Ο Μπουλμέτης ενώνει και δονεί

mpoulmetis 1968.jpg

Ο Τάσος Μπουλμέτης στα γυρίσματα της ταινίας Ο Τάσος Μπουλμέτης στα γυρίσματα της ταινίας

«Με τον Μπουλμέτη αρχηγό και όλοι ενωμένοι, βάλτε μια πέτρα στον λαιμό και μπλουμ στη Βουλιαγμένη». Ο έφηβος Τάσος Μπουλμέτης είχε το πρώτο ερωτικό του σκίρτημα με ένα κορίτσι που αγαπούσε το μπάσκετ. Κι αυτός, ένας σφαιροβόλος, πάει και γράφεται να παίξει μπάσκετ στο Μαρούσι. Στον πρώτο του αγώνα παίζει τόσο χάλια που καταφέρνει το αδιανόητο: να ενώσει στις κερκίδες εναντίον του τους αιώνιους αντιπάλους, Μαρούσι και Σπόρτινγκ. «Ηταν η μέρα που πήρα την απόφαση να γίνω σκηνοθέτης», λέει σήμερα.

Με μια έννοια, το ’χει φαίνεται η μοίρα του να ενώνει με τις επιδόσεις του (κακές ή καλές) αντιπάλους και εχθρούς. Το ίδιο δεν κάνει τώρα και με την ταινία του «1968», που ενώ αποθεώνει την μπασκετική ΑΕΚ για τον θρίαμβό της πενήντα χρόνια πριν, στις 4 Απριλίου, στο Καλλιμάρμαρο, επί της περιβόητης Σλάβια Πράγας και την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης, έχει καταφέρει να κερδίσει τον θαυμασμό και την αποδοχή των πάντων, Ολυμπιακών και Παναθηναϊκών συμπεριλαμβανομένων;

Η ταινία βγαίνει την Πέμπτη στις αίθουσες και είναι κάτι εντελώς καινούργιο για το ελληνικό σινεμά, έστω κι αν έχει προηγηθεί το ντοκιμαντέρ του Νίκου Τριανταφυλλίδη για την ποδοσφαιρική ομάδα του ΠΑΟΚ, που δεν τα πήγε, όμως, καλά στις αίθουσες, ούτε καν στη Θεσσαλονίκη. Το «1968» δεν είναι μόνο ότι έχει ήδη μεγάλο γκελ και μια εντυπωσιακή στήριξη και προώθηση από την μπασκετική ΑΕΚ, η οποία έφερε στην επίσημη πρεμιέρα της ταινίας ακόμα και τον θρύλο της Σλάβια Πράγας, Γίρι Ζίντεκ. Είναι και μια ταινία με μεγάλες δόσεις μυθοπλασίας και γνωστούς ηθοποιούς.

Μια ταινία αγαπησιάρικη, συναισθηματική, που απευθύνεται στο πλατύ κοινό. Ακόμα κι αν, κατά την ταπεινή μου γνώμη, τα καθαρά αθλητικά της κομμάτια, τα βασισμένα σε ντοκουμέντα και συνεντεύξεις, είναι συναρπαστικά και θα ’φταναν από μόνα τους για ένα σοβαρό ντοκιμαντέρ, ο Μπουλμέτης δεν θα μπορούσε ποτέ να κάνει κάτι στεγνό και αυστηρά αθλητικό. Και δεν κάνει.

Βγαίνει την Πέμπτη στις αίθουσες το «1968» Βγαίνει την Πέμπτη στις αίθουσες το «1968» |

Πάντα πλημμυρισμένος με συναίσθημα, ο σκηνοθέτης της «Πολίτικης κουζίνας» αποφάσισε να κερδίσει με την ταινία του και τους πιο αδιάφορους για δίποντα, ριμπάουντ και εθνικούς αθλητικούς θριάμβους - και, μάλιστα, εν μέσω χούντας, με τον Παττακό και τον Ασλανίδη να καμαρώνουν στις κερκίδες. Γι’ αυτό και κατέληξε σε ένα μεικτό είδος, ένα docu-drama, ένα docu-fiction, όπου δίπλα στα αστέρια της ΑΕΚ, τον Αμερικάνο, τον Ζούπα και τον Τρόντζο, παίρνει θέση θριαμβευτικά η εποχή με τα όλα της. Στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Από τα μπουζούκια όπου γλεντάνε οι παίκτες και την ερωτική υστερία που προκαλούν στις μαθήτριες μέχρι το ζοφερό κλίμα της χουντικής τρομοκρατίας. Από την Ανοιξη της Πράγας και τον Μάη του 1968 μέχρι τη δολοφονία του Μάρτιν Λούθερ Κινγκ, που έγινε λίγες ώρες μετά τη λήξη του αγώνα. Παίρνει θέση και το εθνικό μας παρελθόν, αφού αυτή η ομάδα δεν είναι τυχαία, «έχει ιστορικό βάρος, προσφυγιές και ήττες», όπως λέει ο Μπουλμέτης, γεννημένος στην Κωνσταντινούπολη, όπως και οι ιδρυτές της, και εννοείται ΑΕΚτζής.

Οταν, πάντως, χωμένος ακόμα στον «Νοτιά», την προηγούμενη ταινία του, δέχτηκε την πρόταση του ιδιοκτήτη της μπασκετικής ΑΕΚ, Μάκη Αγγελόπουλου, να γυρίσει μια ταινία για τα 50 χρόνια του αγώνα ΑΕΚ-Σλάβια Πράγας, «έπαθε σύγκρυο», όπως λέει. Δεν το πήρε αψήφιστα, δεν είπε αμέσως «ναι», δούλεψε πολύ μέχρι να πάρει την απόφαση. Πρώτα μάζεψε υλικό, πήρε συνεντεύξεις από παίκτες του αγώνα, αλλά και παλαίμαχους της ΑΕΚ που είχαν ζήσει από κοντά όλη την ιστορία, ταξίδεψε και στην Πράγα, σιγουρεύτηκε.

Τελείωσε ένα σενάριο με το προσωπικό του στίγμα μέσα σε τρεις μόνο μήνες («πρωτοφανές για μένα, που έγραφα δώδεκα χρόνια την «Πολίτικη Κουζίνα» και πέντε τον «Νοτιά»») κι όταν το παρέδωσε, εισέπραξε ένα «ναι σε όλα» από τους ανοιχτόμυαλους παράγοντες της ΑΕΚ.

Κι ας μην ήταν μια καθαρά «οπαδική» ταινία. Κι ας υπερέβαινε το επίτευγμα της ΑΕΚ, «αναδεικνύοντας ένα άλλο αθλητικό ύφος και ήθος, μια ενότητα που υπήρξε τότε», όπως λέει ο Μπουλμέτης και την επιβεβαιώνουν συμμετέχοντας στην ταινία του με την καρδιά τους σταρ άλλων ομάδων, όπως ο Αριστείδης Καμάρας του Παναθηναϊκού. Γιατί, προφανώς, μέσα στους 80 χιλιάδες θεατές που γέμισαν το στάδιο και τους 20 χιλιάδες που μαζεύτηκαν σε δρόμους και κεντρικές πλατείες (ρεκόρ γκίνες για αγώνα μπάσκετ) δεν ήταν μόνο μανιακοί με τον Δικέφαλο. Ούτε μόνο φίλαθλοι. «Ο κόσμος συμμετείχε ασυνείδητα και σε μια ελεύθερη μαζική εκδήλωση εν μέσω δικτατορίας», πιστεύει ο Μπουλμέτης.

Το πολιτικό στοιχείο δεν θα μπορούσε να λείπει από την ταινία - άλλωστε ο τελικός έγινε στην Αθήνα και όχι στην Πράγα, με μια πανέξυπνη στρατηγική της χούντας, που όλα ήθελε να τα εκμεταλλεύεται. Ο σκηνοθέτης, όμως, δεν υπερτονίζει τα χουντικά-αντιχουντικά στοιχεία, ακόμα κι αν έχει σκηνές σε φυλακές με πολιτικούς κρατούμενους και δεσμοφύλακες που ακούνε «μαζί» από το τρανζιστοράκι τον αγώνα. Δεν διακρίνεται από πολιτική ορθότητα και ταμπού ο Μπουλμέτης, δεν παριστάνει τίποτα, ταινία γυρίζει.

Γι’ αυτό και δεν κρύβει δυο τολμηρές αποφάσεις που είχε πάρει. «Διεκδίκησα συνέντευξη από τον Παττακό, που είχε παρακολουθήσει τον αγώνα, αλλά και τον τέως βασιλιά Κωνσταντίνο, που ήταν γνωστός ΑΕΚτζής», αποκαλύπτει. «Δυστυχώς ο πρώτος στα ενδιάμεσα πέθανε και ο δεύτερος είχε μόλις πάθει ένα εγκεφαλικό». Τι θα άκουγε, άραγε, σήμερα ο σκηνοθέτης αν τα είχε καταφέρει;

Αξίζει όμως να σταθούμε σε ένα στοιχείο της ταινίας που σε εποχές φεμινιστικής έξαρσης είναι αδύνατον να περάσει στο ντούκου. Γυναίκες, πολλές γυναίκες υπάρχουν σε μια μπασκετική ταινία. Κατ’ αρχήν οι σύντροφοι των παλαίμαχων παικτών (ωραία ιδέα του Μπουλμέτη να μην τις εξαφανίσει από το πλάνο, άλλωστε μερικές είναι καταπληκτικές, καλύτερες και από τους άντρες τους).

Και έπειτα, αφού αποφάσισε να ζωντανέψει με τις μυθοπλαστικές πινελιές του την ίδια την εποχή, πώς να αφήσει απέξω τα ερωτικά της ήθη; Τις μαθήτριες, αίφνης, που με τις μπλε ποδιές ξεροσταλιάζουν έξω από το ξενοδοχείο της Κηφισιάς όπου διανυκτερεύει η ομάδα; Μα φορούσαν ζαρτιέρες και νάιλον κάλτσες τότε οι μαθήτριες; Ελα ντε. «Πείτε το αυτό μια δική μου φαντασίωση», απαντά ο ακομπλεξάριστος Μπουλμέτης.

Και γιατί μια από τις φίξιον ιστορίες της ταινίας του αφορά μια κοπέλα που παρακολουθεί τον αγώνα ντυμένη νύφη, αφού ο φίλος της, γκαρσόνι σε μπουζουξίδικο, προσπαθώντας να αποφύγει το στεφάνι, της δίνει -ο εξυπνάκιας- την υπόσχεση: «Αν κερδίσει η ΑΕΚ το Κύπελλο, θα σε πάρω»; «Α, άκουσα πολλές ανάλογες ιστορίες», μας αποστομώνει ο σκηνοθέτης. «Ξέρετε πόσες τέτοιες υποσχέσεις δίνονταν εκείνα τα χρόνια; Θα σε πάρω αν πάρουμε πρωτάθλημα, θα σε πάρω αν νικήσουμε εκτός έδρας...». Αν μη τι άλλο, αυτή η ιστορία είναι μια κωμική, δροσερή πινελιά, σε μια ταινία που συχνά σε κάνει να δακρύζεις (μην τα αποκαλύψουμε και όλα).

----------------
Η Ευανθία Ρεμπούτσικα συνεργάζεται για ακόμα μία φορά με τον Τάσο Μπουλμέτη γράφοντας, ανάμεσα στις άλλες της πανέμορφες μουσικές, κι ένα ξεσηκωτικό (αλλά με ωραίους, λίγο μελαγχολικούς στίχους) λαϊκό τραγουδάκι, που πάει για σουξέ και το ερμηνεύει ο Ιεροκλής Μιχαηλίδης. Ο καλός ηθοποιός, σύμβολο πια της «Πολίτικης Κουζίνας», υποδύεται εδώ έναν μαέστρο της εποχής – καμιά σχέση με Ζαμπέτα. Το καστ είναι πρώτης γραμμής, και συνήθως... ΑΕΚτζίδικο. Αντωνης Καφετζόπουλος, Αντώνης Αντωνίου, Στέλιος Μάινας, Γιάννης Βούρος, Μανώλης Μαυροματάκης, Βασιλική Τρουφάκου, Ορφέας Αυγουστίδης, Θέμης Πάνου, Ταξιάρχης Χάνος, Ερρίκος Λίτσης κ.ά.
----------------

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας