Ποιος μας έριξε στα βράχια;

Τιμωρήθηκε(;) η Χρυσή Αυγή με αποκλεισμό από τη συζήτηση στη Βουλή για τα μέτρα και τα αντίμετρα, μάζεψε όπως όπως η Ν.Δ. την ανακοίνωσή της που βασίστηκε στη φαεινή ιδέα του αντιπροέδρου της περί «συμπόρευσης-συνεργασίας» της εγκληματικής οργάνωσης με την κυβέρνηση, και…;

Αποκαταστάθηκε η τάξη, μήπως στρογγυλοκάθισαν ανακουφισμένες στα βουλευτικά έδρανα η ευπρέπεια και η πολιτική υπευθυνότητα; Ο προβληματισμός των πολιτικών για τους συνανθρώπους τους που αγανακτισμένοι (δεν είναι πάντα ύποπτη αυτή η λέξη) διαδήλωναν έξω από τη Βουλή; Μπα! Βγήκαν οι φασίστες και εισέβαλαν οι μάγκες με τα παντελόνια και οι κότες. Σηκώνονταν δαχτυλάκια κι έδειχναν «ανθρωπάκια» τα «ανθρωπάκια».

Μια καλή αρχή για να αρχίσουν οι καταγγελίες ένθεν κακείθεν: «Δεν φταίμε εμείς, κι εσείς τα ίδια κάνατε», «όχι, εσείς μας ρίξατε στα βράχια», «στα βράχια μάς είχατε ρίξει εσείς με την πολιτική σας». (Μα, με τόσες μετωπικές σ’ αυτούς τους υπέροχους γήινους σχηματισμούς θα είχαμε κάνει ζηλευτή αμμουδιά). Αυτό είναι η δημοκρατία άραγε;

Μπορεί. «Δημοκρατία είναι η διαδικασία με την οποία διαλέγουμε αυτόν στον οποίο θα ρίξουμε το φταίξιμο», είχε πει ο Ράσελ.

Ο Μπέρτραντ Αρθουρ Ράσελ, που γεννήθηκε σαν σήμερα (18 Μαΐου) το 1872. Φιλόσοφος, μαθηματικός, νομπελίστας (το 1950, σε αναγνώριση της προσφοράς του στα ανθρωπιστικά ιδεώδη και την ελευθερία της σκέψης) και κυρίως ειρηνιστής με έντονη αντιπολεμική δράση.

Το 1967, τρία χρόνια πριν από τον θάνατό του, με τη βοήθεια του Ζαν-Πολ Σαρτρ και άλλων επιφανών προσωπικοτήτων της εποχής του ίδρυσε στη Στοκχόλμη το Διεθνές Δικαστήριο Εγκληματιών Πολέμου του Βιετνάμ, το οποίο καταδίκαζε την ανάμειξη των ΗΠΑ στον πόλεμο αυτόν.

Ενας από τους μεγαλύτερους διανοητές και ακτιβιστές του περασμένου αιώνα που καταδικάστηκε σε φυλάκιση διότι υποκινούσε, λέει, σε άρνηση στράτευσης κατά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, που από την πρώτη στιγμή κατέκρινεε την «ισορροπία του τρόμου» που «όπλιζε» με πυρηνικά την ανθρωπότητα. Και ήταν 89 χρόνων όταν συμμετείχε σε διαμαρτυρία και συνελήφθη.

Κι ενώ είχε όλη αυτή την προσφορά και δράση εκείνο που απεχθανόταν ήταν ο δογματισμός. «Δεν θα πέθαινα ποτέ για τις ιδέες μου, γιατί μπορεί να έκανα λάθος», δήλωνε ο ίδιος. Από το 1918 μιλούσε για τους «δρόμους της ελευθερίας», που γι’ αυτόν ήταν ο αναρχισμός και ο σοσιαλισμός, τον οποίο όμως κατέκρινε αργότερα εξαιτίας ενός ταξιδιού του στη Σοβιετική Ενωση.

«Αντίλαλοι κραυγών πόνου αντηχούν στην καρδιά μου. Τα παιδιά που πεινάνε, τα θύματα που βασανίζονται από τους καταπιεστές, ανήμποροι ηλικιωμένοι, και όλος ο κόσμος που είναι γεμάτος με μοναξιά, φτώχεια και πόνο, κάνουν παρωδία αυτό που θα έπρεπε να είναι η ανθρώπινη ζωή», έγραφε στην αυτοβιογραφία του. Τι άλλαξε;

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας