Πρόσκληση από έναν αγιογράφο

Μια έκθεση αγιογραφιών που ξεκίνησε από την Αμερική έφτασε στην Ελλάδα –αν και θα έπρεπε να γίνει το ακριβώς αντίθετο, αφού ο αγιογράφος Γιώργος Μπέσιας ζει και δουλεύει στην Αθήνα.

Ομως οι φίλοι είναι αυτοί που έχουν τον πρώτο λόγο όταν ο καλλιτέχνης δεν ξέρει –αλλά και αποφεύγει- άλλους τρόπους να προβάλει το έργο του.

Ετσι έγινε και τώρα, με τον Δήμο της Νέας Σμύρνης να αναλαμβάνει.

Φιλοξενεί στο ισόγειο της Εστίας Νέας Σμύρνης –στο τμήμα Αγιογραφίας όπου δίδασκε ο ζωγράφος– 35 αγιογραφίσματα, μέχρι τις 8 Απριλίου.

Ο Γιώργος Μπέσιας, γεννημένος το 1961 στους Παππάδες της βόρειας Εύβοιας, σπούδασε τέχνη και εσωτερικό σχεδιασμό στο ΤΕΙ Αθηνών.

Μια επίσκεψη στα 19 του στο Αγιον Ορος ήταν αρκετή για να μαγευτεί από την απλότητα αλλά και τη δύναμη των εικόνων.

Κι όταν τυχαία, μετά το καθοριστικό αυτό ταξίδι, συναντά έναν δάσκαλό του θεολόγο, μέσα από μια βαθιά συνομιλία αποφασίζει να γίνει αγιογράφος.

Στο πλευρό της Μαρίας Κούνδουρου, που ζωγραφίζει και αποκαθιστά εικόνες, αρχίζει να μελετά την τέχνη, με τέμπερα σε καμβά και ξύλο.

Πιάνει στα επιδέξια χέρια του και τον γύψο. Επικεντρώνεται στη βυζαντινή αγιογραφία, αναζητά κι ανοίγει δικούς του δρόμους.

Σπεύδει στη σχολή του Σίμωνος Καρρά πιστεύοντας ότι η βυζαντινή μουσική θα αναδείξει όλα τα μυστικά της τέχνης.

Και όλα δείχνουν ότι τα έχει ανακαλύψει. Αυτό μαρτυρούν οι αγιογραφίες του στους τοίχους εκκλησιών, το παιχνίδι των χρωμάτων και το ζύγιασμα των μορφών σε κάθε κόχη κι εσοχή…

Αυτό μαρτυρούν και οι πίνακές του με την κάθε λεπτομέρειά τους σχολαστικά προσεγμένη, με το διάχυτο φως μέσα από τα γήινα χρώματα.

Αλλωστε πρώτος αυτός ξέρει ότι ο υπερφυσικός θεολογικός χαρακτήρας της χριστιανικής τέχνης δεν αποκλείει την αισθητική αξιολόγηση της εικόνας.

Ο Μπέσιας μέσα από την πιστότητα στα αρχέτυπα των προσώπων των αγίων και τους περιορισμούς της χριστιανικής τέχνης ελευθερώνει τη δική του ματιά –γεμάτη από εκφραστική δύναμη, αφηγηματική φαντασία, τρυφερότητα και κυρίως δημιουργική διάθεση.

Η εκφραστικότητα των μορφών (μεταξύ των αγίων και πορτρέτα με την τεχνική του Φαγιούμ), ο πόνος, η γαλήνη, η απορία τους «συνομιλούν» με τα γήινα χρώματα –μια συνομιλία που διακόπτεται… ευγενικά από το έντονο μπλε και το αιμάτινο κόκκινο.

Η έκθεση του Γιώργου Μπέσια είναι μια υπέροχη πρόσκληση, γιατί όσο πλησιάζουμε προς το Πάσχα θαρρείς και τα βράδια έχουν μια αγιότητα, μια βαθιά γλυκύτητα.

Ετσι θέλουμε να πιστεύουμε ή, καλύτερα, έτσι μάθαμε. Είναι εκείνες οι μυρωδιές από τα μικράτα μας που δεν έχουν να κάνουν ακριβώς με τη θρησκεία και τα «πιστεύω», αλλά με την καλά φωλιασμένη μέσα μας παράδοση.

Μέλος της
ΕΝΕΔ