Ανταπόκριση- Βερολίνο
Oταν, έστω πριν από ακριβώς είκοσι πέντε χρόνια, έχεις κάνει μια ταινία σαν το «Orlando», δικαιούσαι να τραβάς πάνω σου τα βλέμματα της παγκόσμιας κινηματογραφικής κοινότητας.
Eστω κι αν τα έκτοτε πονήματά σου, όπως της Σάλι Πότερ, δεν ανταποκρίνονται σ’ εκείνη την υπόσχεση.
Φέτος όμως η Βρετανίδα σκηνοθέτις έφερε στην Berlinale τη νέα της ταινία, το «Party», σε ύφος μαύρης, κυνικής, επιθετικής κωμωδίας και χτύπησε στόχο.
Μ’ ένα θαυμάσιο διεθνές καστ, που αποτελείται από τους Κριστίν Σκοτ Τόμας, Μπρούνο Γκανς, Πατρίσια Κλάρκσον, Εμιλι Μόρτιμερ, Τσέρι Τζόουνς, Κίλιαν Μέρφι και Τίμοθι Σπολ, η Σάλι Πότερ διοργανώνει ένα «πάρτι» για το νέο κυβερνητικό πόστο της κεντρικής ηρωίδας της.
Κι εκεί, σ’ ένα μεγαλοαστικό σπίτι, με μουσική και αλκοόλ, χαμογελά καθώς κοιτά τη σημερινή βρετανική κοινωνική και πολιτική ζωή να «βασανίζεται» μέχρι τελικής πτώσεως.
Στη συνέντευξη Τύπου για το «Party» η Σάλι Πότερ μίλησε δυναμικά και απολαυστικά για το πως αντιμετωπίζει τη βρετανική επικαιρότητας.
«Ξεκίνησα να γράφω αυτό το σενάριο ακριβώς πριν από τις τελευταίες εκλογές στη Μεγάλη Βρετανία» εξήγησε η σκηνοθέτις, «τη στιγμή ακριβώς που στη χώρα έμοιαζε ότι η Αριστερά είχε χάσει την ικανότητά της να είναι ειλικρινά γενναία ως προς την πολιτική της και προσπαθούσε να μεταμφιεστεί σε κάτι πολύ κεντρώο, ώστε η Αριστερά και η Δεξιά να μην έχουν ανάμεσά τους διακριτή γραμμή».
Η Σάλι Πότερ διαπιστώνει ότι τώρα στη Μεγάλη Βρετανία όλα έχουν αλλάξει: «Η πόλωση πια είναι τεράστια. Αλλά για μένα το σημαντικό είναι το αίσθημα ότι οι άνθρωποι χάνουν την πολιτική ζωή, χάνουν τη δυνατότητα να ξέρουν ακόμα και ποια είναι η αλήθεια. Γι’ αυτό η ειλικρίνεια είναι τόσο καθοριστικό στοιχείο στην ταινία. Κάθε είδους εξομολογήσεις, προσωπικές και πολιτικές».
Σ’ ένα ειρωνικό γύρισμα της τύχης το δημοψήφισμα για το Brexit έγινε ακριβώς μέσα στις δύο εβδομάδες των γυρισμάτων του «The Party».
«Το μισό συνεργείο και οι ηθοποιοί έκλαιγαν το πρωί που μάθαμε τα αποτελέσματα» θυμάται η σκηνοθέτις. «Υπήρχε μια αίσθηση ότι η ταινία -κι εγώ το καταλάβαινα καθώς παρακολουθούσα τις εξελίξεις- ήταν ελαφρώς προφητική, με την έννοια του πώς τα πράγματα μπορούν να πάνε τόσο στραβά, όταν ο άνθρωπος χάνει την επαφή με τις αρχές του».
Κι έτσι, τόσο από πρόθεση όσο και λόγω συγκυριών, η ταινία είναι «απολύτως μια πολιτική δήλωση, μια ελαφριά και τρυφερή ματιά στην κατάσταση της Αγγλίας, μιας τραυματισμένης Αγγλίας. Κι απέναντι σ’ αυτό, σε πράγματα τρομακτικά ή τραγικά, το γέλιο είναι θεραπευτικό».
Συμπληρώνοντας το πικρό αλλά και χιουμοριστικό κλίμα της συνέντευξης Τύπου, ο Μπρούνο Γκανς, εκπροσωπώντας την ταινία στη δική του χώρα, τη Γερμανία, είχε ένα δικό του μήνυμα να μεταφέρει, ειδικά έχοντας στον νου ότι συνήθως υποδύεται αρνητικούς ή σκληρούς χαρακτήρες, με αποκορύφωμα την «Πτώση» του 2004 όπου ενσάρκωνε τον Χίτλερ.
«Ηθελα να κάνω την κ. Μέρκελ χαρούμενη» αστειεύτηκε ο Γκανς. «Ηθελα να της προσφέρω την ευκαιρία να δει έναν καλό Γερμανό σε μια ταινία, μια και είμαστε όλοι μας καλοί τώρα, κι αυτός ήταν ο στόχος μου».
-320x213.jpg)
