«Ο τραγουδιστής δεν εξελίσσεται αν δεν καταθέτει στο τραγούδι την ψυχή του»

galani.jpg

Δήμητρα Γαλάνη, Μιχάλης Χατζηγιάννης Δήμητρα Γαλάνη, Μιχάλης Χατζηγιάννης | φωτ. Νίκος Κατσαρός

Το πρόγραμμα που έστησε η Δήμητρα Γαλάνη στο Gazarte είναι από τα καλύτερά της των τελευταίων ετών. Ξεκίνησε ήδη, συνεχίζει αυτή την Πέμπτη 8 και Παρασκευή 9 Μαρτίου, αλλά με τον χαλασμό που παρατηρείται, θα συνεχίσει και για άλλα διήμερα, δεν υπάρχει αμφιβολία.

Στο πρώτο μέρος η Δήμητρα βγαίνει μόνη της στη σκηνή και παίζει τα, τρόπον τινά, Β-sides της καριέρας της, τραγούδια που δεν ερμηνεύει συχνά και όλοι λαχταρούν να ακούσουν. Αγαλλίαση. Και στο δεύτερο μέρος έρχεται η έκπληξη που ακούει στο όνομα Μιχάλης Χατζηγιάννης.

Με αφορμή το νέο του τραγούδι «Σε ποιον να πω το σ’ αγαπώ» που το ερμηνεύει μαζί με τη Γαλάνη, επιστρέφει ξανά στη σκηνή, ντουέτο με τη Δήμητρα, αναγεννημένος πραγματικά, ένας άλλος Χατζηγιάννης.

Κι επιχειρούν μαζί, 15 χρόνια μετά την πρώτη τους συνάντηση στον Ζυγό, μια αναδρομή σε αγαπημένα κομμάτια των δυο τους αλλά και άλλων. Μεσημέρι Τρίτης, βρέθηκα στο σπίτι της Δήμητρας Γαλάνη, στο Γκάζι. Με περίμεναν και οι δυο τους, καθισμένοι στον καναπέ. Πού να ήξερα, παρατηρώντας τους, πόσο καλό πρόγραμμα θα έβλεπα μόλις δύο νύχτες πιο μετά...

Δήμητρα Γαλάνη, Μιχάλης Χατζηγιάννης «Σε ποιον να πω το σ’ αγαπώ» | φωτ. Νίκος Κατσαρός

• Με τόσους Ελληνες μετανάστες ανοίγει για τους καλλιτέχνες ένα νέο πεδίο συναυλιών στο εξωτερικό...

Δήμητρα Γαλάνη: Σίγουρα γιατί έχει πάει φρέσκο αίμα. Παλιότερα ήταν λίγο τέλμα το τι έβλεπαν έξω, πήγαιναν κάθε τρεις και λίγο οι ίδιοι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες. Σαν να μην υπήρχε άλλο ελληνικό τραγούδι.

• Επισκέφτηκα πριν από χρόνια ένα ελληνικό ραδιόφωνο του βόρειου Λονδίνου και στην playlist έπαιζε μόνο καψουροτράγουδα πίστας...

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Αυτή η πίστα, η μαγαζίλα, έκανε πολύ μεγάλη ζημιά στην Ελλάδα. Εκανε κακό στη δισκογραφία και στους ίδιους τους καλλιτέχνες. Τώρα που καταλαγιάζει, αρχίζω και ξαναθυμάμαι τη δεκαετία του ‘70. Και το κοινό αλλάζει, δημιουργούνται καλλιτεχνικοί πυρήνες. Στο Gazarte ο κόσμος πάει για να ακούσει μουσική, όχι για κοινωνική συναναστροφή.

• Παίζει ρόλο που το Gazarte είναι μουσική σκηνή στην οποία εμφανίζονται και ξένοι καλλιτέχνες;

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Για μένα, τεράστιο. Ο Γιάννης Πετρόπουλος, ο ιδιοκτήτης του, διαθέτει καλλιτεχνική άποψη, δεν φέρνει τυχαία ονόματα. Υπάρχει η αύρα του κόσμου εκεί, αν ο χώρος έχει έναν συγκεκριμένο προσανατολισμό, τότε «ποτίζει» αυτομάτως. Σέβομαι πάντοτε τους χώρους που με φιλοξενούν. Στο «Χάραμα», ας πούμε, έκανα σπουδή στο λαϊκό τραγούδι με τον Τσιτσάνη, σεβάστηκα το παρελθόν του. Μετά στο μαγαζί του Μαρίνου, τη «Μέδουσα», έστησα με τους Ρέππα-Παπαθανασίου μια revue πίστα, με σκετς και έτσι. Σέβομαι πάντα τον πολιτισμό και την κουλτούρα που κουβαλούν οι χώροι.

• Θυμάμαι μια φορά που τα έβαλες με μια παρέα σε ένα τραπέζι, στην πρώτη σειρά. Δεν είχαν έρθει όλοι από νωρίς και ήταν άδειο, οπότε τους σήκωσες...

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Μα είναι δυνατόν να είναι γεμάτος ο χώρος ασφυκτικά, να στριμώχνονται όλοι, να σπρώχνονται για να μπουν και να μην έχει έρθει ο άλλος στην ώρα του; Προσβάλλεις και το υπόλοιπο κοινό έτσι. Εχουμε κρατήσει τη θέση για τον κύριο τάδε, τι είναι αυτό τώρα, επειδή έχει μια ειδική σχέση με κάποιον; Δεν τους είπα να φύγουν βέβαια. Αλλά έστειλαν έναν μόνον να κρατάει το τραπέζι. Παρεξηγήθηκε μόλις του την είπα κι έφυγε μόνος του...

• Και στο Gazarte, τι παρουσιάζετε;

Μιχάλης Χατζηγιάννης: Εγώ είμαι ο καλεσμένος της Δήμητρας, ο φιλοξενούμενος. Είναι μεγάλη μου τιμή. Η Δήμητρα είναι ένας παρονομαστής στη ζωή μου, παίξαμε ξανά μαζί πριν από 15 χρόνια στον Ζυγό.

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Εκτιμώ πολύ αυτό που έχει ο Μιχάλης, από την πρώτη στιγμή που τον άκουσα. Αισθάνομαι μια συγγένεια ψυχής, η ποπ πλευρά μου συναντά τη δική του. Ο Μιχάλης είναι πολύ καλός μουσικός, αντιλαμβάνεται τη μουσική. Μου αρέσει να τον ακούω, η χροιά της φωνής του, παίζει και ωραία κιθάρα.

• Εσύ όμως, Δήμητρα, συνήθως συνεργάζεσαι με πολύ πιτσιρικάδες, μήπως ο Χατζηγιάννης έχει μεγαλώσει λίγο;

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: (Γέλια) Ο Μιχάλης ξεκινάει τώρα τη δεύτερη διαδρομή του.

ΜΙΧ.ΧΑΤΖ.: Οι συναντήσεις μου με τη Δήμητρα παραμένουν κομβικές. Και τώρα είναι η αφετηρία ενός νέου μουσικού δρόμου.

• Διαφορετικού δρόμου; Το λέω γιατί στην Ελλάδα ο όρος ποπ, δυστυχώς, διαθέτει αρνητική χροιά...

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Μία ακόμα μεγάλη παρεξήγηση. Σε κοιτούν λίγο περίεργα αν πεις ότι αυτό είναι ένα καλό, ποπ, τραγούδι. Δηλαδή, συγγνώμη, οι Beatles τι ήταν, ποπ δεν ήταν; Προσωπικά το θεωρώ το πιο δύσκολο είδος στη μουσική.

• Η Πάολα είναι ποπ;

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Είναι πιο εξειδικευμένη ως καλλιτέχνις, δεν μπορείς να πεις ότι είναι ποπ. Ακούστηκαν βέβαια διάφορα υπερβολικά για την κοπέλα, υπερθετικά σχόλια, αλλά η ίδια τα καταλάγιασε. Είχε τη σοφία να πει, «οπ, δεν είναι έτσι». Ξέρεις, μερικές φορές οι καλλιτέχνες δεν τσιμπάνε.

• Ο Μιχάλης είναι ποπ;

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Εχει κάνει καλή ποπ, ναι. Υπήρξε και ποπ είδωλο, πέρασε και από αυτό το στάδιο.

• Είναι θέμα ηλικίας η ποπ;

ΜΙΧ.ΧΑΤΖ.: Οχι κατ’ ανάγκην. Αν κάνει ένα ωραίο τραγούδι ο Sting, που είναι πιο μεγάλος σε ηλικία, καλή ποπ δεν θα είναι πάλι;

• Εχω την αίσθηση ωστόσο πως ο Μιχάλης είναι πιο λαϊκός στον τρόπο που τραγουδάει, σαν να ταιριάζει περισσότερο σε πίστα...

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Μπορεί να το έχει αυτό, αλλά δεν είναι το μόνο. Δεν διαθέτει μία προσωπικότητα μόνο. Ο τραγουδιστής προσαρμόζεται στις συνθήκες. Εδώ είναι σαν να τον καλώ στο δικό μου σπίτι.

ΜΙΧ.ΧΑΤΖ.: Η Δήμητρα κάνει κάτι ιδιοφυές. Σκαλίζει στο πρώτο μέρος πράγματα που δεν λέει συχνά.

• Αυτό όμως δεν εμπεριέχει ένα ρίσκο; Ο κόσμος θέλει να ακούει επιτυχίες.

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Οχι, αν είναι καλά τραγούδια. Μαζί θα είμαστε πιο ποπ, θα κάνουμε παιχνίδι με τις επιλογές μας. Διαλέξαμε και κομμάτια που δεν έχει αγγίξει ο Μιχάλης. Είναι από εκείνα τα λίγα που του καταλογίζω στην καριέρα του, έπρεπε να είχε πει και άλλα πράγματα.

• Ηταν και πιο μικρός τότε βέβαια, ήταν και σταρ, τι να έκανε ο άνθρωπος;

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Είπες το πιο σωστό. Πλέον ο Μιχάλης αντιμετωπίζεται ως adult και πιστεύω ότι από εδώ και πέρα έτσι θα είναι.

• Από την άλλη, βλέπω τον Βασίλη Παπακωνσταντίνου να συνεχίζει στο ίδιο και απαράλλαχτο στιλ, σαν έφηβος... Δεν πρέπει κάποια στιγμή ο καλλιτέχνης να ενηλικιώνεται;

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Αφού έτσι εκφράζεται, δεν χωράει κριτική σε αυτό.

ΜΙΧ.ΧΑΤΖ.: Είναι η ροκ δομή του Βασίλη που δύσκολα αλλάζει και δεν πρέπει και να αλλάζει.

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Θα μπορούσες να φανταστείς τον Μπρους Σπρίνγκστιν να άλλαζε; Ο Παπακωνσταντίνου είναι ένας μεγάλος τραγουδιστής, κάνει ακόμα διάλογο με το κοινό του.

ΜΙΧ.ΧΑΤΖ.: Ο χρόνος πρέπει να σε ωριμάζει, είναι αναγκαία εξέλιξη. Η ποπ αλλάζει όντως, σε αντίθεση με το ροκ και το λαϊκό που δεν επιδέχονται πολλές αλλαγές.

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, κανένας τραγουδιστής δεν εξελίσσεται αν δεν καταθέτει στο τραγούδι την ψυχή του. Δεν είναι σαν κάτι... iPhone στη σκηνή που λένε επιτυχίες, είναι καλλίγραμμοι κ.ο.κ. Αυτό που δημιουργεί τη συνέχεια είναι η αληθινή σχέση με τη μουσική, κακά τα ψέματα. Το φαινόμενο τα είδωλα να μη διαθέτουν σχέση με τη μουσική είναι μόνο ελληνικό.

• Δηλαδή;

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Εξω και ο τελευταίος ποπ τραγουδιστής κάτι ξέρει. Εδώ έχουμε ομιλούσες κεφαλές.

• Πώς αντιμετωπίζεται η τεράστια επιτυχία;

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Εχει τα πολύ θετικά της και τα πολύ αρνητικά. Είναι μια φάση. Αλλά μετράει η συνέχεια. Ο καλλιτέχνης δεν είναι σπρίντερ, θέλει διάρκεια.

• Ενιωσα σαν να στόμωσε κάποια στιγμή ο Μιχάλης από τη μεγάλη επιτυχία του παρελθόντος, ισχύει;

ΜΙΧ.ΧΑΤΖ.: Δεν σου κρύβω, ύστερα από έναν τόσο μεγάλο και σε ένταση πρωταθλητισμό, βρίσκεις και κάποια λύτρωση όταν απομακρύνεσαι, σου φεύγει ένα φορτίο. Το χάρηκα, το γεύτηκα, το απόλαυσα.

• Ποια είναι τα αρνητικά αυτής της έντασης;

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Η ένταση είναι πολύ μεγάλη και οργανικά. Υπάρχει ένα σημείο που ο καλλιτέχνης τρέχει τόσο στα χίλια που αρχίζει και σε καβαλάει αυτό. Εχει διαλύσει ανθρώπους, παγκόσμια. Πέραν αυτού πάντως, ο καλλιτέχνης μεγαλώνει με την τέχνη του.

• Εχει και ημερομηνία λήξης;

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Ναι, έχει.

• Είδα τον Ξαρχάκο να είναι αεικίνητος και πιστός στο έργο του, αλλά είδα και τον Μίκη με τα συλλαλητήρια και τα άλλα να αδικεί τον εαυτό του.

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Ο Μίκης είναι πολύ μεγάλος, πέρα από τα όποια σχόλια. Δεν θα κάτσεις να ακούσεις τον άνθρωπο που σε γέννησε επειδή έχει φτάσει σε μια ηλικία;

• Ο,τι κι αν πει;

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Δεν συμφωνώ με την κριτική. Αλλος ξέρει, άλλος το έχει καταλάβει, άλλοι ξέρουμε, άλλοι όχι, δεν έχει καμία σημασία. Αυτός ο άνθρωπος είναι ένα μνημείο.

ΜΙΧ.ΧΑΤΖ.: Είναι υπεράνω κριτικής.

Ελληνικό τραγούδι και τηλεόραση

• Ηταν καλύτερη η ελληνική μουσική παλιότερα σε σχέση με σήμερα;

ΜΙΧ.ΧΑΤΖ.: Το σίγουρο είναι πως επιστρέφουμε στα παλιά γιατί τώρα υπάρχει ασάφεια, θολούρα. Δεν υπάρχει το φρέσκο, το καινούργιο, οπότε ανασύρουμε τις παλιές αξίες.

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Η κρίση είναι διεθνής, σαν να είναι σαστισμένη η μουσική. Και συμβαίνει σε όλες τις τέχνες. Ο κινηματογράφος είναι ο μόνος που παράγει τέχνη κι εκεί συμπαρασύρεται και η μουσική.

• Αλήθεια είναι αυτό, πολλά τραγούδια στην Αμερική βγαίνουν μέσα από τις τηλεοπτικές σειρές.

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Ελα όμως που εμείς στην Ελλάδα δυστυχώς δεν έχουμε τηλεοπτική παραγωγή...

• Ναι, αλλά έχουμε το «Στην υγειά μας» με τον Σπύρο Παπαδόπουλο...

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Δεν έχω πάει ποτέ μου εκεί.

ΜΙΧ.ΧΑΤΖ.: Ούτε εγώ.

• Προσφέρει αυτή η εκπομπή στο ελληνικό τραγούδι;

ΜΙΧ.ΧΑΤΖ.: Οχι, αλλά είναι αξιοπρεπής, ακούγεται μουσική, κάνεις αυτό που κάνεις.

• Δεν μοιάζει λίγο με ταβέρνα;

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Εγώ συμφωνώ μαζί σου. Δεν ξέρω, η συνθήκη «πίνουμε το κρασάκι μας και ακούμε όλα τα είδη του ελληνικού τραγουδιού» δεν μου κάνει. Ο καλός μύλος όλα τα αλέθει. Η γύμνια δεν είναι ο Σπύρος Παπαδόπουλος ή η συγκεκριμένη εκπομπή, όμως η γύμνια είναι τι παρουσιάζει η τηλεόραση για τη μουσική.

Και είναι εξαιρετικά ύποπτο. Δηλαδή η μουσική δεν ενδιαφέρει την ελληνική τηλεόραση; Την ενδιαφέρει μόνο σε επίπεδο talent show; Και μόνο με μια εκπομπή του στιλ «όλοι μαζί να κάνουμε κέφι»; Γιατί άραγε ονόματα που δεν εμφανίζονται συχνά στην τηλεόραση, εγώ, η Αλκηστις Πρωτοψάλτη, ο Αλκίνοος Ιωαννίδης και άλλοι, γεμίζουμε τους χώρους που παίζουμε; Επομένως κάποιος δεν κάνει σωστά τη δουλειά του. Γι’ αυτό κι εγώ βάζω τη λέξη «ύποπτο» και ό,τι θέλει ας σκεφτεί ο καθένας.

ΜΙΧ.ΧΑΤΖ.: Βέβαια είναι και η νοοτροπία του Ελληνα που δεν μπορεί να τα δεχτεί όλα όπως γίνεται στο εξωτερικό σε κάποιες εκπομπές.

ΔΗΜ.ΓΑΛ.: Μιχάλη, θα μου επιτρέψεις να σου πω ότι το μέσο είναι εκείνο που διαμορφώνει την αισθητική του. Ο κόσμος θα πάει στην ευκολία, ειδικά όταν του την πλασάρεις. Δεν είναι δυνατόν να ζητάς από τον κόσμο να διαμορφώσει την αισθητική του μέσου.

INFO: Gazarte, Βουτάδων 32, Γκάζι. Πέμπτη 8 και Παρασκευή 9 Μαρτίου. Εισιτήρια: Προπώληση: A ζώνη: 38€ | Β ζώνη: 30€ | Γ ζώνη: 25€ | Ορθιοι: 13€. Οι τιμές στο ταμείο αυξάνονται κατά 2€. Ωρα έναρξης: 22.15.

  

 

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας