Ο,τι απομένει

Τον Νοέμβριο του ’73 και συγκεκριμένα στις 16 του μήνα, βρισκόμουν στην οδό Σόλωνος να κατηφορίζω προς την Πατησίων. Φαίνεται ότι ήμουν ένας από τους ελάχιστους -νέους τότε- που δεν ήταν «μέσα στο Πολυτεχνείο». Θυμάμαι έντονα τη μυρωδιά των δακρυγόνων, το τσούξιμο στα μάτια και την πόλη έρημη και τρομαγμένη. Το πρωί μάθαμε για την επέμβαση του τανκ και τα υπόλοιπα.

Ο,τι απομένει πια είναι η ίδια αποπνικτική ατμόσφαιρα που δημιουργείται από τα δακρυγόνα και τις οδομαχίες, γι' άλλους λόγους φυσικά. Δηλαδή το ίδιο το γεγονός πέρασε στην πίσω θέση. Τώρα οι αγωνιστές δρουν εκ του ασφαλούς. Η ανεκτική και μεγαλόψυχη δημοκρατία μας συμπεριφέρεται απέναντί τους τουλάχιστον με διακριτικότητα. Οχι μόνο με την παρούσα κυβέρνηση. Τα τελευταία 20 χρόνια το σκηνικό επαναλαμβάνεται.

Δυστυχώς μέσα σ’ αυτόν τον θόρυβο που δημιουργείται με αφορμή τον εορτασμό της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, χάνονται η ουσία και το κύρος της πράξης των ηρωικών συμπατριωτών μας. Κανείς δεν έχει τον χρόνο και τη διάθεση να σκεφτεί και να ερευνήσει τι ήταν ακριβώς αυτή η κατάληψη, πώς γεννήθηκε, πώς οργανώθηκε, ποια φλόγα την πυροδότησε.

Και κυρίως ποια δόξα ανήκει σε αυτούς τους νέους που έδειξαν ότι υπάρχει αντίπαλη φωνή σε ένα καθεστώς αυταρχικό, τυραννικό και κακόγουστο. Με λίγα λόγια τα παιδιά αυτά έσωσαν τα προσχήματα διότι εκ των υστέρων εμφανίστηκαν χιλιάδες αντιστασιακοί παραληρούντες υπέρ των αγώνων για τη «λευτεριά».

Ας μη δουλευόμαστε μεταξύ μας! Αν θέλουμε να μην ξεχαστεί η ηρωική αυτή στιγμή, ας σοβαρευτούμε όλοι και ας πιάσουμε το νήμα από την αρχή. Τι προηγήθηκε της δικτατορίας, τι τη δημιούργησε, ποια ήταν η αρχική μας στάση απέναντί της, πώς ξεσηκώθηκαν οι ανοργάνωτοι μέχρι τότε φοιτητές, πώς θυσιάστηκαν και «πλήρωσαν» για την πράξη τους και πώς «κατέληξε» το καθεστώς με άλλη σύνθεση 9 μήνες αργότερα μετά την κυπριακή τραγωδία.

Τα γεγονότα καταγράφησαν. Δεν αλλάζουν. Μεταμορφώνονται όμως όπως μας συμφέρει για να εξακολουθούμε να ζούμε με παραμύθια. Δεν είναι ό,τι καλύτερο για τους νεκρούς του ’73. Το αντίθετο. Θα ταίριαζε να τους τιμούμε με την αλήθεια και όχι με συνθήματα και ψευτοσυμβολισμούς, που το μόνο που κάνουν είναι να υποβοηθούν αυτούς που εκμεταλλεύονται τη Δημοκρατία για την οποία εκείνοι θυσιάστηκαν.

Μέλος της
ΕΝΕΔ