Παρατάω τη δίαιτα

Το μεγαλύτερο πρόβλημα που υπάρχει σε μια δίαιτα αδυνατίσματος είναι... όταν σταματούν τη δίαιτα αδυνατίσματος, όταν... τα παρατάνε... και εξαφανίζονται... 

Από ποιον εξαφανίζονται; Τι παρατάνε; Τον διαιτολόγο παρατάνε; Τον αναγκασμό τους; Την πεποίθηση ότι δεν θα τα καταφέρουν; Την ουτοπία ότι θα αντέξουν τη στέρηση; Τον γνώριμο επαναλαμβανόμενο σισύφειο αγώνα τους;

Πού πάνε και τι κάνουν; Ισως να εξαφανίζουν τον εαυτό τους. Ξαναγίνονται «ανύπαρκτοι», όπως ακριβώς κάνουν ανύπαρκτα τα συναισθήματά τους. 

Οταν τρως (βουλιμικά), εξαφανίζεις αυτό που επιθυμείς. 

Οταν τρως και απολαμβάνεις ένα γεύμα, εμφανίζεις την επιθυμία και την ικανοποιείς. Αρα τη νομιμοποιείς. 

Ο παχύσαρκος δεν την εμφανίζει (την εξαφανίζει με την κατάποση), δεν τη νομιμοποιεί. Αρα την κλέβει την ικανοποίηση. Είναι παράνομος.

Καταλαβαίνετε πόσο επίπονο είναι να ζει κανείς χρόνια μέσα στην «παρανομία». Διαρκώς με έναν «φόβο» μην τον δικάσουν, καταδικάσουν, απορρίψουν. Δεν είναι τυχαίο που αρκετοί τρώνε κρυφά και κλεφτά. 

Τι εγκαταλείπουν τελικά και παρατάνε μια προσπάθεια στη μέση ή στην αρχή της ή και ακόμα πολλές φορές όταν υποψιάζονται ότι πάνε καλύτερα, δηλαδή ότι «αδυνατίζουν»; 

Αυτό που αντικρίζουν όταν δεν καταφέρνουν να έχουν το αποτέλεσμα που απαιτούν. 

Την κούραση που νιώθουν όταν οι προσπάθειες δίαιτας που αναγκάζουν τον εαυτό τους να κάνει (με τον απόλυτο περιορισμό της επιθυμίας γεύσης) αποτυγχάνουν, μια και δεν μπορούν να εφαρμοστούν οι αυστηροί διατροφικοί περιορισμοί που επιβάλλουν στον εαυτό τους. 

Αλλοι τηλεφωνούν και ανακοινώνουν πως θα διακόψουν για διάφορους λόγους, άλλοι και μόνο στην ιδέα να δηλωθεί η διακοπή τρομοκρατούνται, ενώ οι περισσότεροι απλώς δεν ξαναέρχονται... 

Παρότι είναι απολύτως δικαιολογημένο, δεν είναι καθόλου ωφέλιμο για τους ίδιους. Απλώς αφήνουν άλλη μία εκκρεμότητα, που δεν την ολοκλήρωσαν κατάλληλα. 

Για άλλη μία φορά μια ανολοκλήρωτη προσπάθεια. Τόσο γνώριμη και οικεία... 

Μου πήρε τουλάχιστον δεκαπέντε χρόνια μέχρι να αντιληφθώ τα «μεγέθη» τους και να καταλάβω γιατί παραιτούνται.

Φανταστείτε έναν άνθρωπο ο οποίος από το πρωί που ξυπνάει (μπορεί να ξυπνάει και μέσα στη νύχτα) σκέφτεται διαρκώς.

Μπορεί να σκέφτεται πώς θα διεκπεραιώσει αυτά που έχει να κάνει, πώς θα καταφέρει να αντεπεξέλθει στα άλλα που έχει αναλάβει, πώς θα ικανοποιήσει τους ανθρώπους στο περιβάλλον του, πώς δεν θα τους απογοητεύσει, πώς θα τους φροντίσει, πώς πρέπει να κινηθεί για να τον αποδέχονται, με ποιον τρόπο δεν θα δυσαρεστήσει αγαπημένα του πρόσωπα ή συναδέλφους στην εργασία του, αν θα μπορέσει να μη συγκρουστεί όταν «τον σκάνε», να μη θυμώσει και τσακωθεί και χαλάσει τις σχέσεις του, τις ισορροπίες που υπάρχουν, πώς θα αντέξει να συμμαζέψει ό,τι κρίνει, ό,τι χρειάζεται συμμάζεμα, συγύρισμα, τακτοποίηση, πώς θα οργανώσει τις υποχρεώσεις της ημέρας σε ένα νοικοκυριό, σε μια εργασία, πώς θα τα βγάλει πέρα με τις κοινωνικές υποχρεώσεις (αγορά δώρων, επισκέψεις σε γιορτές), πώς θα αντεπεξέλθει στις απαιτήσεις που έχουν οι άλλοι από αυτόν, στις απαιτήσεις που έχει ο ίδιος από τον εαυτό του, αν θα καταφέρει να καταστέλλει διαρκώς τις ανάγκες του, τις επιθυμίες του, αν θα μπορεί να συνεχίσει να περιορίζει τον «χώρο» του (τόσοι άλλοι σε προτεραιότητα), να περιορίζει τον χρόνο του (πού να βρει χρόνο για τον εαυτό του, με τόσες έγνοιες για τους άλλους και «τα άλλα»).

Ολη αυτή η τακτοποίηση θέλει αντοχές, πολύ μεγάλες αντοχές. Ψυχικές. 

Εχει μεγάλη κόπωση, σαν να είναι ένας άνθρωπος που κάνει μόνος του τέσσερις μετακομίσεις την ημέρα: σαν να μεταφέρει το πρωί τα έπιπλά του από το σπίτι στο φορτηγό, από το φορτηγό στο γραφείο του και αφού δουλέψει, μετά τη δουλειά ξανά μεταφορά όλα τα έπιπλα από το γραφείο στο φορτηγό και, τέλος, να τα κουβαλάει πάλι πίσω, από το φορτηγό στο σπίτι.

Ολη αυτή η ημερήσια «μετακόμιση» απαιτεί πολύ μεγάλες αντοχές. Σωματικές. 

Πιστεύετε πως αυτός ο άνθρωπος, ύστερα από έναν τέτοιο κάματο, θα έχει τη δύναμη να πλύνει λαχανικά και να κόψει σαλάτα; Να κάνει έστω ένα μπάνιο;

Ή θα έπεφτε στο πάτωμα να κοιμηθεί απλώς για να επιβιώσει. Ή ίσως και να έτρωγε ό,τι έβρισκε μπροστά του για να ζήσει. Αυτό είναι το μέγεθος (ή ένα μέρος) της κόπωσης που νιώθει. 

Αυτή τη «μετακόμιση» κάνει και στα συναισθήματά του με τις διαρκείς σκέψεις που έχει. 

Οταν ξεκινάει δίαιτα, το πρώτο που έχει να κάνει είναι να συνειδητοποιήσει το μέγεθος της ταλαιπωρίας του και να δικαιολογήσει τις αδυναμίες του, δηλαδή τις πολυφαγίες του. Να κατανοήσει και να δικαιολογήσει τις ελλιπείς αντοχές του. Για να μην παρατάει τη δίαιτά του.

 Ως ψυχοσωματικό φαινόμενο εννοούμε κάθε σωματική βλάβη η οποία μπορεί να αποδοθεί σε μια διαταραχή της ψυχής. Ολες αυτές οι βλάβες θέτουν πολλά αινίγματα

◾ Στο βιολογικό επίπεδο: η αιτιολογία αυτών των παθήσεων είναι ως επί το πλείστον άγνωστη. 

 Η υπόθεση μιας «γενετικής προδιάθεσης» θα έδινε για μερικές από αυτές ως συμπέρασμα τη συχνότητά τους σε ορισμένες οικογένειες. Η φυσιοπαθολογία των βλαβών, παρ’ όλες τις πολυπληθείς εργασίες, παραμένει σκοτεινή. Για ορισμένες από τις βλάβες αυτές γίνεται επίκληση της έννοιας «αυτοάνοσες αρρώστιες». 

◾ Στο ιατρικό επίπεδο: η θεραπεία είναι συμπτωματική, ποτέ ειδική. 

 Στο ψυχαναλυτικό επίπεδο: οι αναλυτικές θεωρίες εξηγούν με μεγάλη δυσχέρεια αυτά τα φαινόμενα. Επιχειρήθηκε να φωτίσουν τον δεσμό που ενώνει ένα τραυματικό γεγονός με την εμφάνιση των διαταραχών, με τον τύπο της εμφανισθείσας νόσου και κυρίως με την τοπογραφική επιλογή της επενδυθείσας από τη βλάβη ζώνης, στο πλαίσιο μιας και της αυτής κλινικής οντότητας*.

* Aπό το βιβλίο «Η ασθένεια και η ψυχανάλυση» του Τζορτζ Γκρόντεκ, εκδόσεις Χατζηνικολή 1986

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας