Ο Στιβ Μακ Κουίν και ο Τσακαλώτος

Τι θα κάνετε το βράδυ της 19ης Αυγούστου; Αν δεν έχετε κάτι κατά νου, αναζητήστε την ταινία «The Greate Escape» ( Η Μεγάλη Απόδραση). Είναι του 1963 και οι παλιοί σίγουρα την έχουν δει. Είναι πραγματική ιστορία που ενέπνευσε τον Brickill να γράψει βιβλίο για την απόδραση στρατιωτικών των συμμάχων από το στρατόπεδο συγκέντρωσης, στην πόλη Zagan της Πολωνίας το διήμερο 24-25 Μαρτίου 1944.

Το επόμενο πρωινό, την 20ή Αυγούστου, την ώρα που θα έχετε «απελευθερωθεί» από τον εναγκαλισμό του Μορφέα και με τον αχνιστό καφέ να προκαλεί τις αισθήσεις, αναλογιστείτε:

Θα μπορούσε η 20ή Αυγούστου 2018 να είναι για τους Ελληνες η μέρα της «Μεγάλης Απόδρασης»; Και, αν ναι, ποια θα είναι κατάληξη της δική μας ιστορίας: αυτή του Μακ Κουίν; του Κόμπερν, του Πλέζανς, του τυφλού πλαστογράφου;

Σίγουρα, δυσκολεύεστε να απαντήσετε. Αλλωστε, ο κ. Τσακαλώτος δεν βοηθά. Αν ήθελε, θα μπορούσε να έχει συντάξει έναν απολογισμό με το τι ίσχυε πριν από τα Μνημόνια, τις αλλαγές που επέβαλαν και το φορτίο που υποχρεωνόμαστε να κουβαλάμε εξαιτίας τους.

Σε αυτά τα οκτώ χρόνια, οι περισσότεροι -υπάρχουν και εκείνοι που έλεγαν ότι, αν δεν υπήρχαν τα Μνημόνια, θα έπρεπε να τα εφεύρουμε -αισθανόμαστε ότι ζούμε σε ένα «στρατόπεδο», το οποίο ξεκίνησε να κτίζεται τη δεκαετία του '50, το 1957.

Το 1992, με συνθήκη του Μάαστριχτ, ουσιαστικά τοποθετήθηκε η πρώτη σειρά συρματοπλεγμάτων. Τα πλαφόν στο δημοσιονομικό έλλειμμα και στο δημόσιο χρέος λειτουργούσαν σαν «φράκτες» που μάντρωναν τους Ευρωπαίους και γι’ αυτό άλλωστε είχαν προβλεφθεί ποινές για όσους ήθελαν να δραπετεύσουν. Οι διαδικασίες για το «υπερβολικό έλλειμμα σε συνδυασμό με την κοινοτική νομοθεσία και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο λειτούργησαν ως θεσμικοί «δεσμοφύλακες». Ομως, παρασχέθηκε η δυνατότητα στους έγκλειστους να κυκλοφορούν χωρίς άλλους περιορισμούς εντός του… στρατοπέδου, δηλαδή παρασχέθηκε η ελευθερία στη διαχείριση των δημόσιων οικονομικών για κάθε κράτος-μέλος, στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής νομοθεσίας.

Το 2001 (μεταβατική περίοδος), με το ευρώ, στήθηκε η δεύτερη σειρά με συρματοπλέγματα, αφού εκχωρήθηκε και στην πράξη η νομισματική και συναλλαγματική πολιτική. Ετσι, ο ελεύθερος χώρος περιορίστηκε ακόμα περισσότερο.

Το 2010 και λίγο μετά, οι «αιχμάλωτοι» συγκεντρώθηκαν στο προαύλιο και έγινε διαχωρισμός, με κριτήριο την ευπείθεια στους κανόνες του «στρατοπέδου». Οι Ελληνες -και όχι μόνο- έμαθαν από τους «Κάπο» ότι οι «Διοικητές» αποφάσισαν να τους περιορίσουν σε μία «εσωτερική αυλή», αφού προηγουμένως επανορθώσουν για τα προβλήματα που προκάλεσαν στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

Ουσιαστικά, με τα μνημόνια αφαιρέθηκε από την Ελλάδα η ελευθερία να κατανέμει στο πλαίσιο της ευρωπαϊκής νομοθεσίας τους φόρους, τις δαπάνες και τα έσοδα από τη δημόσια περιουσία. Αυτό έφερε τα πάνω κάτω στη χώρα, καθώς οι δανειστές, με τη βοήθεια των ντόπιων συνεργατών τους, εισέβαλαν και ανέτρεψαν κάθε εκατοστό του δημόσιου και ιδιωτικού χώρου των Ελλήνων.

Το 2018, αρχές καλοκαιριού, οι «Διοικητές» αποφάσισαν ότι πλέον οι Ελληνες θα προαυλίζονται με όλους τους υπολοίπους, αλλά σε συνθήκες αυξημένης αστυνόμευσης.

Το πρωί της 21ης Αυγούστου, εύλογα θα αναρωτηθούμε: Τι άλλαξε από προχθές μέχρι σήμερα; Κανείς δεν έχει ολοκληρωμένη εικόνα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι οι δανειακές συμβάσεις έληξαν. Από εκεί και πέρα, κανείς δεν ξέρει ποιες πληγές του Φαραώ μας απειλούν και πώς μπορούμε να τις παρακάμψουμε. Δεν γνωρίζουμε τίποτα, γιατί δεν μας έχουν πει τίποτα ούτε για τις δεσμεύσεις που έχουν αποδεχθεί ούτε για τις εγγυήσεις που έχουν παραχωρήσει ούτε και για τις ρήτρες που έχουν ενεργοποιηθεί. Είμαστε λες και έχουμε επιστρέψει στη μυστική διπλωματία του 19ου αιώνα.

Ομως, η 20ή Αυγούστου θα μπορούσε να είναι η «Ημέρα της Διαφάνειας», αν η κυβέρνηση έκανε το αυτονόητο για την Αριστερά: Να αποκάλυπτε όλο το πλαίσιο των υποχρεώσεων για τα επόμενα 10, 20, 50, 60 χρόνια με μία «Βίβλο» που θα κατέγραφε: τις αλλαγές των Μνημονίων, το πλαίσιο εντός του οποίου υποχρεούται να κινηθεί το ελληνικό κράτος μέχρι το 2060, τις εγγυήσεις και τις ρήτρες.

Αν το τολμούσε, τότε θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για τη «Μεγάλη Απόδραση» από την αδιαφάνεια. Αυτό θα ήταν ένα μεγάλο βήμα. Δεν το έκανε και έτσι είμαστε αναγκασμένοι να πορευόμαστε στα τυφλά και ευάλωτοι στην πλάνη. Επίσης, με την επιλογή αυτή, χάρισε το δικαίωμα σε πολιτικούς της αντιπάλους να την κατηγορούν ότι παραπλανά. Γιατί κάποιοι απ' αυτούς δεν μπορούν να πουν τίποτα άλλο, αφού έφεραν τα Μνημόνια και σήμερα διακηρύσσουν δημόσια ότι δεν χρειάζονται Μνημόνια, αφού η πολιτική τους θα είναι τα… Μνημόνια.

*δημοσιογράφος, συγγραφέας

  

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας