Πώς ο «δεινός θεός» νίκησε τον δεινό αθλητή

souleimanoglou.jpg

Κηδεία του Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου AP Photo/Lefteris Pitarakis

Αν και ευρισκόμενος υπό την επιρροή του φόβου, περίμενε σημάδι αναγέννησης που δεν ήρθε ποτέ...

Στις ίδιες λέξεις περικλείεται το δικό μας συμπέρασμα από το ρεπορτάζ για το «αντίο» του Ναΐμ Σουλεϊμάνογλου. Το στήριξε η επικοινωνία της «Εφ.Συν.» κυρίως με την Ντιλέκ, μία από τις νοσοκόμες στο «Μπακίρκοϊ Σαντί Κονούκ», το νοσοκομείο όπου ο Ναΐμ έδινε μάχη να κρατηθεί στη ζωή, από τον Ιούλιο ώς το μοιραίο προηγούμενο Σάββατο:

«Στοίχισε σε όλους μας και ο λόγος δεν είναι μόνο η αξία του ως αθλητή αλλά κυρίως η στάση του απέναντι στο πρόβλημα, όπως ο ίδιος μας επέτρεψε να τη ζούμε δίπλα του. Εννοώ την αξιοπρέπειά του απέναντι στο κακό, κυρίως από το καλοκαίρι, όταν αρχικά νοσηλεύτηκε, ώς τον Σεπτέμβριο που μπήκε σε τεχνητό κώμα».

- Η ίδια «αξιοπρέπεια» ίσως έχει αιτία της και τη γνώση του, πως ο ίδιος, λόγω του εθισμού στο αλκοόλ, προκάλεσε τη μοιραία ηπατική ανεπάρκεια.

«Εχετε δίκιο, αν και ούτως ή άλλως ήταν πάντα αξιοπρεπής. Συχνά, εδώ, αυτοσαρκαζόταν την εποχή που είχε πλήρη επαφή με το περιβάλλον. Ντιλέκ είναι το όνομά μου, που σημαίνει “επιθυμία”, “θέληση”, και είναι αλήθεια πως η ανάγκη του να συντηρήσει ακριβώς την επιθυμία του, τη θέλησή του να ζήσει, τον έκανε να μου στέλνει χαμόγελο με νόημα όταν με έβλεπε κοντά του. Θα λείψει σε όλους τους Τούρκους».

Οπως διαβάσαμε σε υπότιτλο της τουρκικής τηλεόρασης «ο Ναΐμ ήταν προσωπικός φίλος κάθε Τούρκου!» Θυμηθήκαμε, καλοκαίρι του 1996, μετά την επιστροφή του Βαλέριου Λεωνίδη (μεγάλου αντιπάλου του Ναΐμ) από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα τα λόγια του:

«Ο Σουλεϊμάνογλου είναι ξεχωριστός άνθρωπος. Σ’ αυτό το ψηλό επίπεδο, αθλητής της δικής του αξίας, δεν λέει εύκολα, όπως είπε ο Ναΐμ σ’ εμένα “είμαστε και οι δυο μας οι καλύτεροι”, αλλά κρατάει την πρωτιά για τον εαυτό του. Φίλος με αντρίκια συμπεριφορά, λοιπόν».

Τώρα, μετά την επιστροφή από την κηδεία, ο Ελληνας, βασικός αντίπαλος τότε (1996), που είχε αποτύχει να υψώσει 190 κιλά, δυόμισι περισσότερα από τον φίλο του Ναΐμ (187,5 κ., χρυσό μετάλλιο), είπε λόγια με το ίδιο νόημα, με διαφορετική βέβαια διατύπωση για ευνόητους λόγους:

«Οι Τούρκοι, εγώ, όλοι μας, συντηρούσαμε στην κηδεία του ένα... πονεμένο παράπονο για τον εθισμό στο αλκοόλ που τον οδήγησε στον θάνατο αλλά... Αλλά, τι να πεις; Μπροστά στον θάνατο, όποια κι αν είναι η αλήθεια, οι λέξεις χάνουν τη σημασία τους και μένει ο πόνος για τον άνθρωπο, τον φίλο που έφυγε».

«Δραπέτευσε» πάλι

Για ευνόητους λόγους πήγαμε και στη Βουλγαρία. Εκεί γεννήθηκε (23/1/1967) και έλαβε το όνομα Ναΐμ Σουλεϊμάνοφ, γιος Τούρκου ανθρακωρύχου, μετανάστη στην πόλη Πτιχάρ, βόρεια της Καβάλας, όχι μακριά από τα ελληνικά σύνορα.

Από την ελληνική διπλωματική αρχή στη Φιλιππούπολη ακούσαμε πως «και τα βουλγαρικά μέσα ενημέρωσης αναφέρθηκαν εκτενώς στον θάνατό του, όχι βέβαια με τους τόνους των Τούρκων».

Η συνοπτική, σε σύγκριση με την τουρκική, αναφορά των Βουλγάρων στην απώλειά του έχει την εξήγησή της.

Το 1986, βλέπετε, ως Βούλγαρος αθλητής, μετά τη συμμετοχή του (ως Σουλεϊμάνοφ) στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα της Μελβούρνης δεν επέστρεψε στη Βουλγαρία.

Από την Αυστραλία πήγε στην Τουρκία, ζήτησε και πήρε τουρκική υπηκοότητα, μετονομάστηκε σε «Σουλεϊμάνογλου». Δραπέτευσε τότε, δραπέτευσε και τώρα, σε ταξίδι βέβαια χωρίς γυρισμό.

Θυμόμαστε στα ρεπορτάζ του 1988, ενόψει των Ολυμπιακών Αγώνων της Σεούλ, τα ειρωνικά σχόλια των βόρειων γειτόνων μας για την απόφασή του να μετάσχει ως Τούρκος και όχι ως Βούλγαρος.

«Αφήστε τον να φύγει αφού το θέλει, ακόμη κι αν ξεχνάει πως η Βουλγαρία τον έθρεψε, τον μεγάλωσε».

Ετσι συνοψίζεται η αντίδραση των Βουλγάρων στη θέλησή του να γίνει Τούρκος. Με το αζημίωτο βέβαια. Η βουλγαρική κυβέρνηση απαίτησε και εισέπραξε 1.250.000 δολάρια από την τουρκική για την αλλαγή της υπηκοότητας.

Ο Σουλεϊμάνογλου πλέον -και όχι Σουλεϊμάνοφ- «ευχαρίστησε» για την αλλαγή εθνικότητας με τον... δικό του τρόπο: Τότε (Σεούλ, 1988) ως Τούρκος πανηγύρισε το πρώτο από τα τρία χρυσά μετάλλιά του σε Ολυμπιακούς Αγώνες (Σεούλ 1988, Βαρκελώνη 1992, Ατλάντα 1996).

Υπήρχε δυνατότητα να σηκώσει βάρη και ως Βούλγαρος αλλά, όπως και σε κάθε άλλο αθλητή των βόρειων γειτόνων μας, δεν δόθηκε, τέσσερα χρόνια νωρίτερα (1984, Λος Αντζελες) η ίδια ευκαιρία.

Αιτία, υπό την καθοδήγηση της κομμουνιστικής «μητέρας» Σοβιετικής Ενωσης, ήταν η απόφαση των χωρών με όμοια καθεστώτα να μη στείλουν αθλητές τους στις Ηνωμένες Πολιτείες.

Ηταν η «απάντησή» τους στο μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων της Μόσχας (1980) από τους αθλητές των Ηνωμένων Πολιτειών αλλά και άλλων 64 χωρών της Δύσης για την εισβολή της Σοβιετικής Ενωσης στο Αφγανιστάν (1979).

Οι Βούλγαροι, βέβαια, είχαν καρπωθεί, νωρίτερα, από τον συμπατριώτη τους, ονόματι «Σουλεϊμάνοφ», το δικό του παγκόσμιο ρεκόρ (1983).

Αμφότεροι τον τίμησαν με τις ψήφους τους, ενώ είχε «παγώσει» η αίσθηση από την αλλαγή υπηκοότητας, τόσο το 2000 όσο και το 2004. Σε δυο συνεχείς εκλογικές αναμετρήσεις είχε ψηφιστεί μέλος της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Αρσης Βαρών.

Απέτυχε όμως ως πολιτικός! Δεν εξελέγη βουλευτής του Εθνικιστικού Κόμματος της Τουρκίας στις εθνικές εκλογές του 2006, ούτε ως ανεξάρτητος υποψήφιος το 1999, ούτε δήμαρχος στο Κίρατς της περιφέρειας Κωνσταντινούπολης στις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2002.

Μόνο αυτός

Οι διαδοχικές πετυχημένες αλλά και αποτυχημένες εκλογικές απόπειρές του ίσως ξεχαστούν. Δεν θα ξεχαστεί, όμως, η αγωνιστική μοναδικότητα του -ύψους 1.47 μ.- επωνομαζόμενου «Ηρακλή τσέπης».

Ο Σουλεϊμάνοφ ή, τελικά, Σουλεϊμάνογλου είναι μέχρι σήμερα ο μοναδικός αρσιβαρίστας που έχει σηκώσει 2,5 φορές το σωματικό βάρος του στην κίνηση του αρασέ και ένας από τους επτά που σήκωσαν τρεις φορές το σωματικό βάρος τους στην κίνηση του εμπολέ ζετέ σε ισάριθμες διοργανώσεις.

Το σωματικό βάρος του κυμάνθηκε από 60 ώς 64 κιλά στα χρόνια της αθλητικής διαδρομής του.

«Ελπίζαμε πως δεν θα πεθάνει τώρα, και επειδή όταν έλεγε “φεύγω” δεν το εννοούσε πάντα...» ακούστηκε, το επόμενο βράδυ του θανάτου του, από το κεντρικό δελτίο ειδήσεων της τουρκικής τηλεόρασης. Εννοούσαν πως είχε αποχαιρετήσει την ενεργό δράση μετά τα χρυσά μετάλλιά του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1989, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Ατλάντα (1996), αλλά το οριστικό «αντίο» στην μπάρα της άρσης βαρών το είπε μετά την αποτυχία του να σηκώσει 145 κιλά, επίδοση ισότιμη ολυμπιακού ρεκόρ, στο Σίδνεϊ (2000).

Αντίθετα εννοούσε το «φεύγω...» που «είπε» μόλις στα 50 χρόνια του, το προηγούμενο Σάββατο.

Ισως, ποιος ξέρει, και επειδή ο θάνατος, κατά τον Ησίοδο «δεινός θεός», ζήλεψε τον δεινό αθλητή. Διπλή η έννοια της ίδιας λέξης...

Στην περίπτωσή του ο «δεινός»-καταστροφικός υπέταξε τον δεινό-ικανό αθλητή.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας