Πεζογραφικό ψηφιδωτό (β΄) 30 συγγραφείς σε πρώτο πρόσωπο

skeit.jpg

ΧΑΡΗΣ ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΣ

Το προηγούμενο Σάββατο δεκαπέντε συγγραφείς (Τ. Αβέρωφ, Χρ. Αγγελάκος, Θ. Βαλτινός, Ρ. Γαλανάκη, Θ. Γκόνης, Δ. Διδαγγέλου, Φ. Δρακονταειδής, Α. Ζέη, Κ. Καβανόζης, Δ. Κανελλόπουλος, Ι. Καπάνταη, Δ. Καρακίτσος, Α. Κυριακίδης, Τ. Κώτσιας, Χρ. Λιοντάκης) μας έδωσαν μια ερεθιστική πρόγευση από το θέμα, την τεχνοτροπία, το πλαίσιο γραφής, εν γένει το άρωμα του επικείμενου βιβλίου τους.

Σήμερα, ολοκληρώνεται το αφιέρωμα με τους υπόλοιπους δεκαπέντε συγγραφείς που αναμένουν σύντομα να δουν στις προθήκες το μυθιστόρημά τους, τη νουβέλα τους ή τη συλλογή διηγημάτων τους. Επιλέξτε μία ή περισσότερες, από αυτές τις τριάντα προτάσεις του «Ανοιχτού Βιβλίου», που ταιριάζει στο βιβλιοφιλικό σας προφίλ. Μην διστάσετε όμως, να δοκιμάσετε και μια έτερη γραφή ή κάποιον συγγραφέα που δεν γνωρίζετε, που δεν εντάσσεται, εκ των προτέρων, στο αναγνωστικό σας κάδρο.

Το έγραψα με μιαν ανάσα

Του ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΜΑΡΓΑΡΙΤΗ

Κυριάκος Μαργαρίτης

  • «Κρόνακα»
  • Μυθιστόρημα
  • Ικαρος

Εγραψα την Κρόνακα τον Ιανουάριο του 2014, με μιαν ανάσα. Υστερα τελέσαμε στο Περιστέρι μνημόσυνο, τα σαράντα από τον θάνατο ενός φίλου. Η εργασία φωτίστηκε ως είδος σαρανταλείτουργο. Με βοήθησε να αντιληφθώ ότι και τα πιο παλιά κείμενά μου είχαν ανθίσει σε απώλειες ανθρώπων που αγάπησα.

Για να κρατήσω ζωντανό τον δεσμό, έπρεπε να τους ακολουθήσω, δηλαδή να φτιάξω τον τάφο μου, ένα μνήμα. Το στολίζω (πρόκειται για γαμήλια κλίνη) με τις πιο ακριβές μου χαρές, όσες συλλάβισα επί είκοσι χρόνια: η κυπριακή μου καταγωγή, η αθηναϊκή περιπέτεια, η ευρωπαϊκή κληρονομιά, η αμερικανική φαντασμαγορία.

Ο ένδοξός μας βυζαντινισμός. Σας μιλώ, καταλαβαίνετε, για την προίκα μου. Κάτι αν λείψει από αυτήν, πώς θα ντυθώ γυμνός στην Ανάσταση; Το εργόχειρο απαιτεί εντοπισμό και περισυλλογή. Η αγωνία μου φυλάσσεται στον Μεγάλο ύπνο του Τσάντλερ, την παραθέτω αμετάφραστη: Find him for me, Marlowe. Find him. Λοιπόν, το υπόσχομαι – επιτρέψτε μου τη μεγαλοστομία. Κρόνακα, εξάλλου, θα πει χρονικό. Αντίθετα με τον χρόνο, αυτό δεν μπορεί να χαθεί.

-----------------------------------

Ενα ευλογημένο παιδί

Του ΑΝΔΡΕΑ ΜΗΤΣΟΥ

Ανδρέας Μήτσου

  • «Γκαλίνα. Η σκοτεινή οικιακή βοηθός»
  • Νουβέλα
  • Καστανιώτης

Η ιστορία της Γκαλίνας ξεκίνησε από μια εικόνα. Μια σκοτεινή γυναίκα περιφέρεται επαιτώντας μέσα στον Ηλεκτρικό, μ’ ένα ναρκωμένο βρέφος στην αγκαλιά της. Κάποιος επιβάτης, ένα μονίμως περίεργο άτομο, αστυνομικός της Ασφάλειας, το αντιλαμβάνεται και δεν χάνει την ευκαιρία να την παρακολουθήσει. Την εμμονή του στην περιέργεια θα την πληρώσει όμως ακριβά. Εμπλέκεται, εκών-άκων, σε ερωτική περιπέτεια. Παρεισφρέει, ως τρίτο πρόσωπο, ανάμεσα σε δύο γυναίκες ερωτευμένες.

Η ζωή του εφεξής καθορίζεται από αυτόν τον παράταιρο έρωτα, ο οποίος θα τον οδηγήσει στα όρια της ύπαρξής του. Του αποφέρει, ωστόσο, και μια πολύτιμη ανταμοιβή. Αυτή θα δικαιώσει την ασήμαντη ώς τότε ζωή του. Ενα ευλογημένο παιδί. Το παιδί θα αφήσει, λίγο πριν πεθάνει, ο ανθυπασπιστής Μπεκιάρης, στον πιο κοντινό του φίλο, καθιστώντας τον έτσι και εκείνον, με τρόπο δόλιο, συμμέτοχο στη δική του ερωτική ιστορία.

Η πραγματική ζωή αναδύεται για αυτούς τους δύο άπραγους άντρες από τη στιγμή που αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τη συμβατική στάση του παρατηρητή και να εμπλακούν στο σκληρό παιχνίδι του έρωτα. Με την ίδια εμπλοκή επαπειλείται και κάθε ωτακουστής αυτής της ιστορίας, αφού, όπως διατείνεται στο τέλος της ο αφηγητής, «Ο έρωτας δεν είναι ποτέ του ενός, τον περνάει και όποιος τον ακούει…».

---------------------------------

Καμία ανάλυση, καμία θεωρία

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗ

Νίκος Μπακουνάκης

  • «Ταξίδι στη Νέα Υόρκη»
  • Διηγήματα
  • Πόλις

Το εαρινό εξάμηνο της ακαδημαϊκής χρονιάς 2016-17 ήμουν fellow του Προγράμματος Ελληνικών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο Columbia της Νέας Υόρκης. Δούλεψα στο αρχείο του Στίβεν Κρέιν, του Αμερικανού συγγραφέα και δημοσιογράφου, που κάλυψε τον πόλεμο του 1897 ως πολεμικός ανταποκριτής και έγραψε σειρά λογοτεχνικών έργων εμπνευσμένων από τον πόλεμο αυτόν.

Εργαζόμουν κάθε μέρα στο αρχείο, που φυλάσσεται στη Βιβλιοθήκη Μπάτλερ του πανεπιστημίου, με μεγάλη προσήλωση στα ωράρια της βιβλιοθήκης, από τις 9 το πρωί μέχρι αργά το απόγευμα. Η βιβλιοθήκη και το πανεπιστήμιο ήταν ο σταθερός πόλος της παραμονής μου στη Νέα Υόρκη. Υπήρχαν και δύο άλλοι πόλοι, που ήταν τα σπίτια μου. Το ένα σπίτι, που είχα νοικιάσει, ήταν κοντά στο πανεπιστήμιο στο Ρίβερσάιντ Ντράιβ, πάνω στον ποταμό Χάντσον.

Ηταν όμως σκοτεινό και το εγκατέλειψα για σπίτι που μου παραχώρησε φίλη στο Γουέστ Βίλατζ. Προσπάθησα να ζήσω σαν κάτοικος της πόλης. Το μετρό, οι κινηματογράφοι, τα μπαρ, το Κάρνεγκι Χολ (η δεύτερη σκηνή, πιο εναλλακτική, πιο πρωτοποριακή), η εκκλησία του Αγίου Βαρθολομαίου στην Παρκ Αβενιου, τα μικρά, «τοπικά», μουσεία εκεί όπου μπορείς να καταλάβεις πραγματικά την πόλη και την πραγματικότητά της, ο σταθμός Πεν, απ΄ όπου έπαιρνα συχνά το τρένο για το Απ Στέιτ Νιου Γιορκ ή το Νιου Τζέρζι, το ποιοτικό σούπερ μάρκετ Σιταρέλα, η λαϊκή αγορά της Γιούνιον Σκουέαρ, οι δρόμοι. Το βιβλίο μου είναι ουσιαστικά ιστορίες με καθημερινούς ανθρώπους και εμπειρίες. Καμία ανάλυση, καμία θεωρία.

------------------------------------

Στο τέλος το καλό θα νικήσει

Της ΣΟΦΙΑΣ ΝΙΚΟΛΑΪΔΟΥ

Σοφία Νικολαΐδου

  • «Στο τέλος νικάω εγώ»
  • Μυθιστόρημα
  • Μεταίχμιο

Το μυθιστόρημα Στο τέλος νικάω εγώ ολοκληρώνει την τριλογία, που ξεκίνησε με το Απόψε δεν έχουμε φίλους και συνεχίστηκε με το Χορεύουν οι ελέφαντες. Εδώ οι παλιοί μαθητές είναι πλέον φοιτητές και οι μεγάλοι φαίνεται, προς στιγμήν, να έχουν χάσει τα κουράγια τους. Είναι μια ιστορία που αγκαλιάζει έναν αιώνα (1916-2016), μία πόλη και τους ανθρώπους που έζησαν σ’ αυτήν (μπαγιάτηδες κατοίκους, πρόσφυγες, επήλυδες, ξένους στρατιώτες).

Από τη μια ο Εθνικός Διχασμός (1916) και το κράτος της Θεσσαλονίκης που έχει για θεό τον Βενιζέλο, από την άλλη οι σύμμαχοι που βομβαρδίζουν την Αθήνα. Στο κέντρο, ένα ζαχαροπλαστείο με την καλύτερη κρέμα της πόλης και το καμπαρέ του Λευκού Πύργου. Εναν αιώνα μετά (2016), μια παρέα φοιτητών πέφτει πάνω στις παλιές ιστορίες, με αφορμή προγράμματα και κονδύλια του ΕΣΠΑ.

Μέσα σε πολέμους, πυρκαγιές και capital controls, οι νέοι, με τη φόρα και την αμεριμνησία της ηλικίας τους, προσπαθούν να ζήσουν στη χώρα που τους έλαχε - ή να ξεφύγουν από αυτήν. Οι μεγαλύτεροι προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα. Κάποιοι μηδενίζουν το κοντέρ κι αρχίζουν από την αρχή.

Αν κάτι ήθελα, είναι ο αναγνώστης να κλείνει το βιβλίο με χαμόγελο. Να σκέφτεται πως, με όλες τις αναποδιές, στο τέλος το καλό θα νικήσει.

------------------------------------

Οδοιπορικό μιας καταδίωξης

Του ΝΙΚΟΥ ΞΕΝΙΟΥ

Νίκος Ξένιος

  • «Το κυνήγι του βασιλιά Ματθία»
  • Μυθιστόρημα
  • Κριτική

Το «Κυνήγι του βασιλιά Ματθία» είναι το οδοιπορικό της καταδίωξης ενός Κούρδου μετανάστη από την πατρίδα του έως την Ουγγαρία. Ο ήρωάς μου ταυτίζει τη δική του οδύσσεια με τη βάρβαρη μοίρα μιας πριγκίπισσας του 16ου αιώνα, που τη μαθαίνει -σε εμβόλιμη αφήγηση- από έναν γεροντότερο.

Στη μετεξέλιξη της μικρής φόρμας που επιχειρώ, κάποιοι κατατρεγμένοι ήρωες-πρωταγωνιστές των διηγημάτων της πρώτης συλλογής μου («Το άχτι») αποκτούν εδώ υπόσταση μυθιστορηματικών ηρώων. Και, ενώ στην προηγούμενη νουβέλα μου («Ενα τριάρι για τον Οιδίποδα») ο κεντρικός χαρακτήρας αναδυόταν από τον ρόλο του ως ηθοποιού, στο «Κυνήγι του βασιλιά Ματθία» σχηματοποιώ την ιστορία του ενός πρωτοπρόσωπου αφηγητή μέσα από την ταύτισή της με τον θρύλο του παρελθόντος που παραθέτει ο δεύτερος.

Επιστρατεύω τον μαγικό ρεαλισμό, την ποιητική αλληγορία και τον έντονο, κινηματογραφικό ρυθμό, ώστε να υπηρετήσω το θέμα του βιβλίου μου: την ένστασή μου ενάντια στην έγερση τειχών, στην ανασύνταξη των πολιτικών δυνάμεων καταστολής, στην κυριαρχία του φόβου και στη σύνθλιψη της ανθρώπινης ελευθερίας που επιχειρείται συστηματικά στην Κεντρική Ευρώπη μετά τη θεαματική κατάρρευση του υπαρκτού σοσιαλισμού.

--------------------------------------

Ενα βιβλίο αναστάσιμο

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ

Χρήστος Οικονόμου

  • «Κόρες του Ηφαιστείου»
  • Διηγήματα
  • Πόλις

Αρχισα να γράφω τις Κόρες του Ηφαιστείου πριν από τρία χρόνια. Είχα τις ιστορίες στο μυαλό μου, αλλά, ως συνήθως, δεν ήξερα ακόμη ποιο θα ήταν το μυστικό νήμα που θα έδενε τη μία ιστορία με την άλλη και θα δημιουργούσε εκείνη την απαραίτητ -για μένα- ενότητα που πρέπει να χαρακτηρίζει μια συλλογή διηγημάτων. Ευτυχώς, στο διάστημα που μεσολάβησε, ανακάλυψα όχι μόνο ένα αλλά τουλάχιστον τρία νήματα. Σε σύγκριση με τα προηγούμενα βιβλία μου, στις ιστορίες αυτές υπάρχει λιγότερος ρεαλισμός, περισσότερες γυναίκες (θυγατέρες ανθρώπων ή ηφαιστείων) και -ίσως το κυριότερο- μια μεγαλύτερη αίσθηση ευφορίας, λύτρωσης και πλήρωσης.

Προσπάθησα να ακολουθήσω τα νήματα αυτά (και μερικά ακόμη), όπως ξετυλίγονταν μπροστά μου, κι έπειτα επέστρεψα για να γράψω όλα όσα είδα και άκουσα στη διάρκεια του ταξιδιού. Νομίζω ότι οι Κόρες του Ηφαιστείου είναι ένα βιβλίο αναστάσιμο -δηλαδή ένα χαρμόσυνο βιβλίο.

Ελπίζω ότι όσες και όσοι θα το διαβάσουν θα το ευχαριστηθούν, θα βουρκώσουν, θα γελάσουν, θα θυμηθούν, θα ξεχαστούν, θα συλλογιστούν -κι ύστερα, όταν θα έχει νυχτώσει πια, θα βάλουν ένα ποτήρι κρασί και θα το πιουν, κοιτώντας με προσμονή και φαντασία τα αστέρια στον ουρανό κι όλα τ’ άλλα που υπάρχουν εκεί πάνω.

------------------------------------

Σε ένα πρωταρχικό τοπίο-μήτρα…

Του ΑΛΕΞΗ ΣΤΑΜΑΤΗ

Αλέξης Σταμάτης

  • «Μοτέλ Moρένα»
  • Μυθιστόρημα
  • Καστανιώτης

Πρόκειται για το δέκατο τέταρτο μυθιστόρημά μου, ένα βιβλίο, πιστεύω, πολύ διαφορετικό από τα προηγούμενα. Ενας πενταμελής θίασος με επικεφαλής τους πρωταγωνιστές Αλέξ, τον σκηνοθέτη-συγγραφέα, και τη σύντροφό του Θίντα, πρώην σταρ του σινεμά, φτάνει στον τελευταίο σταθμό της περιοδείας του.

Πρόκειται για ένα παράξενο νησί με ψηλούς βράχους, οργιώδη βλάστηση, ερείπια άλλων εποχών και πολύ ιδιαίτερους κάτοικους. Οσα ακολουθούν στην πραγματικότητα είναι πολύ πιο αλλόκοτα από το απόκοσμο έργο που ο θίασος θα ανεβάσει μπροστά σε ένα εντελώς ιδιόρρυθμο κοινό. Δυνάμεις υπόγειες, αρχέγονες αλλά και διαχρονικές αρχίζουν να εμφανίζονται για να αμφισβητήσουν τον ορθολογισμό ακόμη και μιας ομάδας καλλιτεχνών.

Σε ένα πρωταρχικό τοπίο-μήτρα, η τέχνη συγκρούεται με την ίδια την πραγματικότητα που τη γέννησε. Μια όψη της πίσω πλευράς ενός πολιτισμού, που πολλοί νομίζουν ότι χάθηκε αλλά τα ίχνη του είναι ορατά σε κάθε συμπεριφορά της ανθρώπινης φύσης.

----------------------------------------

Ξεκίνησε να γράφεται ως ένας πειραματισμός…

Του ΘΑΝΑΣΗ ΣΤΑΜΟΥΛΗ

Θανάσης Σταμούλης

  • «ΑΒ ΟVO»
  • Μυθιστόρημα
  • Ποταμός

Το AB OVO ξεκίνησε να γράφεται στις αρχές του 2016 ως ένας πειραματισμός με τον ρυθμό και νέες, σε εμένα, εκφραστικές φόρμες. Κι αυτός ο πειραματισμός έγινε αποσπασματικές διηγήσεις, αυτιστικοί διάλογοι, παραμορφωτικές εικόνες και τεθλασμένες πορείες. Στο τέλος όλα αυτά ενώθηκαν και δημιούργησαν έναν τόπο που δεν έδινε το περιθώριο σε κανέναν χαρακτήρα να αψηφήσει την πραγματικότητα όσο κι αν προσπαθούσε. Αλλωστε, είναι ο μεγεθυντικός φακός της αλήθειας τέτοιος, που δεν αφήνει περιθώρια διαφυγής.

Αυτή η διαπίστωση έφερε τους πρωταγωνιστές του βιβλίου κοντά, τους ώθησε να γίνουν πολλές φορές ωμοί, βίαιοι, αλλά ταυτόχρονα τους έκανε να μοχθήσουν να μη χάσουν την ελπίδα απέναντι σε έναν εχθρό τον οποίο γνώριζαν καλά. Τον φανερώνει, άλλωστε, ένας από αυτούς στις πρώτες κιόλας γραμμές του κειμένου. «Το σκουλήκι της καρδιάς ανήκει στον μεγαλύτερο φόβο, όχι στα χέρια μας», λέει, δίνοντας παράλληλα και το πλαίσιο πάνω στο οποίο ελίσσεται ή εξελίσσεται η ιστορία.

Κι όμως, μέχρι και σήμερα, στο μυαλό μου επανέρχεται το ίδιο ερώτημα: Τι είναι τελικά το AB OVO; Ενα ρεαλιστικό βιβλίο για το σήμερα; Ισως. Ισως πάλι όσα ανέφερα παραπάνω να μην είναι όλη η αλήθεια. Ισως το AB OVO να κρύβει και τη θέλησή μου να ανακαλύψω αν, πράγματι, κάθε άνθρωπος κουβαλά μέσα του όλους τους ανθρώπους του κόσμου.

----------------------------------------

Συμπύκνωση βιωμένου υλικού

Της ΜΑΡΙΑΣ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΥ

Μαρία Στασινοπούλου

  • «Χαμηλή βλάστηση. Θάμνοι, πόες και μπονσάι»
  • Διηγήματα
  • Κίχλη

Ο τίτλος «Χαμηλή βλάστηση» παραπέμπει στην απλότητα των περιστατικών της καθημερινότητας που έχουν τραβήξει την προσοχή μου και ο υπότιτλος «Θάμνοι, πόες και μπονσάι» αναφέρεται στην έκταση των κειμένων∙ λίγες αράδες τα μικρότερα και μικρός ή μεγαλύτερος αριθμός σελίδων τα υπόλοιπα.

Πενήντα ιστορίες, μπορεί και εξήντα -οι αριθμοί δεν τελειώνουν ποτέ- καθημερινής ματιάς και διαχρονικότερης μικροφιλοσοφίας. Ιστορίες που έγιναν όπως καταγράφονται, ίσως και διαφορετικά, ή που απλώς επινοήθηκαν ή που υλοποιήθηκαν με τρόπο συνδυαστικό, η φαντασία συνεργάστηκε με την πραγματικότητα. Ως πρότυπο υπάρχουν διαβάσματα και συγγραφείς των οποίων η ιδιαίτερη ματιά σε κάποια βιβλία τους με έχει γοητεύσει κατά καιρούς. Αναφέρω ενδεικτικά τον Μπρεχτ και τον Μπέκετ, τον Σβομπ και τον Μπέρχαρντ, τον Μπόρχες και τον Ζάρκο Πετάν.

Τελευταία σκάλωσα και στον David Foster Wallace, Αυτό εδώ είναι νερό, (εκδόσεις Κριτική), του οποίου μία φράση: «Η αφήγηση τέτοιων ιστοριών είναι εντέλει από τις πιο υποφερτές και λιγότερο ανούσιες» θα μπορούσε να προσδιορίσει το είδος των ιστοριών που προσπάθησα να συγκεντρώσω. Δεν μνημονεύω Ελληνες συγγραφείς, λόγω περιορισμένου χώρου και γιατί είναι πολλοί, ετερόκλητοι και με διαφορετική συνδρομή ο καθένας στη δική μου απόπειρα.

Στόχος μου εξαρχής η πύκνωση και συμπύκνωση του βιωμένου υλικού. Ενα άλλο ζητούμενο ήταν να υπάρχει σε κάθε ιστορία κεντρικός πυρήνας, κουκούτσι, που εμπεριέχει μία αλήθεια ζωής. Η διάθεση της οπτικής γωνίας αλλά και της γραφής μου είναι συχνά ειρωνική ή χιουμοριστική και κάποτε ερωτοτροπεί με το ανέκδοτο.

------------------------------------------

Διατηρεί τις παραμέτρους του παράδοξου

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΣΩΤΑΚΗ

Δημήτρης Σωτάκης

  • «Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο»
  • Μυθιστόρημα
  • Κέδρος

«Ο κανίβαλος που έφαγε έναν Ρουμάνο» περιγράφει την παράξενη ιστορία ενός άνδρα, ο οποίος παρεισφρέει στη ζωή μιας άγνωστης σε αυτόν οικογένεια, καταφέρνοντας σταδιακά να κερδίσει τη θέση του μέσα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Το καινούργιο μου μυθιστόρημα κρατάει, θεωρώ, μια απόσταση από την προηγούμενη δουλειά μου, η οποία εστιαζόταν κυρίως στο κυνήγι της ευτυχίας, σε ό,τι μάταια θυσιάζει ο σύγχρονος άνθρωπος για να αποκτήσει μια καλύτερη ζωή.

Σε αυτό το βιβλίο ασχολούμαι με τους ρόλους που έχουμε όλοι καθημερινά και με τον τρόπο που τους διαχειριζόμαστε, είμαι πατέρας, είμαι εραστής, είμαι γιος, τι σημαίνουν όλα αυτά και πώς έχουν στιγματίσει τη συμπεριφορά, τον ψυχισμό, ακόμη και τις επιθυμίες μας; Υφολογικά το μυθιστόρημα διατηρεί τις παραμέτρους του παράδοξου, όμως η έμφαση δίνεται ξεκάθαρα στην κορύφωση των συναισθημάτων και στο παιχνίδι που καλούνται να παίξουν οι ήρωες, μέσα σε μια πρωτόγνωρη για εκείνους αρένα.

--------------------------------

Ιδωμένο από τη σκοπιά ενός μόνο αφηγητή

Του ΣΟΦΡΩΝΗ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ

Σοφρώνης Σοφρωνίου

  • «Οι προφήτες»
  • Μυθιστόρημα
  • Αντίποδες

Το νέο μου βιβλίο ξεκίνησε με μια απλή ιδέα: μόλις πεθάνουμε στη Γη, σε όποια ηλικία και να ήμασταν, εμφανιζόμαστε σε έναν άλλο πλανήτη, είμαστε είκοσι χρόνων και έχουμε μπροστά μας δέκα χρόνια ζωής. Αφησα αυτή τη συνθήκη να οδηγήσει τη σύνθεση της πλοκής.

Εξαρχής, έθεσα μερικούς περιορισμούς: ότι το κείμενο δεν θα περιλαμβάνει παρομοιώσεις, αποφθέγματα και υποκοριστικά και ότι, σε αντίθεση με το προηγούμενο βιβλίο μου, θα γραφτεί σε ένα μόνο γλωσσικό ύφος, δεν θα περιλαμβάνει αναφορές στη χώρα μου και θα είναι ιδωμένο από τη σκοπιά ενός μόνο αφηγητή.

Θέλησα επίσης να αποφύγω την έντονη ταύτιση με οποιοδήποτε συγγραφικό είδος, κυρίως να μην καταλήξω σε μια δυστοπική σύνθεση. Δεν ξέρω πόσο τα κατάφερα με όλα αυτά. Μια βασική θεματική αφορά την ανακατασκευή της γήινης ανάμνησης. Αυτό επέτρεψε τη χρήση της διακειμενικότητας. Ως βασικές επιδράσεις θα αναφέρω τον Κάφκα και τον Ζέμπαλντ, τον Λιντς, τον Χίτσκοκ και τον ιρανικό κινηματογράφο.   

------------------------------------

Μια ερωτική ιστορία για την απομάγευση του κόσμου

Του ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΤΖΑΜΙΩΤΗ

Κωνσταντίνος Τζαμιώτης

  • «Ισως την επόμενη φορά»
  • Μυθιστόρημα
  • Μεταίχμιο

Από τη δυσάρεστη αίσθηση πως είναι κανείς μονίμως στο λάθος μέρος έως την ακόρεστη επιθυμία να βρίσκεται ταυτόχρονα παντού και πουθενά, μεσολαβεί ακριβώς μια συνηθισμένη ζωή. Με αυτή τη φράση ξεκινά το «Ισως την επόμενη φορά»

Ο Πέτρος και η Βασιλική, οι ήρωες της ιστορίας, αν και φορτωμένοι πανίσχυρες βεβαιότητες, βολικά στερεότυπα και κοινές νευρώσεις, είναι ακόμη πολύ νέοι και λαίμαργοι για ζωή. Συναντιούνται, θαμπώνονται, παρασύρονται, ονειρεύονται, ερωτεύονται ο ένας τον άλλο, κάνουν σχέδια, και ύστερα… αρκεί μια παρεξήγηση και όλα πάνε στραβά.

Επιτέλους, αξίζει να τιμωρηθεί όποιος τολμά να ζητήσει λίγη αποδοχή χωρίς να κινδυνεύει να χάσει τον εαυτό του; Και με τον έρωτα; Τι γίνεται με τον έρωτα; Αν λίγη αποδοχή κοστίζει σε κάποιον ό,τι έχει και δεν έχει, ποιος μπορεί να ελπίζει πως διαθέτει αρκετή θέληση για να διεκδικήσει μια ιδέα έρωτα;

Το «Ισως την επόμενη φορά» είναι ένα μυθιστόρημα για την ερωτική επιθυμία που φτωχαίνει μπροστά στην ολοένα μειούμενη ικανότητα των ανθρώπων σήμερα να συνυπάρξουν, εξαιτίας του φόβου πως θα απολέσουν την ταυτότητά τους.

Εν ολίγοις, μια ερωτική ιστορία για τη μαζικότερη ασθένεια της εποχής: την απομάγευση του κόσμου και το συνηθέστερο σύμπτωμά της, την εμμονή στη μοναχικότητα.

-------------------------------------

«Αστόλιστος» λόγος

Του ΒΑΣΙΛΗ ΤΣΙΑΜΠΟΥΣΗ

Βασίλης Τσιαμπούσης

  • «Πούρα γεμιστά»
  • Διηγήματα
  • Εστία

Στις μέρες μας η κυκλοφορία μιας συλλογής διηγημάτων από έναν εκδοτικό οίκο, ιδίως αν ο συγγραφέας είναι Ελληνας, αποτελεί απόφαση υψηλού ρίσκου. Γι’ αυτό θα ήθελα να ευχαριστήσω τις Εκδόσεις της Εστίας που δέχτηκαν να εκδώσουν το νέο μου βιβλίο με τίτλο «Πούρα Γεμιστά».

Η συλλογή αποτελείται από 25 διηγήματα που έγραψα την τελευταία πενταετία. Κάποια παρουσιάζονται πρώτη φορά, ενώ άλλα φιλοξενήθηκαν σε εφημερίδες και λογοτεχνικά περιοδικά. Ακόμα κι αυτά, όμως, μετά την πρώτη τους δημοσίευση, συνέχισα να τα επεξεργάζομαι τροποποιώντας ακόμα και την ιστορία που αφηγούνται.

Τα θέματά τους είναι πολλά και διάφορα, εξάλλου γράφτηκαν σε διαφορετικές στιγμές, από άσχετες μεταξύ τους αφορμές. Τα εκφραστικά μου μέσα, όμως, είναι τα ίδια όπως σε προηγούμενες συλλογές μου: το χιούμορ, η ειρωνεία, η χρήση του απροσδόκητου και το τυχαίου, η γραμμική συνήθως εξέλιξη των ιστοριών και ο κατά το δυνατόν λιτός και «αστόλιστος» λόγος… Κατά τα άλλα, αν μου ζητούσαν να χαρακτηρίσω με μια φράση τα διηγήματά μου αυτής της συλλογής, θα έλεγα πως είναι γεμάτα συναίσθημα, είτε αυτό το στοιχείο θεωρείται «λογοτεχνικά» καλό είτε όχι.

Τον τίτλο στο βιβλίο έδωσε η ιστορία του Ουίνστον Τσόρτσιλ, που επηρεασμένος και από την αγάπη του για τα πούρα θυσίασε -σύμφωνα με μαρτυρία της Βρετανής συγγραφέως Σαμάνθας Κάρεϊ, εγγονής του αρχιθαλαμηπόλου του- μεγάλα συμφέροντα της «Αυτοκρατορίας» στη Βόρεια Ευρώπη για να κρατήσει την Ελλάδα στο Δυτικό στρατόπεδο. Είναι ένας τίτλος που μακάρι να προκαλέσει κάποιους να ξεφυλλίσουν το βιβλίο, να το αγοράσουν και να το διαβάσουν.

---------------------------------

Ενα συλλογικό τραύμα, εν υπνώσει

Της Ελισάβετ Χρονοπουλου

Ελισάβετ Χρονοπούλου

  • «Ετερος εχθρός»
  • Διηγήματα
  • Πόλις

Το βιβλίο άρχισε να σχηματίζεται στο μυαλό μου τον χειμώνα του 2012, στην καρδιά της οικονομικής κρίσης. Η Αθήνα είχε ήδη αλλάξει όψη και οι εικόνες που συναντούσες, διασχίζοντάς την, σε γέμιζαν θλίψη αλλά κυρίως άγχος και φόβο. Αυτό που περισσότερο με τρόμαζε ήταν το ενδεχόμενο να συνηθίσουμε αυτές τις εικόνες. Να τις προσπερνάμε με απάθεια. Συνειρμικά άρχισαν να έρχονται στο μυαλό μου εικόνες της Κατοχής. Συνειρμός ανίερος ως προς τη σύγκριση των δύο περιόδων, ωστόσο κατανοητός: Η τραυματική εμπειρία της ρήξης του κοινωνικού ιστού, της ηθικής οπισθοδρόμησης, της απάθειας μπροστά στο αποτρόπαιο έμεινε χαραγμένη στη συλλογική μας μνήμη.

«Η συνείδηση του κοινού χρέους είναι η καλύτερη βάση για να στηρίξεις τον εαυτό σου μέσα στη θύελλα» γράφει ο Γ. Θεοτοκάς στα Ημερολόγια Κατοχής. Αν η Αντίσταση στον κατακτητή ήταν αυτή που διέσωσε τη συλλογική μας αξιοπρέπεια, προφανώς αναμετρηθήκαμε και μ’ έναν άλλο εχθρό: την ισχύ που αποκτά σε οριακές στιγμές το ένστικτο της ατομικής επιβίωσης, τη σοκαριστική του υπεροχή απέναντι στις αξίες που συνιστούν αυτό που αποκαλούμε «ανθρωπιά».

Αυτοί που υπέκυψαν σ’ αυτόν τον εχθρό μάς άφησαν κληρονομιά την ήττα τους: ένα συλλογικό τραύμα, εν υπνώσει κατά μεγάλα διαστήματα, που ενεργοποιείται όταν ο εχθρός μάς ξαναχτυπήσει την πόρτα.

Σε μια προσπάθεια να διερευνήσω αυτό το κληροδότημα, επινόησα τους δέκα ήρωες της συλλογής. Ο καθένας τους, έχοντας ζήσει στα παιδικά ή νεανικά του χρόνια στην περίοδο της Κατοχής, εξομολογείται, 70 χρόνια μετά, την προσωπική του συνάντηση με τον Ετερο εχθρό: την απώλεια της ανθρωπιάς.

------------------------

Ατμόσφαιρα απόλυτης παραφροσύνης

Του ΘΑΝΑΣΗ ΧΕΙΜΩΝΑ

Θανάσης Χειμωνάς

  • «Παραφροσύνη»
  • Μυθιστόρημα
  • Πατάκης

Ο Ανδρέας Θανόπουλος είναι καταξιωμένος δοκιμιογράφος και κάνει τα πρώτα του βήματα στην πολιτική στο ιστορικό όσο και αμφιλεγόμενο κόμμα της Πράσινης Θύελλας. Μετά τον θάνατο του εμβληματικού ηγέτη του κόμματος, Λάμπρου Παπασταθόπουλου, (ο οποίος ωστόσο ήταν σχεδόν «φυτό» για είκοσι χρόνια) αποφασίζει να ρισκάρει και να θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία. Ολα αυτά ενώ βρίσκεται ανάμεσα σε δύο γυναίκες, εντελώς διαφορετικές μεταξύ τους. Ολα αυτά ενώ βρίσκεται μέσα σε μια ατμόσφαιρα γενικής και απόλυτης παραφροσύνης.

Ο Ανδρέας Θανόπουλος έχει αρκετά κοινά μ' εμένα. Το αυτό ισχύει και για την Πράσινη Θύελλα και το κόμμα το οποίο «υπηρέτησα» για πέντε χρόνια. Κάποια από τα πρόσωπα του βιβλίου υπάρχουν και στην πραγματική ζωή. Κάποια από τα γεγονότα που αναφέρω έχουν όντως συμβεί στ’ αλήθεια. Η «Παραφροσύνη» όμως είναι πάνω απ’ όλα ένα μυθιστόρημα, ένα έργο μυθοπλασίας. Το πού τελειώνει η πραγματικότητα και πού αρχίζει το παραμύθι προτιμώ να αφήσω τον αναγνώστη να το ανακαλύψει.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας

Μέλος της
ΕΝΕΔ