Το Πολυτεχνείο αντιστέκεται ακόμα...

politexneio6.jpg

Η δική μας πορεία μέσα στο χρόνο συνεχίζεται | ΜΟΤΙΟΝΤΕΑΜ/ΤΡΥΨΑΝΗ ΦΑΝΗ)

Κι ο αγκώνας σου κοντά είναι, αλλά δεν μπορείς να τον δαγκώσεις

(ρώσικη παροιμία)

Μία σειρά γεγονότων δείχνουν πως έχουμε περάσει για τα καλά σε μία διαφορετική εποχή. Δεν θα εξαφανιστούν τα χρώματα, δεν θα λείψουν τα χαμόγελα, δεν θα πάψουν να καταρτίζονται σχέδια, δεν θα σταματήσουν τα όνειρα, δεν θα συντριβούν τα θετικά στοιχεία, δεν θα στερέψουν οι ποταμοί της ελπίδας, δεν θα χάσουμε τις βασικές μας αισθήσεις, δεν θα μπει στοπ στον ερχομό νέων ανθρώπων, δεν θα μας εγκαταλείψει ολικώς το «καλό μας άστρο», δεν θα απομακρυνθούν εντελώς οι άνθρωποι που χρειαζόμαστε. Όμως, σχεδόν όλοι διαισθανόμαστε πώς τίποτα δεν θα είναι όπως ήταν μέχρι πρότινος. Κάποιες φορές η διαίσθηση είναι πιο μπροστά από τη σκέψη, όπως βέβαια και κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να τρέξει πιο γρήγορα από τη σκιά του.

Οι οικονομικοί βραχνάδες θα μεγαλώνουν, το φυσικό περιβάλλον θα μας δείχνει τα δόντια του, οι διαπροσωπικές σχέσεις θα έχουν γίνει διπλωματικές συναναστροφές δίχως ουσιαστικά συναισθηματικά συνεκτικά συστατικά, ο φόβος και η άμυνα θα είναι τα βασικά «στοιχεία ταυτότητας» μας, η πολιτική (σε όλο της το εύρος) θα είναι κατά πάσα πιθανότητα μία διεκπεραίωση επιμέρους στοχεύσεων, οι ιδεολογίες θα αποκόπτονται από την επίλυση καθημερινών προβλημάτων και θα γίνονται αφορμές για «οπαδικές» προστριβές και ρήξεις, οι άμετροι θα αποθρασύνονται, το αποκομμένο θα επικαλείται ομόκεντρους κύκλους, οι μαζικοί πολτοί θα πνίγουν σαν χείμαρροι την ατομική ποιότητα, τα μέσα θα γίνουν ακόμα πιο πονηρά, οι επιθετικότητες θα τείνουν προς το ανερυθρίαστο με μεγαλύτερη ευκολία γιατί τίποτα δεν θα τις επαναφέρει στα κυβικά των εκφραστών τους, η ορθολογική προς τον σκοπό θα αντικαταστήσει την ορθολογική προς την αξία, η διαδικασία εξορθολογισμού θα συναντάει διαρκώς εμπόδια, θα σταματήσουμε να πιστεύουμε πως στο σήμερα κυοφορείται το λυτρωτικό αύριο.

Πορεία Πολυτεχνείου την Παρασκευή, και γενικότερα ένα «κουτσουρεμένο» τριήμερο. Η δική μας πορεία μέσα στο χρόνο συνεχίζεται. Ας φανταστούμε 15-16-17 Νοέμβρη, κάθε έτος, δίχως εορτασμό. Δίχως τη δυνατότητα να ανοίγουν, έστω και ευκαιριακά, κουβέντες που περιλαμβάνουν τη λέξη εξέγερση (άσχετα αν όλοι δίνουμε στη λέξη το περιεχομένο που μας ταιριάζει). Που θέτουν στο τραπέζι τις αδυναμίες της σύγχρονης αστικής Δημοκρατίας, αλλά και όλα τα ιδεολογικά περιεχόμενα υπέρβασης της. Που διατηρούν ανοιχτές τις πύλες σε μια αδιαμόρφωτη λαϊκή κινητικότητα, μήπως και δημιουργηθούν σύντομα ενοποιημένες διαδρομές που να σχετίζονται με σημαντικό αριθμό ανθρώπων. Ας φανταστούμε να περνάνε οι μέρες δίχως να τίθονται -ως διερευνητικό αντικείμενο (θα πω εγώ...)- οι (προγενέστεροι...) ρόλοι διάφορων ισχυρών κρατών σε κομβικά χωροχρονικά σημεία της ιστορίας διάφορων χωρών, δίχως να ρωτάνε τα μικρά παιδιά τους γονείς τους πράγματα που για 362 ημέρες δεν θα προβληθούν ποτέ παρά μόνο σε συνεστιάσεις «ντεμοντέ» μειοψηφιών...

Θα πει κάποιος πως δίχως το «σύγχρονο εκφυλισμό» της εξέγερσης του 1973 θα μπορέσει να νοηματοδοτηθεί μία εξέγερση του 2020 και βάλε... Ισχυρίζονται πολλοί, οι περισσότεροι εκ του πονηρού πιστεύω..., πως «σώζεται το 1973» και «βελτιώνεται (με όρους πολιτικάντικης ενδεχομενικότητας) η ζωή μας στο μέλλον» αν π.χ. στο 2018 το Πολυτεχνείο αλλάξει μορφή. Τα πράγματα είναι απλά. Οι (γνήσιες) εξεγέρσεις δεν καθορίζονται και δεν προκαλούνται εύκολα. Όταν πάει να γίνει αυτό, τότε μιλάμε για μετατροπή του σκοπού σε μέσο. Οι εξεγέρσεις είναι κόρες των καιρών τους, χρειάζονται τα κατάλληλα «παπούτσια» για να δρομολογηθούν κατάλληλες πορείες. Και δύναται να συμβούν σε διάφορα πιθανά σημεία...

Μία προηγούμενη εξέγερση δεν οδηγεί εύκολα σε μία άλλη, ειδικά όταν οι συνθήκες και τα καθήκοντα είναι διαφορετικά. Όμως, η γνώση της μπορεί να βάλει και στο μέλλον στο μυαλό των ανθρώπων κάτι παρεμφερές. Το φοβάται κανένας αυτό; Σε αυτούς που στο περίεργο σήμερα επιμένουν να κινούνται όπως τους υποδεικνύει η καρδιά και το ένστικτο τους (περισσότερο και από αυτό που επιτάσσει η πολιτική-οργανωτική-τακτική γραμμή) είναι εκείνοι που σκάβουν το δρόμο για εκείνες τις στιγμές, που αν έρθουν, θα είναι η δέουσα απάντηση σε όσους έχουν κάθε λόγο να διαιωνιστεί το υπάρχον. Μπορεί «τα ρέματα της κοινωνικής αξιοσύνης να μπαζώνονται» από πάρα πολλούς, τα νερά όμως πάντα φτάνουν εκεί που θέλουν. Το Πολυτεχνείο αντιστέκεται ακόμα. Σε δύσκολες συγκυρίες, ακόμα περισσότερο... Δεν σφίγγεις τα δόντια όταν αράζεις και πίνεις το ποτάκι σου...

Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα διαφαίνεται πως οι καιροί που ξεκίνησαν εδώ και λίγα χρόνια στον ελλαδικό χώρο θα είναι πρωτόγνωροι. Τίποτα δεν μπορεί να εγγυηθεί πως θα βγούμε όλοι αλώβητοι. Ίσα-ίσα. Εκείνοι που πέρασαν τις σφοδρές κακουχίες του προηγούμενου αιώνα, ή τέλος πάντων ήταν κοντά σε σοβαρές και έγκυρες αφηγήσεις, εκλείπουν ο ένας μετά τον άλλον για βιολογικούς λόγους. Πια, θα συνυπάρχουν διαφορετικά στοιχεία, και κάθε μονομερής απόπειρα ερμηνείας των γεγονότων θα είναι εξω-ιστορική και ολίγον τι και αστεία. «Τα σημεία της φύσης θα μας επισκέπτονται αλλιώς, αλλά με πιο έντονες σφραγίδες στα χέρια τους», για να μας θυμίζουν πως το ρίξαμε για καιρό στο χαβαλέ και τώρα που πρέπει να σοβαρευτούμε δεν εμπιστευόμαστε ούτε τον ίδιο μας τον εαυτό (πόσο μάλλον τους γύρω μας)...

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ