«Το ροστμπίφ είναι το σύμβολο της ανθρωποφαγίας μας»

leia_vitali.jpg

Λεία Βιτάλη Η Λεία Βιτάλη, από τις δυναμικές γυναικείες φωνές του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου μαγειρεύει για τους ενοίκους τη σπεσιαλιτέ της... «Ροστμπίφ»

Ο μύθος των Ατρειδών με τους τραγικούς ήρωες που βιώνουν οριακές καταστάσεις, στις οποίες συμπυκνώνεται όλη η ανθρώπινη ψυχολογία, είναι θέμα που έχει εμπνεύσει πολλούς σύγχρονους λογοτέχνες.

Η Λεία Βιτάλη, από τις δυναμικές γυναικείες φωνές του σύγχρονου ελληνικού θεάτρου, με διαρκή παρουσία και δράση, δίνει μια δεύτερη ευκαιρία στους ήρωες του μυθικού οίκου που ζουν στην ιδιόμορφη πανσιόν της Κλυταιμνήστρας, η οποία ακονίζει μαχαίρια και μαγειρεύει για τους ενοίκους τη σπεσιαλιτέ της... «Ροστμπίφ».

Η Χρύσα Καψούλη (Κλυταιμνήστρα) με την Χριστινα Χειλά Φαμέλη (Ιφιγένεια) Η Χρύσα Καψούλη (Κλυταιμνήστρα) με την Χριστινα Χειλά Φαμέλη (Ιφιγένεια) |

Το ομότιτλο θεατρικό έργο βραβεύτηκε πριν 25 χρόνια με το Κρατικό Βραβείο (1993) και ακολούθησε η διάκρισή του στον Διεθνή Διαγωνισμό Βρετανικού Συμβουλίου (1997). Παρουσιάστηκε δε για πρώτη φορά στο Λονδίνο, στο Riverside Studios, (2004) με τη γνωστή Αμερικανίδα ηθοποιό Σάρα Ντάγκλας στον ρόλο της Κλυταιμνήστρας.

«Το έργο βραβεύτηκε εδώ και στο εξωτερικό, παίχτηκε στο Λονδίνο και στην Κύπρο, αλλά στη χώρα μας δεν είχε ανεβεί. Θεωρήθηκε ανίερο ως προς τη σχέση του με την τραγωδία του Αισχύλου. Θεωρήθηκε αιρετικό και προκλητικό» λέει στην «Εφ.Συν.» η συγγραφέας με αφορμή την παράσταση που ανέβηκε στη Β' Σκηνή του Θεάτρου Οδού Κεφαλληνίας σε σκηνοθεσία της Χρύσας Καψούλη. «Μεταφέρει τους θεατές στον σκοτεινά κωμικό και σουρεαλιστικό κόσμο της καταραμένης "οικογένειας" με πάθη, έρωτες, συγκρούσεις και ανατροπές που "στάζουν αίμα"».

• Ποια ήταν η αφετηρία για να γράψετε το έργο;

Το «Ροστμπίφ» ξεκίνησε σαν παιχνίδι. Σκέφτηκα, τι άλλο θα μπορούσαν να κάνουν οι «καταραμένοι» ήρωες του μυθικού οίκου των Ατρειδών ξαναζωντανεύοντας στη σύγχρονη εποχή με τις σημερινές πιο άγριες συνθήκες; Ετσι τους έδωσα μια δεύτερη ευκαιρία. Το έργο εξελίχθηκε σε θρίλερ με το ροστμπίφ να μαγειρεύεται αινιγματικά και οι ένοικοι της πανσιόν να εξαφανίζονται καθώς η Κλυταιμνήστρα ακονίζει τα μαχαίρια της περιμένοντας με λαχτάρα την επιστροφή του Αγαμέμνονα.

• Τι κυριάρχησε στην απόφασή σας να δημιουργήσετε ατμόσφαιρα «γκροτέσκου θρίλερ»;

Αυτό μοιάζει σαν να έγινε από μόνο του. Γράφοντας, οι ήρωες μου ξέφευγαν. Η Ιφιγένεια γύρισε πίσω στη ζωή διεκδικώντας όσα δεν πρόλαβε να ζήσει. Και ο Αίγισθος, τον οποίο η Κλυταιμνήστρα ονομάζει Ρούμπι και τον σέρνει με περιλαίμιο σκύλου, παλεύει με τα δικά του φαντάσματα. Μέχρι που η επιστροφή του Αγαμέμνονα ανατρέπει όλα τα δεδομένα και φουντώνει ακόμη περισσότερο τα πάθη. Το έργο είναι θρίλερ αλλά έχει σουρεαλιστική άποψη.

• Η Κλυταιμνήστρα είναι ιδιοκτήτρια της μακάβριας πανσιόν, ενώ η κόρη της, η Ιφιγένεια, κυκλοφορεί στη σκηνή σαν νεκροζώντανο βαμπίρ. Μιλήστε μας λίγο για τη συγκεκριμένη επιλογή σας.

Ηθελα οι ήρωες να έρχονται πραγματικά από το παρελθόν, να έχουν κάποιο συγκεκριμένο λόγο και να παλεύουν γι᾽ αυτόν. Η πανσιόν είναι συμβολικός χώρος αφού οι άνθρωποι που πηγαίνουν εκεί γρήγορα εγκαταλείπουν τα εγκόσμια. Ολο το σκηνικό έχει μεταφυσική διάσταση και νομίζω ότι προσθέτει στο έργο ιδιαίτερη γοητεία σαν σκηνική παρουσίαση.

Ο Λευτέρης Παπακώστας (Αίγισθος - Ρούμπι)

• Συμφωνείτε ότι το «Ροστμπίφ» είναι σκληρό έργο;

Η πραγματικότητα που ζούμε είναι σκληρή. Τα έργα που εμπνέονται από αυτήν μπορούν είτε να τη δείχνουν είτε να την τροποποιούν αποκρύπτοντας την αλήθεια για να μην «ερεθίζουν» τον θεατή. Προσωπικά πιστεύω ότι το θέατρο είναι η μόνη τέχνη που με την αμεσότητά της μπορεί να δείξει την αλήθεια και να αποτελέσει εμπειρία ζωής χωρίς τον κίνδυνο να την υποστεί πραγματικά ο θεατής. Αυτό είναι το όφελος. Γνωρίζουμε χωρίς να πονέσουμε. Αλλά γνωρίζουμε την αλήθεια.

• Γιατί θεωρείτε ότι αξίζει να δει την παράσταση ο θεατής;

Γράφοντάς το «Ροστμπίφ» και εμβαθύνοντας στους ήρωες, μου αποκαλύφθηκαν τα πιο βαθιά σκοτεινά κίνητρα στις σχέσεις των ανθρώπων. Στις σχέσεις στον έρωτα και στις σχέσεις μέσα στην οικογένεια, που είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Αυτά τα κίνητρα μοιάζει να μην έχουν αλλάξει αιώνες τώρα. Οι σχέσεις μας με τη μητέρα μας, η πάλη των δύο φύλων, η επιθυμία μας να εξουσιάζουμε τον άλλον είναι διαχρονικά θέματα και αυτά θίγονται στο έργο.

Πιστεύω ότι γνωρίζοντας τα κίνητρα μπορεί κανείς να αποδεχτεί την πραγματικότητα, τον εαυτό του και τους άλλους βελτιώνοντας τις σχέσεις. Φυσικά ένα έργο δεν μπορεί να υποκαταστήσει την ψυχοθεραπεία που πιθανώς χρειαζόμαστε, αλλά.... ανοίγει μια χαραμάδα.

• Οταν αποσπάσατε το διπλό βραβείο, το περιμένατε;

Δεν με εντυπωσιάζουν τα βραβεία, γιατί δεν τα έχω στερηθεί. Βοηθούν βέβαια το κοινό να ξεχωρίσει πιο εύκολα ένα έργο που θα εμπιστευτεί. Το περίεργο δεν είναι η βράβευση, αλλά ότι στην Ελλάδα το έργο ανεβαίνει 23 χρόνια μετά τη βράβευσή του. Θεωρήθηκε ανίερο ως προς τη σχέση του με την τραγωδία του Αισχύλου. Θεωρήθηκε αιρετικό και προκλητικό. Ισως να έχουν δίκιο. Και ίσως τώρα να έχουν λίγο θεραπευτεί οι αγκυλώσεις μας και να αποδεχόμαστε το αιρετικό και το προκλητικό. Iσως.

• Ο τίτλος «Ροστμπίφ» πώς προέκυψε; Απ' όσο γνωρίζω είναι μικρασιάτικο φαγητό «κρέας με μακαρόνια»....

Θα αφήσω την Κλυταιμνήστρα να σας απαντήσει: «Το ροστμπίφ θέλει μαχαίρια-ξυράφια, ούτε που να τα νιώθεις. Οι φέτες πρέπει να κόβονται λεπτές, λίγο πιο χοντρές από το τσιγαρόχαρτο, να είναι διάφανο ροζ, να λάμπει το αίμα... Ετσι τρώγεται το ροστμπίφ». Μαγειρεύεται στο έργο με αινιγματικό τρόπο και δεν γνωρίζουμε ακριβώς με τι είδους κρέας. Το πραγματικό roastbeef είναι εγγλέζικο, κρέας που τρώγεται ελάχιστα ψημένο. Το ροστμπίφ στο έργο είναι το σύμβολο της ανθρωποφαγίας μας.

Ιnfo: Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας -Β’ Σκηνή, Κεφαλληνίας 18 Κυψέλη, τηλ: 211 4117878. Μέχρι 15 Μαρτίου, Τετάρτη και Πέμπτη στις 21.00. Παίζουν: Χρύσα Καψούλη (Κλυταιμνήστρα), Χριστίνα Χειλά-Φαμέλη (Ιφιγένεια), Λευτέρης Παπακώστας (Αίγισθος-Ρούμπι), Νικόλαος Χαλδαιάκης, Κατερίνα Παρισινού.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας