Πασχάλιες έριδες…

pasxalia.jpg

EUROKINISSI

Ο ρόλος των θρησκευτικών συγκρούσεων, ως εκφράσεων οικονομικών, γεωπολιτικών και πολιτιστικών αντινομιών, και η επιρροή τους στη δόμηση της κοινωνικής και πολιτικής ζωής καθώς και των σχέσεων εξουσίας που κυοφορούν έχει αναλυθεί πολλάκις.

Ισως όμως δεν είναι όσο πρέπει γνωστό πως ακόμη και το θεμελιακό γεγονός της χριστιανικής θρησκείας, το Πάσχα (η Ανάσταση) για αιώνες χώριζε και δεν ένωνε τους χριστιανούς. Οι λεγόμενες «Πασχάλιες έριδες» ξεκίνησαν κυρίως από τον 2ο αιώνα, όταν στην πλειονότητά τους οι Εκκλησίες της Μικράς Ασίας (περιοχή με την παράδοση της επαναστατικής ιώνιας φιλοσοφίας) αποφάσισαν να ακολουθούν τη συνδεδεμένη με τον Ιωάννη πρακτική, τηρώντας σε ετήσια βάση το αναμνηστικό «Δείπνο του Κυρίου» την ίδια ημερομηνία με το Πάσχα των εβραίων, ανεξαρτήτως εάν συνέπιπτε να είναι Κυριακή (η οποία ονομαζόταν τότε Ημέρα του Ηλιου).

Οι ακόλουθοι αυτής της σχολής ονομάζονταν «τεσσαρεσκαιδεκατιανοί», αφού υπολόγιζαν το «αναμνηστικό δείπνο» με βάση τη 14η ημέρα του εβραϊκού μήνα Νισάν. Παρ’ όλα αυτά ένα γράμμα του Αγίου Ειρηναίου δείχνει πως η έριδα είχε ήδη ξεκινήσει από τα χρόνια του Πάπα Σίξτου (στα 120 μ.Χ.) και συνδεόταν με τον τρόπο δόμησης των πρωτοχριστιανικών κοινοτήτων για τις οποίες ελάχιστα γνωρίζουμε, αφού κυνηγημένες από τα κράτη και τις θρησκείες του καιρού τους αλλά και από επιλογή ξεχασμένες από την επίσημη εκκλησιαστική ιστορία έμειναν ως μια υποσημείωση.

Οι αντίπαλοί τους επιχειρηματολογούσαν υπέρ της άποψης ότι η Ανάσταση θα έπρεπε να γιορτάζεται την πρώτη Ημέρα του Ηλιου (μετέπειτα Κυριακή) μετά το ιουδαϊκό Πάσχα.

Το «πολιτικο-κοινωνικό φορτίο» πίσω από τις διαμάχες ήταν προφανώς ο χαρακτήρας που θα έπαιρνε τελικά η Εκκλησία. Η εορτή που ταυτιζόταν με το ιουδαϊκό Πάσχα τη 14η ημέρα του Νισάν έδινε έμφαση στη θυσία και στον τραγικό θάνατο του Χριστού υπενθυμίζοντας τα συνδεδεμένα με το Πασχαλινό Δείπνο λόγια ενός ανθρώπου με μιλιταριστική παράδοση (που στα χέρια αρχόντων μπορούσε να συνδεθεί με καταστολή, αλλά στα χέρια απόκληρων με εξέγερση) όπως ο Παύλος:

«Γιατί ωσότου να έρθει ο Κύριος, πάντοτε, όποτε τρώτε αυτό το ψωμί και πίνετε αυτό το ποτήριο, διακηρύττετε τον θάνατο του Κυρίου» (Προς Κορινθίους, 11.26).

Η άλλη πλευρά ήθελε το κήρυγμα να συνδεθεί με την Ανάσταση, συνδέοντάς την «παγανιστικά» σχεδόν με την Ημέρα του Ηλιου, την πρώτη «Κυριακή» μετά το εβραϊκό Πάσχα.

Η Εκκλησία έτσι θα συνδεόταν ή με διαρκείς εξεγέρσεις για τον φριχτό θάνατο του πρωτομάστορα της συντροφικότητας ή με προσμονή και ελπίδα.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας