Τα πιο εμβληματικά πολιτικά τραγούδια του Μάνου Λοΐζου

loizos.jpg

Ενα συλλεκτικό cd από την εφημερίδα μας, που γιορτάζει τα πέντε χρόνια της κυκλοφορίας της

Το Σαββατοκύριακο 4 και 5 Νοεμβρίου η «Εφημερίδα των Συντακτών» κυκλοφορεί με μία μεγάλη προσφορά προς τους αναγνώστες της, με αφορμή τη συμπλήρωση των πέντε χρόνων της κυκλοφορίας της: ένα cd με τα πιο εμβληματικά πολιτικά τραγούδια του Μάνου Λοΐζου.

Δύσκολη η επιλογή από τον πλούσιο κατάλογο του συνθέτη, ευτυχώς η κόρη του Μάνου, Μυρσίνη, μας έβγαλε από το αδιέξοδο, διαλέγοντας η ίδια τα κομμάτια. Δεκατρία συνολικά, με το cd να συμπληρώνεται με τρία επιπλέον τραγούδια με τη φωνή του Μάνου, κατευθείαν μέσα από το στούντιο, τρία ντέμο που για πρώτη φορά κυκλοφορούν σε άλμπουμ.

Αποκτά και συλλεκτική αξία το cd με άλλα λόγια. Οπως γνωρίζετε πολύ καλά, η «Εφημερίδα των Συντακτών» σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις δίνει cd ως προσφορά στους αναγνώστες της. Πρέπει να είναι κάτι που να αξίζει πραγματικά. Οπως αυτό με τον πολιτικό Μάνο Λοΐζο και τον τίτλο «Τίποτα δεν πάει χαμένο». «Το ακορντεόν», «Τρίτος Παγκόσμιος» με τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου, «Πάγωσε η τσιμινιέρα» με τον Γιώργο Νταλάρα, «Μια καλημέρα» με τη Χαρούλα Αλεξίου, «Ο γέρο νέγρο Τζιμ» με τη Μαρία Φαραντούρη, «Ο μέρμηγκας» με τον ίδιο τον Μάνο Λοΐζο και άλλα πολλά.

Ο ίδιος ο Μάνος Λοΐζος είχε μιλήσει για το πολιτικό τραγούδι σε μία συνέντευξή του στον Κλείτο Ιωαννίδη, σε κυπριακό ραδιόφωνο (τέλος της δεκαετίας του ’70). «Επειδή γίνεται πολύς λόγος για το πολιτικό τραγούδι, και συνηθίσαμε να ακούμε πολύ αυτή την έκφραση, θα ήθελα να άκουγα τις δικές σας απόψεις πάνω σ’ αυτό το θέμα» του είπε ο δημοσιογράφος. Ιδού και η απάντηση του Μάνου: «Πιστεύω ότι το πολιτικό τραγούδι υπάρχει στις τέχνες από τα πανάρχαια χρόνια. Δηλαδή ο Αριστοφάνης κάνει πολιτική με τα έργα του, και μάλιστα είναι τραγούδια, απλά τραγούδια.

Κάνει κριτική στους συναδέλφους του ή στους συμπολίτες του, διακωμωδεί, είναι ένα μέσον το οποίο το συναντάμε από παλιά και διαιωνίζεται μέχρι την εποχή μας. Δεν είναι, λοιπόν, το ελληνικό πολιτικό τραγούδι τίποτα περισσότερο απ’ αυτό που υπάρχει παγκόσμια.

Υπάρχει το protest song στην Αμερική, τα τραγούδια διαμαρτυρίας. Φαντάζομαι, δεν βρίσκω εποχή που να μη συναντάμε μια μερίδα, ένα είδος πολιτικού τραγουδιού. Βεβαίως, όταν υπάρχει οξύτητα στην πολιτική ή στα κοινωνικά προβλήματα, αυτό το πολιτικό τραγούδι φαίνεται και γίνεται πιο αναγκαίο».

Το συγκεκριμένο απόσπασμα υπάρχει και στο βιβλίο «Για τον Μάνο Λοΐζο, Μικρές ιστορικές καταγραφές», που θα κυκλοφορήσει τις επόμενες ημέρες σε επιμέλεια του Θανάση Συλιβού, από τις εκδόσεις Μετρονόμος. «Συνθέτης ξεχωριστού διαμετρήματος ο Μάνος Λοΐζος, στον σύντομο βίο του άνοιξε νέους δρόμους με την τέχνη του.

Το έργο του, αλώβητο στο πέρασμα του χρόνου, περνά από γενιά σε γενιά, παραμένοντας ζωντανό και επίκαιρο» γράφει ο κ. Συλιβός στο εισαγωγικό σημείωμα. «Το 2017 συμπληρώθηκαν 80 χρόνια από τη γέννησή του (22 Οκτωβρίου 1937) και 35 από τον θάνατό του (17 Σεπτεμβρίου 1982)».

Στο βιβλίο υπάρχουν κείμενα από φίλους και συνεργάτες που δημοσιεύτηκαν στο πρόγραμμα της συναυλίας, η οποία δόθηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο τον Σεπτέμβριο του 1985 για τα τρία χρόνια απουσίας του συνθέτη.

Η ιδέα ήταν της Μάρως Λοΐζου. Το σημείωμα εκείνης της έκδοσης έγραφε: «Στα 45 χρόνια της ζωής του ο Μάνος Λοΐζος, όπως και ο καθένας μας άλλωστε, δόθηκε και πάρθηκε απ’ τους ανθρώπους που τον περιτριγύριζαν, φίλους και συνεργάτες. Σε καθέναν απ’ αυτούς ο Μάνος έδωσε λίγη απ’ την ψυχή του και φεύγοντας πήρε ένα κομμάτι απ’ τη δική τους.

Απ’ αυτούς που είναι ακόμη ζωντανοί και τον θυμούνται ζητήθηκε –πράγμα αφάνταστα δύσκολο– να εκφράσουν με λέξεις αυτό το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς του που αυτοί είδαν, σε μια προσπάθεια συγκόλλησης της σπασμένης εικόνας, τώρα που τα τρία χρόνια από τον θάνατό του βαθαίνουν όλο και περισσότερο το ρήγμα που άνοιξε στις 17 Σεπτέμβρη 1982».

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ