Μια βροχή

lytras.jpg

«Ανθη Επιταφίου», 1901, Νικηφόρος Λύτρας «Ανθη Επιταφίου», 1901, Νικηφόρος Λύτρας | Κάντε κλικ για να δείτε ολόκληρο τον πίνακα

Τα πάντα γύρω γέμισαν κίτρινη σκόνη. Ολα πήραν μια απόχρωση πρασινοκίτρινη. Κόκκινο πρασινοκίτρινο, μπλε σκούρο πρασινοκίτρινο, μαύρο πρασινοκίτρινο, λευκό πρασινοκίτρινο.

Στο λευκό δεν ήταν τόσο ενοχλητικό, ίσως γιατί κυριαρχούσε το προσωρινά επίκτητο χρώμα, αυτό της γύρης από τα πεύκα.

Εκείνο το πρωί ξύπνησε με φταρνίσματα. Κάτι ηχηρά αψούουου, αψούουου, αψούουου, που επαναλαμβάνονταν έτσι, ανά τριάδες.

Γι’ αυτό όμως δεν έφταιγε μόνο η γύρη, είχε έρθει και η σκόνη από την Αφρική – τακτική τουρίστρια των τελευταίων χρόνων αυτή…

Βαρόμετρο η μύτη της. Ακόμη και να μην το είχαν πει στο μετεωρολογικό δελτίο, εκείνη δεν της έλεγε ποτέ ψέματα.

Σκόνη από την Αφρική. Θα ήθελε να ξέρει γιατί άφησε την πατρίδα της στην έρημο για να πετάξει εδώ στην Ελλάδα, που ερημώνει αλλιώς.

Ανοιξη, πάντως, λίγες μέρες πριν από το Πάσχα των Ελλήνων, όπως θα έλεγαν οι λαογράφοι, αλλά δεν είχε καταλάβει τίποτα.

Κι ας έβλεπε γύρω τα καταστήματα στολισμένα εποχικά: λαγουδάκια κίτρινα παλ και θαλασσιά, ροζ πεταλουδίτσες και παστέλ κοτοπουλάκια.

«Μην κάνεις έτσι. Είσαι νέα ακόμη για να συμπεριφέρεσαι σαν γεροντοκόρη», σαν να άκουσε πίσω της τη φωνή της μάνας της, που ακόμη και τώρα, με προβλήματα υγείας, έβρισκε νόημα σε όλα αυτά.

Εκείνης όμως της έλειπε μια αληθινή κατάνυξη, μια θυσία που να έχει νόημα, να κοστίζει μεν, αλλά στο τέλος να φέρνει μιαν αληθινή λύτρωση, χωρίς εκείνα τα «μεν» και τα «αλλά» και τα «ωστόσο» και τα «δεδομένων των περιστάσεων», που αφήνουν την ανάσταση λειψή, χωλή και καταϊδρωμένη.

Μάλλον γι’ αυτό αγαπούσε τα κόκκινα αυγά και τα μεγάλα αφράτα τσουρέκια, που όσο και αν γκρίνιαζε ζύμωσε και φέτος.

Γιατί τα αυγά είχαν κάτι το αποφασιστικό: κόκκινο βαθύ, που θέλει τέχνη για να το πετύχεις.

Ούτε ροζ ούτε τίποτα άλλο αναλόγως χλιαρό – κόκκινο, τελεία και παύλα.

Και τα τσουρέκια πλεγμένα κοτσίδες -«κούκλες» τα έλεγαν οι γιαγιάδες της- έπειτα από πολλή υπομονή και μέτρημα και καλά υπολογισμένες αναλογίες.

Ωρες έμειναν κοντά στη θαλπωρή μιας φωτιάς και σκεπασμένα με μάλλινη κουβέρτα. Μη χάσουν τίποτα από την απαιτούμενη φροντίδα ενός μωρού στη θερμοκοιτίδα. Και τι αποτέλεσμα…

Αγαπούσε και τα κεριά τα κίτρινα, από πραγματικό υλικό, όχι παραφίνη, που όταν τα έκαιγε τέτοιες μέρες, ακολουθώντας από παράδοση έναν επιτάφιο, μύριζαν κάτι από τον κόπο της εργάτριας που τρέφει τη βασίλισσα μέλισσα με τον μαγικό πολτό της, τον θαυματουργό.

Κοίταξε πάλι έξω. Κιτρινοπράσινη σκόνη κάλυπτε τα πάντα. Μύρισε και τον αέρα, ένα μείγμα από αφρικανικά ιπτάμενα φερτά υλικά και καυσαέριο.

Αψούουου, αψούουου, αψούουου. Δεν έλεγε να ησυχάσει σήμερα.

Η ατμόσφαιρα της έφερνε δύσπνοια. Επρεπε να πάρει το φάρμακό της, να κάνει εισπνοές. «Δεν βαριέσαι», σκέφτηκε. «Τα ίδια κάθε χρόνο τέτοιες μέρες».

Να έλειπε αυτή η σκόνη, να καθάριζε λίγο η ατμόσφαιρα, να φυσούσε ένας βοριάς, κρύος και δυνατός, κι ας είναι Απρίλης. Ή να έπεφτε μια δυνατή βροχή, να ξεπλύνει και τη σκόνη που βάραινε τη δυσθυμία της.

Το βράδυ ο ουρανός είχε ένα γκριζοκιτρινοπράσινο άρρωστο χρώμα. Νόμιζε ότι αντί για αέρα ανέπνεε χώμα.

Εφτιαξε ένα ζεστό και έπεσε για ύπνο. Είχε κουραστεί ακόμη και να γκρινιάζει. «Κι αύριο μέρα είναι», είπε στον εαυτό της πριν αποκοιμηθεί.

Ενας θόρυβος σαν υπόκωφη έκρηξη την ξύπνησε ξημερώματα. Κοιμόταν ελαφρά και ανήσυχα και τρόμαξε κάπως, αλλά μετά άκουσε ένα ρυθμικό τακ-τακ τακ-τακ να χτυπάει την κουπαστή του μπαλκονιού.

Σηκώθηκε, έκανε ψύχρα σαν χειμώνας και φόρεσε μια ζακέτα. Πήγε στο παράθυρο. Μια δυνατή βροχή είχε αρχίσει να πέφτει.

Οι δρόμοι πλημμύρισαν από γκριζοπρασινοκίτρινα ποτάμια που κυλούσαν με ταχύτητα. Εμεινε εκεί να τα παρακολουθεί, τουλάχιστον μία ώρα.

Οταν χάθηκε και η τελευταία σταγόνα κόντευε να βγει ο ήλιος.

Οταν έσκασε πίσω από τις πολυκατοικίες, τι όμορφος που ήταν. Οπου έπεφτε όλα άστραφταν.

Ξημέρωνε Μεγάλη Παρασκευή.

Το efsyn.gr θεωρεί αυτονόητο ότι οι αναγνώστες του έχουν το δικαίωμα του σχολιασμού, της κριτικής και της ελεύθερης έκφρασης και επιδιώκει την αμφίδρομη επικοινωνία μαζί τους.

Διευκρινίζουμε όμως ότι δεν θέλουμε ο χώρος σχολιασμού της ιστοσελίδας να μετατραπεί σε μια αρένα απαξίωσης και κανιβαλισμού προσώπων και θεσμών. Για τον λόγο αυτόν δεν δημοσιεύουμε σχόλια ρατσιστικού, υβριστικού, προσβλητικού ή σεξιστικού περιεχομένου. Επίσης, και σύμφωνα με τις αρχές της Εφημερίδας των Συντακτών, διατηρούμε ανοιχτό το μέτωπο απέναντι στον φασισμό και τις ποικίλες εκφράσεις του. Έτσι, επιφυλασσόμαστε του δικαιώματός μας να μην δημοσιεύουμε ανάλογα σχόλια.

Σε όσες περιπτώσεις κρίνουμε αναγκαίο, απαντάμε στα σχόλιά σας, επιδιώκοντας έναν ειλικρινή και καλόπιστο διάλογο.

Τέλος, τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν το συντάκτη τους και δε συμπίπτουν κατ' ανάγκην με την άποψη της εφημερίδας