Ούνα φάτσα, ούνα ράτσα

skitso-berlusconi11.jpg

Ο Καβαλιέρε επιστρέφει για να πάρει τη ρεβάνς. Μετανοείτε... (γελοιογραφία του Σλοβάκου Martin “Shooty” Sutovec) Ο Καβαλιέρε επιστρέφει για να πάρει τη ρεβάνς. Μετανοείτε... (γελοιογραφία του Σλοβάκου Martin “Shooty” Sutovec)

Σε μια βαθιά διχασμένη Ιταλία, οι λιγοστοί πατρίκιοι και τα μιλιούνια των πληβείων κατεβαίνουν αύριο να ψηφίσουν κυριολεκτικά με μισή καρδιά. Λίγοι πιστεύουν πια, έτσι κι αλλιώς, στη δύναμη της πολιτικής να αλλάξει προς το καλύτερο τις ζωές των απλών ανθρώπων: τα πρόσωπα του πολιτικού θιάσου είναι όλα τους τόσο φθαρμένα και το χάσμα της κοινωνικής και εισοδηματικής ανισότητας που αυτοί και οι Ευρωπαίοι ομοϊδεάτες τους έχουν επί δεκαετίες προκαλέσει είναι τόσο βαθύ, ώστε πρωταγωνιστές της αναμέτρησης είναι από τη μια ένας «αντισυστημικός» κωμικός, ο Μπέπε Γκρίλο, και από την άλλη ο 81χρονος Σιλβιο Μπερλουσκόνι με τους ακροδεξιούς συμμάχους του, τη Λεγκα και τα «Αδέλφια της Ιταλίας». 

Και, το μόνο βέβαιο, όποιος και να κερδίσει, είναι η στροφή ολόκληρης της πολιτικής ατζέντας προς τα δεξιά, με τους πρώην (;) νεοφασίστες, σαν τον Ταγιάνι, να ράβουν... κοστούμια, τον Σιλβιο Μπερλουσκόνι να ετοιμάζεται για τη μεγάλη ρεβάνς και τις αντι-μεταναστευτικές κραυγές -πάντα ο πιο βολικός «εσωτερικός εχθρός» είναι οι ξένοι!- να κυριαρχούν ακόμη και στα λεγόμενα «κεντροαριστερά» κόμματα.

Με χαρακτηριστικότερο ίσως παράδειγμα τον 61χρονο πρώην «κομμουνιστή» και υπουργό Εσωτερικών, τον Μάρκο Μινίτι από τη Καλαβρία, τον αρχιτέκτονα της μυστικής συμφωνίας με τους «πολιτοφυλακές»-κατσαπλιάδες της Λιβύης και, κατά συνέπεια, ο βασικός υπεύθυνος για το μάντρωμα, τους βασανισμούς, ακόμη και τις εξαφανίσεις των μεταναστών και των προσφύγων που έχουν παγιδευτεί στους λιβυκούς «καταυλισμούς».

Ο υπεύθυνος των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, Ζέιντ Ραάντ Αλ Χουσεΐν, χαρακτήρισε τη συμφωνία αυτή «απάνθρωπη»: «Χιλιάδες αποστεωμένοι άνδρες, γυναίκες και παιδιά είναι στοιβαγμένοι στους καταυλισμούς, χωρίς πρόσβαση ακόμη και σε στοιχειώδεις υπηρεσίες», λέει, και η Διεθνής Αμνηστία κατηγορεί τη Ρώμη και τις άλλες ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ότι «υποστηρίζουν ενεργά ένα σύστημα εκμετάλλευσης και κακοποίησης» των προσφύγων και μεταναστών από τη λιβυκή ακτοφυλακή.

Κι όμως: ο ρατσιστής, για πολλούς από τους πρώην συντρόφους του, Μινίτι, είναι σήμερα ο πιο δημοφιλής υπουργός της χώρας...

Οπως και στον καιρό του ορίτζιναλ φασίστα, του Μουσολίνι, ο δίκαιος θυμός των καταπιεσμένων και σε καθεστώς άγριας, αναπόδραστης καπιταλιστικής εκμετάλλευσης μαζών στρέφεται έντεχνα στο πιο αδύνατο και ευάλωτο κομμάτι του πληθυσμού. 

Η Ιταλία είναι μια χώρα δύο ταχυτήτων και αυτό αντανακλάται πλέον σε κάθε πόλη της, από τη φαινομενικά πλουσιότερη -το Μιλάνο- ώς και την πιο φτωχή.

Τα τελευταία 35 χρόνια, η κοινωνική ανισότητα έχει αυξηθεί στην Ιταλία περισσότερο από ό,τι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα του ΟΟΣΑ. Πάνω από τέσσερα εκατομμύρια πολίτες, κάπου 8% του πληθυσμού, ζουν και επίσημα σε καθεστώς απόλυτης φτώχειας, ενώ σχεδόν 18 εκατομμύρια βρίσκονται αντιμέτωποι με τον κοινωνικό αποκλεισμό και την «απλή» φτώχεια.

Η ανεργία έχει επισήμως υποχωρήσει στο 11,8% του εργατικού δυναμικού και στο 30% για τους νέους, αλλά ο τρόπος που μετριέται αφήνει απ' έξω σχεδόν το μισό δυναμικό (42%) των «απασχολήσιμων» Ιταλών, που παραμένουν άεργοι και «αόρατοι» για τις επίσημες στατιστικές.

Πολλοί άνεργοι νέοι στρέφονται -από επιλογή ή από ανάγκη στη μαφία, τον μεγαλύτερο εργοδότη: οι πιο άτυχοι καταλήγουν στα συσσίτια της Caritas, της μεγαλύτερης εκκλησιαστικής ΜΚΟ στον κόσμο, που φυτρώνουν σαν τα μανιτάρια δίπλα στις Ferrari και τις πανάκριβες μπουτίκ της Ρώμης και του Μιλάνου. 

Δεν ξέρουμε αν κρύβει κάποιον συμβολισμό, με δεδομένη την παράλληλη συνεχιζόμενη φτωχοποίηση της Ελλάδας, αλλά το βέβαιο είναι πως η Caritas του Μιλάνου διάλεξε την Piazza Greco, την «πλατεία του Ελληνα», για να εγκαταστήσει το μεγαλύτερο εστιατόριο για απόρους.

Εκατοντάδες άνθρωποι συνωστίζονται εδώ καθημερινά, για να τραφούν με τα υπολείμματα των γειτονικών υπαίθριων αγορών.

Στο Μιλάνο, την πλούσια πρωτεύουσα του ιταλικού Βορρά, ο κόσμος που πηγαίνει σε συσσίτια αυξήθηκε κατά 30% μέσα σε τέσσερα μόλις χρόνια ισχυρής λιτότητας.

Κι όμως: ώς και το 25% των τροφίμων που αγοράζονται στην Ιταλία καταλήγει στα σκουπίδια.

Ο διευθυντής της καθολικής ΜΚΟ, Λουτσιάνο Γκουαλτζέτι, ξέρει πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγει κάποιος από τον φαύλο κύκλο της φτώχειας: «Για πρώτη φορά στην ιστορία μας, η εργασία δεν είναι πλέον παράγοντας για να βγει κάποιος από τη φτώχεια. Βρίσκουμε δουλειές για τους ανέργους όπου δεν υπάρχει ασφάλεια, όπου ο κόσμος πληρώνεται άσχημα, δεν έχει καμιά προστασία». 

Η λεγόμενη «Κεντροαριστερά», το PD του Ρέντσι, του Μόντι και του Πρόντι, έχει ταυτιστεί πλέον στα μάτια των πληβείων με την πολιτική της παρατεταμένης λιτότητας και περικοπής μισθών, συντάξεων και δημοσίων δαπανών.

Πέρα από τη σκληρή στάση στο μεταναστευτικό, ο κεντροδεξιός συνασπισμός προηγείται στις δημοσκοπήσεις, χάρη στις προεκλογικές υποσχέσεις του Καβαλιέρε για χαλάρωση της δημοσιονομικής πολιτικής και αντιστροφή των υπαγορευμένων από το Βερολίνο και τις Βρυξέλλες μεταρρυθμίσεων Ρέντσι.

Από τη Μέρκελ και τους Βρυξελλιώτες ευρω-γραφειοκράτες θέλει, άλλωστε, ο Σίλβιο να πάρει τη ρεβάνς, για την αξέχαστη, «άνωθεν» αποφασισμένη ντε φάκτο ανατροπή του από την πρωθυπουργία -παρέα με τον δικό μας Γιωργάκη- στη σύνοδο των μπαρουτοκαπνισμένων Καννών, το 2011. 

Αλλά και από μακροοικονομικής άποψης, η περασμένη δεκαετία μόνο σαν καταστροφική μπορεί να καταγράφει.

Τόση λιτότητα, τόσες θυσίες και «ψαλίδια» για τον κοσμάκη, κι ακόμη η ιταλική οικονομία παραμένει μετέωρη, με ασθματική (και κατά πολλούς αναλυτές «μαγειρεμένη» από τις κυβερνήσεις Ρέντσι και Τζεντιλόνι) ανάπτυξη, ετοιμόρροπο τραπεζικό σύστημα και δυσθεώρητο δημόσιο και ιδιωτικό χρέος, που, αν αθροιστεί, αγγίζει το... 250% του ΑΕΠ!

Οπως ακριβώς και στην Ελλάδα, με τα διαδοχικά μνημόνια-οικονομικούς ζουρλομανδύες, έτσι και στην Ιταλία τα «εσωτερικά μνημόνια»-γιατροσόφια λιτότητας των τελευταίων χρόνων είχαν το αντίθετο από το υπεσχεμένο αποτέλεσμα, ενώ σε κοινωνικοπολιτικό επίπεδο ρίχνουν βενζίνη στη φωτιά της ξενοφοβίας, ακόμη και του ανοιχτού ρατσισμού.

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας