Παιδιά στην πλατεία

Καλοκαίριασε. Η πλατεία, η μεγάλη πλατεία της πόλης, ένα από τα πρώτα βράδια του Ιουνίου, είναι γεμάτη παιδιά που τρέχουν πάνω-κάτω. Παίζουν κυνηγητό, φωνάζουν και γελούν, και ξανά τρέχουν.

Κυρίως αγόρια με τους πατεράδες τους. Γυναίκες και κορίτσια δεν είχε στις παρέες, ένα ή δύο ίσως.

Οι περαστικοί που επιστρέφουν σπίτι από τη δουλειά δεν φαίνεται να δίνουν και πολλή σημασία. Καλοκαίρι, παιδιά, μια μεγάλη πλατεία σαν αλάνα στο κέντρο της πόλης και παιχνίδι.

Πολύ παιχνίδι, σαν αυτό που θυμάσαι όταν ήσουν παιδί, τότε που δεν φοβόσουν να βγεις να παίξεις στον δρόμο και που η μάνα σου σου φώναζε πολλές φορές μέχρι να μαζευτείς στο σπίτι και επιτέλους να πας για ύπνο.

Γύρω από την πλατεία τρέχουν λεωφορεία και αυτοκίνητα και ταξί. Κόσμος περνάει από τα φανάρια βιαστικός και βιάζεται να χωθεί στον υπόγειο. Προς «Αεροδρόμιο», προς «Αγία Μαρίνα», προς άλλες κατευθύνσεις. Αλλοι περιμένουν στη στάση τα τελευταία δρομολόγια του λεωφορείου.

Από την πάνω πλευρά της πλατείας, αυτοκίνητα βγαίνουν από το πάρκινγκ της Βουλής. Τα παιδιά, ευτυχώς, δεν τους δίνουν σημασία.

Υπό τα άγρυπνα βλέμματα των πατεράδων συνεχίζουν να παίζουν. Πηγαίνουν και στο σημείο που το σιντριβάνι πετάει σταγονίδια νερού, αυτά που σπρώχνει το ελαφρύ αεράκι, έτσι για να δροσιστούν λίγο και πάλι τρέχουν πίσω στους φίλους τους.

Καλοκαίρι στην πόλη. Σε μια ξένη πόλη, μακριά από την πατρίδα που τα γέννησε και τελικά τα έστειλε μακριά.

Φοβάσαι να κοιτάξεις τα πρόσωπά τους, μήπως δεις τον πόνο της απώλειας, τον φόβο του πολέμου, τη φρίκη του θανάτου. Τι έχουν δει πριν φτάσουν εδώ; Πώς το εισέπραξαν και πώς θα το μετουσιώσουν αύριο σε ζωή; Θα μπορέσουν να ξεχάσουν;

Δεν ξέρεις. Δεν μπορείς να φανταστείς. Βλέπεις παιδιά να τρέχουν χαρούμενα, να παίζουν, να γελούν και να φωνάζουν. Οπως έτρεχες και γέλαγες κι εσύ στην ίδια ηλικία, που ήσουν λίγο καλύτερα, που ένιωθες ασφάλεια και η μόνη έγνοια σου ήταν να κοιμηθείς λίγο, ώστε να μείνει χρόνος για να χορτάσεις παιχνίδι, τώρα που το σχολείο τελειώνει.

Περπατάς ανάμεσά τους και όπως κάνουν κύκλους γύρω σου και ύστερα σε προσπερνούν -μήπως όμως τα προσπερνάς εσύ;- ακούς φωνές και γέλια.

Είναι παιδιά κι είναι πουλιά –αποδημητικά, από βαθιά και αναπόδραστη ανάγκη: ταξίδι στο άγνωστο, ζωή ή θάνατος, ασφάλεια ή κίνδυνος.

Σήμερα εδώ, στη μεγάλη κεντρική πλατεία της ξένης πρωτεύουσας -αλήθεια, θα μπορέσουν να τη νιώσουν έστω για λίγο δική τους;-, αύριο σε κάποια άλλη πόλη, στη Θήβα, στα Ιωάννινα, στη Θεσσαλονίκη, με την ελπίδα να φτάσουν κάπου.

Στη Γερμανία, στην Αυστρία, στη Δανία ή στη Νορβηγία, όπου έχουν ακούσει ότι η ζωή είναι καλή, ότι υπάρχουν ευκαιρίες για μια νέα αρχή. Ωσπου να μπορέσουν να επιστρέψουν στην πατρίδα που τους έδιωξε – όταν έρθει η ειρήνη, όταν επιστρέψει η ελπίδα.

Θέλεις να μείνεις λίγο παραπάνω, να μοιραστείς λίγο από το παιχνίδι τους, αλλά δεν μπορείς. Πρέπει να φύγεις, αν χάσεις τον συρμό σου, ίσως να αργήσεις πολύ να φτάσεις σπίτι, στην ασφάλειά σου που καμιά φορά τη νιώθεις σκλαβιά και βίαιη ρουτίνα.

Αλλά πρέπει να φύγεις.

Στο βαγόνι του μετρό, δέκα λεπτά αργότερα, προσπαθείς να θυμηθείς τα παιδιά, τα πρόσωπά τους, να ξαναδείς το γέλιο τους. Είναι αδύνατο. Δεν είχες τολμήσει να τα κοιτάξεις στα μάτια, δεν μπόρεσες να γίνεις ο καθρέφτης τους.

Μόνο ήχους έχεις κρατήσει κι αυτοί σε λίγο θα χαθούν. Και πλάι στο σιντριβάνι, ανάμεσα στους περαστικούς, θα εξαερωθούν οι σκιές τους.

Εύχεσαι μόνο να βρεθεί μια άλλη φιλόξενη πλατεία.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας