Oι ελίτ και η κοινωνία (μας)

oikonomia_xrimata_evro.jpg

Χρήματα Αρνούνται όλοι αυτοί οι περισπούδαστοι να ανιχνεύσουν την πρωταρχή, τα αίτια της αισχρής οικονομικής ανισότητας

Oι περισσότεροι αναλυτές της οικονομικής και πολιτικής συγκυρίας έχουν έξω από τον ορίζοντα της σκέψης τους την πραγματικότητα, που δεν είναι άλλη από τη βίαιη και βάναυση εκμετάλλευση των κοινωνιών από μερικές ελίτ και τους λείχοντες τούτες τις ελίτ. Μόνο τους μέλημα είναι οι αριθμοί και ο ρεαλισμός (ο ρεαλισμός των ολίγων και των κολάκων-εθελόδουλων). Αρνούνται όλοι αυτοί οι περισπούδαστοι να ανιχνεύσουν την πρωταρχή, τα αίτια της αισχρής οικονομικής ανισότητας, γελάνε με τις ταξικές διεκδικήσεις, υμνούντες ταυτόχρονα την αγλαΐα της αγοράς, του κεφαλαίου δηλαδή. Διαπρύσιοι υπερασπιστές του αμερικανικού Συντάγματος, το οποίο συνέταξαν 50 τόσες οικογένειες καταπώς τις βόλευε για τα συμφέροντά τους και τα παιδιά τους (και ας λιμοκτονούσε η χώρα όλη...).

Να ’μαστε πάλι στα ίδια. Σε όλους είναι αδιανόητο οι ελάχιστοι να εξουσιάζουν και οι πολλοί να φαίνονται σαν να τρώνε κουτόχορτο. Δεν το τρώνε, απλώς είναι ανίσχυροι, ανίκανοι και ανασφαλείς· μόνο τους μέλημα είναι μην και «πιάσουν την καλή» και γίνουν και αυτοί πλούσιοι και ανεξάρτητοι. Τι ξεπεσμός για το ανθρώπινο είδος να θεωρεί ότι γίνεσαι ανεξάρτητος (τους γράφεις όλους δηλαδή...) μόνο άμα αποκτήσεις χρήμα και εξουσία, άμα ξεπουλήσεις δηλαδή τη συνείδησή σου και την αισθητικής υφής ηθική σου. Εάν η κυβέρνηση δεν προσεγγίσει την κοινωνία, κάτι που ώς τώρα δεν έχει κάνει, δεν βλέπω να έχει προκοπή (συνέχεια). Οσοι επαναπαύονται στη δημοσκοπική στήριξη της κοινωνίας έχουν βαθιά μεσάνυχτα. Επιπροσθέτως, ελλοχεύει ο κίνδυνος να απαξιωθούν ο αριστερός λόγος και το αριστερό ήθος και άντε μετά να συμμαζέψεις τα ασυμμάζευτα (ναζιστές, ρατσιστές, κυνικούς και το κακό συναπάντημα). Η Αριστερά κινδυνεύει να καταχωριστεί στα κατάλοιπα των ιδεών σε ό,τι αφορά την παρουσία της στη χώρα και αυτό δεν είναι καλό για τη σύγκρουση των ιδεών, διότι από μόνη της η έννοια κουβαλά αρχέγονα ελευθεριακά μυστικά και πάθη για ισότητα - ισονομία - δικαιοσύνη.

Στη Λατινική Αμερική, προοδευτικές ή αριστερές ή φιλοκοινωνικές κυβερνήσεις συνεργάζονται με τα λαϊκά κινήματα, με ομάδες ή κοινότητες που προτάσσουν το αυτεξούσιο και την αυτοοργάνωση και αυτοδιαχείριση, με ικανοποιητικά, πολλές φορές, αποτελέσματα. Εδώ τίποτε, παρ’ ότι είναι μοναδική ιστορική ευκαιρία. Κι ενώ η ελληνική κοινωνία όφειλε να δείξει συνοχή και αλληλεγγύη, εξακολουθεί να ταλαιπωρείται από διχαστικούς λόγους, ξέπνοα αντιπολιτευτικούς, αλλά που ενδυναμώνουν το πνεύμα της διχόνοιας. Πολλοί θεωρούν ότι αυτή η διχόνοια είναι, ίσως, αυτό που μας διασώζει ως γλώσσα και ως κρατική οντότητα. Χλιαρό το βλέπω, ικανοποιεί εντούτοις πολλούς ανθρωπολόγους και λογής εθνολόγους. Το θέμα παραμένει ως εξής: να αποκτήσει συνοχή τόσο η κυβέρνηση όσο και η ίδια η κοινωνία, αποβάλλοντας τους ολίγιστους πολιτικούς εκπροσώπους της.