Ο αστυνόμος Χαρίτος… και τα «Σεμινάρια φονικής γραφής»

petros_markaris.jpg

Ο Πέτρος Μάρκαρης έχοντας πίσω του τον Κωνσταντίνο Καβάφη Ο Πέτρος Μάρκαρης έχοντας πίσω του τον Κωνσταντίνο Καβάφη | Βασίλης Μαθιουδάκης

Θα αρχίσω αυτό το κείμενο περιγράφοντας ένα αληθινό περιστατικό που συνέβη μια νύχτα στο Μοναστηράκι. Κάποτε, σε μια παρουσίαση, συζητούσαμε με τον Πέτρο Μάρκαρη και άλλους συναδέλφους στο «Poems and Crimes».

Μια παρέα γυναικών μας κοιτούσε για ώρα έξω από την τζαμαρία. Αποφάσισαν τελικά να μπουν μέσα. Κατευθύνθηκαν στο μπαρ κοιτάζοντας τον συγγραφέα.

Από τις χειρονομίες τους καταλάβαμε ότι ήταν ξένες, τουρίστριες, γιατί είχαν αυτό το μόνιμο χαμόγελο που έχει κάποιος όταν κάνει διακοπές. Η υπάλληλος μας πλησίασε και είπε στον Πέτρο Μάρκαρη: «Οι κυρίες είναι από την Ισπανία και είναι φανατικές αναγνώστριές σας. Θέλουν αν μπορείτε να τους δώσετε ένα αυτόγραφο…». 

Αν δεν ήξερα τη μεγάλη επιτυχία που έχει ο πολυμεταφρασμένος στο εξωτερικό αστυνομικός συγγραφέας μπορεί και να θεωρούσα υπερβολικό το περιστατικό αν μου το διηγούνταν κάποιος.

Ομως ο Μάρκαρης έχει αποκτήσει ένα μεγάλο, σταθερό ευρωπαϊκό αναγνωστικό κοινό εδώ και πολλά χρόνια. Και να σκεφτεί κανείς πως άρχισε να γράφει στα 58 του χρόνια.

Ο ευρωπαϊκός Τύπος αποκαλεί τον αστυνόμο Κώστα Χαρίτο -κεντρικό ήρωα των βιβλίων του- «Ελληνα Μεγκρέ», ταυτίζοντάς τον σε διασημότητα με τον γνωστό επιθεωρητή Ζιλ Μεγκρέ του Ζορζ Σιμενόν. 

Ο τίτλος του τελευταίου του βιβλίου του «Σεμινάρια φονικής γραφής» (εκδόσεις Γαβριηλίδης) μου θύμισε μια ερώτηση που του είχα κάνει πριν από πολλούς μήνες όταν κάναμε μια συνέντευξη μαζί.

Τον είχα ρωτήσει τη γνώμη του για τα «σεμινάρια δημιουργικής γραφής», που τώρα τελευταία είναι πολύ της μόδας. Σας μεταφέρω την απάντησή του:

«Δεν τα πιστεύω καθόλου! Οταν ένας άνθρωπος έχει το ταλέντο να γίνει συγγραφέας, αργά ή γρήγορα θα το ανακαλύψει. Οταν του λες έλα εδώ να σου κάνω μάθημα για το πώς θα γράψεις, σ’ αυτό εμπεριέχεται ένας τεράστιος κίνδυνος που είναι να πιστέψει ένας άνθρωπος που δεν έχει ταλέντο ότι μπορεί να γράψει και τελικά να καταστραφεί. Η γραφή, όπως σε κάθε τέχνη, είναι το ταλέντο. Ή το ’χεις ή δεν το ’χεις!». 

Στα «Σεμινάρια φονικής γραφής» ο αστυνόμος Χαρίτος αποδεικνύει για άλλη μια φορά πως όχι απλά «το έχει» στο να διαλευκαίνει εγκλήματα, αλλά αποκαλύπτει και ένα ολόκληρο σύστημα που κάνει πως δεν βλέπει και προστατεύει με το αζημίωτο παρανομίες εις βάρος όλης της κοινωνίας.

Γράφει κάπου ο Μάρκαρης: «Εχουμε να κάνουμε με τρομοκράτες, κύριε αστυνόμε. Σκοτώνουν για να τρομοκρατήσουν το σύστημα. Σύστημα είναι η πολιτική, αλλά και τα πανεπιστήμια, που τροφοδοτούν το σύστημα…». 

Η ιστορία ξεκινά όταν ο Κώστας Χαρίτος μαζί με την αγαπημένη του Αδριανή πηγαίνουν στο Πάπιγκο για διακοπές. Εκεί γνωρίζουν τρεις γυναίκες συνταξιούχους. Οι δύο γεροντοκόρες και η τρίτη χήρα. Κάνουν στενή παρέα μαζί τους. Βόλτες στα Ζαγοροχώρια αλλά και αργότερα στην Αθήνα.

Οταν επιστρέφει ο Χαρίτος στο γραφείο, αρχίζουν και οι φόνοι. Φόνοι πανεπιστημιακών που έγιναν υπουργοί και υφυπουργοί. «Τι εμποδίζει τα πανεπιστήμια ως αυτόνομα και αυτοδιοικούμενα ιδρύματα να αλλάξουν τους κανόνες, ούτως ώστε όσοι καθηγητές αναλαμβάνουν υπουργικό θώκο να μην μπορούν να επιστρέψουν στο πανεπιστήμιο μετά την υπουργική θητεία τους;».

Ομως οι συγκεκριμένοι καθηγητές δεν θα επιστρέψουν ποτέ. Οι τρεις φόνοι θα γίνουν μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα – ο ένας με παραθείο σε μια τούρτα, ο άλλος με σιδηρολοστό και μαχαίρι και ο τρίτος με υδροκυάνιο. 

Ολα αυτά βέβαια, όσο σκοτεινά κι αν σας μοιάζουν, ντύνονται αριστοτεχνικά από τον συγγραφέα με πολύ χιούμορ. Δίνει επίσης την ευκαιρία, έστω και προσωρινά, στον αστυνόμο Χαρίτο να είναι διευθυντής. Να παίρνει αποφάσεις δηλαδή χωρίς να δίνει λογαριασμό σε ανωτέρους παρά μόνο στην... Αδριανή, που όπως πάντα τον παρακολουθεί με το άγρυπνο βλέμμα της.

Τι κάνουν όμως οι άλλοι ήρωες που τον συντροφεύουν τόσα χρόνια; Θα σας το μαρτυρήσω. Η Κούλα παντρεύτηκε τον Παπαδάκη (ο τελευταίος άλλαξε υπηρεσία), ο Βλασόπουλος πήγε στη Χαλκίδα και ήρθαν ο Δερβίσογλου (από την Αντιτρομοκρατική) και ο Ασκαλίδης (από τη Δίωξη Ναρκωτικών της Πάτρας).

Και... η κόρη του Χαρίτου, η Κατερίνα, ανακοινώνει ότι περιμένει το πρώτο παιδί.

Τα υπόλοιπα θα τα διαβάσετε στα «Σεμινάρια φονικής γραφής» και είναι σίγουρο πως δεν πρόκειται να το αφήσετε από τα χέρια σας πριν φτάσετε στην τελευταία σελίδα.

Ο συγγραφέας θα κρατήσει μέχρι το τέλος αμείωτο το ενδιαφέρον σας. 

Αλλωστε... όπως είπε κι ο Αλφρεντ Χίτσκοκ, «νομίζω ότι στον καθένα αρέσει ένα καλό έγκλημα, με την προϋπόθεση ότι δεν είναι το θύμα». 

Έντυπη έκδοση

Η efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες της έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Η efsyn.gr δεν δημοσιεύει σχόλια γραμμένα σε Greeklish.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας