερη ανάγνωση στην αγγλική Βουλή του νόμου του 1968, που επεδίωκε να σταματήσει τις διακρίσεις με βάση την εθνικότητα, ρίζωσε στα λαϊκά στρώματα και η ιδεολογική της δύναμη έχει ποτίσει και θρέψει το λεκτικό του Brexit.

Πενήντα χρόνια μετά, στην επέτειο της σκιώδους αυτής πολιτικής κληρονομιάς, στην ίδια αίθουσα που εκφωνήθηκε αυτός ο λόγος, την ίδια μέρα, στις 20 Απριλίου 2018, η δημοτική αρχή του Μπέρμιγχαμ επέλεξε να απαντήσει σε εκείνες τις σκοτεινές λέξεις με μια γιορτή για τον πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της πόλης.

Ομως, ποια σκληρότητα και πόσος κυνισμός επιτρέπουν άραγε να αφήσει ένας πολιτικός μια τόσο σκληρή για τον άνθρωπο πολιτική κληρονομιά στη χώρα που έφτιαξε τη δύναμή της και την κυριαρχία της πάνω στην κλοπή του εθνικού πλούτου, τη δουλεία και τον θάνατο στις αποικίες της, που σήμερα τη συντηρεί με τα σύγχρονα πολιτικά και οικονομικά μέσα της εξάρτησης και της επιβολής των ιμπεριαλιστικών της σχεδίων;

Ποια ευρωπαϊκή πολιτική τολμά σήμερα να πετάει στις αφρικανικές ερήμους τους εξαθλιωμένους πρόσφυγες και τα παιδιά τους για να πεθάνουν από μια απίστευτη σκληρότητα, ενώ τουλάχιστον 126 χώρες συμμετέχουν στην «αρπαγή γης», στην αγορά, αρπαγή ή πώληση παγκόσμιων γεωργικών εκτάσεων; Οι πιο δραστήριοι αγοραστές προέρχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, τη Βρετανία, τη Γερμανία, την Ινδία και τις Κάτω Χώρες. Αυτοί αναζητούν γη στην Αφρική, τη Νότια Αμερική και την Ασία.

Ο Καναδός συγγραφέας J. Baxter, που ερευνά τις αγροτικές επενδύσεις στην Αφρική για λογαριασμό του Oakland Institute, γράφει ότι σχεδόν μπορεί να ακούσει τις φωνές των κυβερνώντων στην Αφρική: «πάρτε τη γη μας, πάρτε το νερό μας, πάρτε τις χώρες μας», ως λύση στα προβλήματά τους.

Ομως, αυτές οι φωνές δεν μπορούν να καλύψουν αυτές του 1,5 εκατ. Αιθιόπων που αναγκάστηκαν από την κυβέρνησή τους να ξεριζωθούν από τον τόπο τους σε μια άλλη γη που επεφύλασσε μόνο την εγκατάλειψη και τον θάνατο. Οι διεφθαρμένες φωνές των κυβερνώντων που εξασφαλίζουν την παραμονή τους στην εξουσία παραχωρώντας τη γη και το νερό, δολοφονώντας εκατομμύρια πολιτών, δεν θα εμποδίσουν την επόμενη σύγκρουση πάνω στην πείνα και στον θάνατο των ξεριζωμένων, όταν 754 συμφωνίες από ξένους για κατοχή γης στην Αφρική κάλυψαν 56,2 εκατομμύρια εκτάρια, σχεδόν το μέγεθος της Κένυας (στοιχεία 2012).

Οταν η ίδια η Ντόιτσε Βέλε αναφέρει για την αρπαγή γης και τα εκατομμύρια εκτάρια στην Αφρική, την Ασία και τη Λατινική Αμερική που περνούν στα χέρια των μεγάλων ξένων επενδυτών κάθε χρόνο με θύματα τους χωρικούς και τους αγρότες, τότε, τα ευρωπαϊκά σχέδια για απώθηση ή εγκλεισμό των μεταναστών σε κέντρα κράτησης του Νότου δεν ακυρώνουν απλά το περίφημο δόγμα Μονέ για συνεχή βήματα προς την κατεύθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, τις περισσότερες φορές μέσω της αντιμετώπισης των κρίσεων, αλλά ακυρώνουν όλους τους κρίσιμους παράγοντες της ιστορικής συνύπαρξης, που είναι η διεύρυνση των κοινωνικών συνόρων της Ευρώπης.

Πενήντα χρόνια μετά, δεν θα επιτρέψουν οι ευρωπαϊκοί λαοί τα «ποτάμια του αίματος» να γκρεμίσουν τη λαχτάρα για ζωή και αξιοπρέπεια. Θα σκάψουμε εμείς την κλεμμένη γη για να την αποδώσουμε στα παιδιά των πνιγμένων.

* πολιτικής επιστήμονος, δρος Επιστήμης της Πληροφορίας

  

 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας