Το στίγμα των κοριτσιών που έπεσαν στα χέρια της Μπόκο Χαράμ

nigiria_mathitries.jpg

Απαχθείσες μαθήτριες απο την τρομοκρατική οργάνωση Μπόκο Χαράμ Militant video / Site Institute, File via AP

Περίπου εκατό από τις 300 μαθήτριες που απήχθησαν από τους τρομοκράτες της Μπόκο Χαράμ από το Τσίμποκ της Νιγηρίας πριν από δυόμισι χρόνια, δεν θέλουν να απελευθερωθούν αλλά να μείνουν με τους απαγωγείς τους, σύμφωνα με δημοσίευμα της Guardian. Η είδηση έρχεται ενώ η κυβέρνηση διαπραγματεύεται με τους εξτρεμιστές την απελευθέρωση 83 μαθητριών και η εξτρεμιστική οργάνωση ήδη άφησε ελεύθερες 21 εξ αυτών ως «δείγμα καλής θέλησης».

Κάποιοι κάνουν λόγο για ένα τυπικό σύνδρομο της Στοκχόλμης, με τις ομήρους να ταυτίζονται τόσο με τους απαγωγείς τους ώστε να έχουν ασπαστεί την ακραία ιδεολογία τους.

Ωστόσο, πιο ψύχραιμες φωνές, όπως εκείνη της ερευνήτριας του Παρατηρητηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Μόζι Σεγκούν, επισημαίνουν πως μπορεί να νιώθουν ντροπή γιατί αναγκάστηκαν να παντρευτούν ή να γίνουν σκλάβες των τρομοκρατών, ενώ οι αρνητικές αντιδράσεις των συντηρητικών τους κοινοτήτων καθιστούν σχεδόν αδύνατο να μπορέσουν να επιστρέψουν στο Τσίμποκ.

Εκθέσεις διεθνών οργανισμών προειδοποιούν για το στίγμα και τις διακρίσεις που συνοδεύουν τα κορίτσια που κατάφεραν να διαφύγουν από τους τρομοκράτες.

Περίπου 60 μαθήτριες που μπόρεσαν να δραπετεύσουν αμέσως μετά την απαγωγή τους αντιμετώπισαν συστηματικές αποδοκιμασίες, ύβρεις και περιθωριοποίηση από την κοινότητά τους.

Τις αποκαλούν απαξιωτικά «συζύγους της Μπόκο Χαράμ» παρότι δεν έφτασαν καν στα στρατόπεδα της τρομοκρατικής οργάνωσης. Πολλές από αυτές δεν επέστρεψαν καν στο Τσίμποκ κι άλλες έφυγαν λίγο μετά την επιστροφή τους αδυνατώντας να προσαρμοστούν στην περιφρόνηση με την οποία τις αντιμετώπισαν.

Περίπου 20 έχουν σταλεί στο εξωτερικό για να συνεχίσουν εκεί το σχολείο τους, ενώ το ίδιο εκτίμησε πως θα συμβεί με τις 21 που απελευθερώθηκαν την περασμένη Κυριακή ο Πόγκου Μπίτρους, πρόεδρος της Ενωσης Ανάπτυξης του Τσίμποκ.

«Είναι προτιμότερο να απομακρυνθούν από τις κοινότητές τους και από τη χώρα γιατί το στίγμα θα τους επηρεάσει για το υπόλοιπο της ζωής τους».

Σύμφωνα με τις μαρτυρίες τους, μετά την απαγωγή τους οι τρομοκράτες τις χώρισαν σε δύο ομάδες: εκείνες που «δέχθηκαν» να ασπαστούν την ακραία εκδοχή του Ισλάμ της Μπόκο Χαράμ και παντρεύτηκαν μαχητές της και όσες αρνήθηκαν.

Οι απελευθερωθείσες ανήκουν στη δεύτερη ομάδα, όλο αυτό το διάστημα ήταν αναγκασμένες να δουλεύουν ως καθαρίστριες ή αχθοφόροι και καμιά δεν βιάστηκε ή κακοποιήθηκε σεξουαλικά, όπως υποστηρίζει ο Μπίτρους, διαψεύδοντας εθελοντές ανθρωπιστικών οργανώσεων που δήλωσαν πως είδαν τουλάχιστον τρία κορίτσια να κρατούν μωρά στην αγκαλιά τους.

Το σημαντικό, τόνισε, είναι αυτές οι κοπέλες να λάβουν την αναγκαία ψυχολογική στήριξη που χρειάζονται μακριά από συνθήκες που μπορεί να βαθύνουν την τραυματική εμπειρία που βίωσαν.