Στον δρόμο με τους πάγκους…

laiki.jpg

Λαϊκήαγορά EUROKINISSI/ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΝΤΑΡΙΝΗΣ

Περπατώ με ζωηρό βήμα, για να νικήσω το κρύο, για να προσπεράσω όσα δεν θέλω να βλέπω. Αυτό που δεν θέλω να βλέπω είναι τα λιωμένα λαχανικά στον δρόμο, τα τσαλαπατημένα φρούτα στην άσφαλτο, τα λερωμένα πεζοδρόμια από τα καφάσια της λαϊκής που τελειώνει, τα καλάθια με τα εσώρουχα του κιλού, τα φορτηγάκια που έχουν παρκάρει στον δρόμο.

Κι ύστερα αυτό που δεν θέλω να βλέπω είναι η κούραση στα πρόσωπα των παραγωγών, των πωλητών, των μανάβηδων που έχουν σηκωθεί από πολύ νωρίς το πρωί για το μεροκάματο και αυτήν την ώρα, γύρω στις τέσσερις με πέντε το απόγευμα, αναρωτιούνται -ίσως κάποιοι- αν άξιζε τον κόπο. Ολοι βιάζονται να φύγουν γρήγορα από τον δρόμο αυτό. Οι δυνατές φωνές που διαλαλούσαν την καλύτερη ποιότητα, την πιο συμφέρουσα τιμή, έγιναν κουρασμένοι ψίθυροι. «Ελα, μάζευε», «τελείωνε», «γρήγορα».

Πιθανότατα τα ίδια λόγια να λέγονταν αυτή την ώρα, απομεσήμερο, και το 1929, όταν ο Βενιζέλος εγκαθίδρυσε τον θεσμό της λαϊκής αγοράς στην Αθήνα για να αντιμετωπίσει την αυξανόμενη ακρίβεια των τροφίμων. Εδωσε με αυτόν τον τρόπο στους αγρότες την ευκαιρία να πουλήσουν τα προϊόντα τους στα μεγάλα αστικά κέντρα και στους καταναλωτές τη δυνατότητα να βρουν προϊόντα σε καλύτερες τιμές.

Αντέδρασαν όμως οι «Ομοσπονδίες Επαγγελματιών» Αθηνών, Πατρών και Πειραιώς και με υπόμνημά τους ζήτησαν από τον Βενιζέλο την κατάργηση των λαϊκών αγορών. Με νεκρωμένα τα καταστήματά τους από την κρίση και αδυνατώντας να ανταγωνιστούν τους απαλλαγμένους από ενοίκια, φόρους και άλλες δαπάνες, έβλεπαν με πανικό να χάνουν το αγοραστικό τους κοινό και μάλιστα από κάποιους οι οποίοι δεν πουλούσαν φτηνότερα ή καλύτερης ποιότητας τρόφιμα όπως ισχυρίζονταν.

Βλέπω πως και σήμερα ολοένα και περισσότεροι έμποροι διαφορετικών ειδών (μήπως για να απαλλαγούν από τα ίδια έξοδα των συναδέλφων του προηγούμενου αιώνα;) έρχονται στις λαϊκές. Βρίσκεις από τρόφιμα και λουλούδια μέχρι ρούχα και είδη σπιτιού.

Παρατηρώ πώς μέσα στη γενική ατμόσφαιρα του ξηλώματος των πάγκων, του στοιβάγματος των προϊόντων, μια γυναίκα καθαρίζει τον δικό της πάγκο με προσοχή και με ευλάβεια τοποθετεί σε ένα καρότσι τις θήκες με τα αυγά. Οι κινήσεις της είναι οι ίδιες εδώ και χρόνια, ίσως και αιώνες τώρα, σε ένα σωρό γενιές που είχαν όνομα κι επώνυμο. Εκαναν και κάνουν ακριβώς το ίδιο πράγμα.

Με πολύ προσεκτικές κινήσεις τακτοποιούν τα ταπεινά προϊόντα που τους εξασφαλίζουν την επιβίωση. Και ξαφνικά νιώθω πως μη βλέποντας αυτόν τον δρόμο κάθε Τρίτη μεσημέρι που επιστρέφω σπίτι, με τα απομεινάρια της λαϊκής, χάνω κάτι από τον μόχθο των ανθρώπων, τα άσχημα αλλά και τα όμορφα της καθημερινότητας, τη σύνδεση με το παρελθόν και το σήμερα. Μια «γιορτή» της γειτονιάς.

Οι έμποροι των λαϊκών αγορών και του δρόμου μού θυμίζουν, στην προ-εορταστική περίοδο που διανύουμε, ιστορίες και «ποιήματα που ζουν στο δρόμο, έξω απ’ τα βιβλία: αυτά που τουρτουρίζουν στις γωνιές κι όλο καπνίζουν σαν φουγάρα· που αναβοσβήνουν, μες στη νύχτα, σαν χριστουγεννιάτικα λαμπάκια…».

 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ